Tijdens de Lintjesregen 2020 heeft burgemeester Jan van Zanen 28 Utrechters opgebeld om hen te verrassen met het bericht dat zij een koninklijke onderscheiding ontvangen. Twee van hun zijn actief betrokken binnen de samenwerkende parochies van Katholiek Utrecht. Onze enorm applaus en waardering voor hun inzet en werk binnen de kerk.

Christien van den Heuvel (Aloysiusgemeenschap)
Sinds 1968 is mevrouw Van den Heuvel-van Maarseveen actief in Rooms-Katholieke parochies in Utrecht-Oost, nu verenigd in de Samenwerkende Parochies Katholiek Utrecht. Vanaf de fusie in 2010 tot november 2017 bestuurslid en aanvankelijk penningmeester geweest van de RK Parochie St. Martinus, een fusie van 5 voormalige parochies. Daarvóór was zij bestuurslid en penningmeester van de RK Parochie Utrecht-Oost (Aloysiuskerk, Heilig Hart en OLV ten Hemelopneming, nadat zij daarvóór jarenlang actief was in de ‘Biltstraatkerk.’ Tot op heden is zij actief als acoliet en collectant. Daarnaast is zij een periode actief geweest als afgevaardigde van haar parochie en penningmeester bij het Utrechtse Stedelijke Raad van Kerken (USRK).
Sinds 2010 is Van den Heuvel-van Maarseveen penningmeester van de Katholieke vereniging voor Oecumene. Door haar inzet is de voortzetting van de vereniging in huidige vorm voor tenminste 2 jaar veiliggesteld. Zij is ook penningmeester bij de LJ Mariastichting, het St. Maartensberaad en het Stiltecentrum Utrecht. In het verleden was zij penningmeester bij Stichting ’t Labyrinth en lid van het landelijk bestuur van NOvAA, de toenmalige beroepsorganisatie van AA-accountants.

Frans Middelham (Dominicusgemeenschap)
Sinds 1985 zet de heer Middelham zich in voor de Dominicuskerk. Hij is al 20 jaar koster en nog langer redacteur en opmaker van het kerkblad Gesprek. Ook verricht hij verschillende werkzaamheden in de kerk, waaronder het onderhoud van de kerk, ICT en elektra, opmaak en printen van bijvoorbeeld programmaboekjes van concerten en het zetten van de buitenkerststal.
Hij heeft lange tijd de jaarlijkse pelgrimstocht naar de Stille Omgang georganiseerd en hij maakt foto’s en films van allerlei activiteiten in de Dominicus, waaronder de online-vieringen die wij sinds de coronamaatregelen op de site zetten. Daarnaast is Middelham secretaris van de Stichting Noodopvang Dakloze Vreemdelingen Utrecht (SNDVU) waarvoor hij ook allerlei andere zaken regelt, en sinds 2017 is webmaster van kamerkoor Amor Vincit.

Jan van Kuik (Antoniusgemeenschap)
In 1980 trad de heer Van Kuik toe tot het bestuur van geloofsgemeenschap ‘Onze Lieve Vrouw van Goede Raad’. Hij heeft zich als voorzitter bijzonder ingezet voor de fusie met de ‘St. Antonius van Padua’ en werd vicevoorzitter van het nieuwe bestuur. Bij de restauratie van de St. Antoniuskerk heeft hij een belangrijke rol gespeeld, net als in vormen van eenheid tussen alle verschillende vrijwilligers en activiteiten voor ouderen. Tijdens een nieuwe fusie van 6 kerkgemeenschappen in 2011 heeft de heer Van Kuik het onderhoud en beheer van de 6 kerken op zich genomen. Hij is tot op heden betrokken bij de nieuwe bestemming van de Antoniuskerk als Stadsklooster. Naast zijn inzet voor de kerk is hij al sinds 1980 actief bij de Utrechtse Tafeltennis Club (UTTC). Van 1983 tot 2003 als penningmeester en sindsdien als secretaris. Hij heeft een belangrijke rol gespeeld tijdens de verbouwing van het clubhuis en treedt regelmatig op als begeleider bij competitiewedstrijden.

Op 20 april overleed Piet van Kleinwee, 90 jaar oud. Hij werd geboren te Utrecht op 30 maart 1930 in een spoorwegfamilie. Daar ging hij dan ook werken, werd medewerker van de spoorwegvakbond St. Raphael, gemeenteraadslid en wethouder van o.a. verkeer in Utrecht. Hij trouwde met Joke van den Dijssel en zij kregen vier kinderen en later vijf kleinkinderen. Piet was niet iemand die zichzelf op de voorgrond plaatste. Hij had een nuchtere en relativerende kijk op het leven. Hij was zoals zijn kinderen hem karakteriseerden: een ‘stille genieter’, fietsend buiten in de natuur, in zijn volkstuin en thuis met zijn volière. Als trotse Utrechter leidde hij velen rond dor de mooie plekken van zijn geliefde stad. Hij had een grote fantasie en kon vooral zijn kleinkinderen vermaken met leuke zelfverzonnen verhalen. Op 19 oktober 1986 werd hij tot diaken gewijd en vanaf januari 1989 was hij ook parttime medewerker van de vicaris voor de diakenopleiding. Hij kreeg als speciale opdracht de zorg voor Surinamers, Antillianen en parochianen uit (voormalig) Nederlands-Indië in de stad Utrecht. Elke vierde zondag van de maand hield hij in de Johannes-Bernarduskerk met deze mensen een eigen viering. Talloze dopen, huwelijken en uitvaarten heeft hij voor hen geleid. Hoezeer dit gewaardeerd werd bleek bij zijn afscheidsviering herfst 2019. Piet was, samen met zijn vrouw Joke, ook nauw betrokken bij de Katholieke Utrechtse Byzantijnse gemeenschap Wladimirskaja. Hij is er enkele jaren voorzitter van het bestuur geweest en het is aan Piet te danken dat deze gemeenschap haar vieringen kan houden in de Johannes Bernarduskerk toen dit elders niet meer mogelijk bleek. De laatste jaren zijn voor Piet niet gemakkelijk geweest. Joke moest in een verpleeghuis worden opgenomen en ook hemzelf overkwam dit. Het was pijnlijk om zo hulpbehoevend te zijn. Op vrijdag 24 april heeft voor hem een afscheidsviering plaatsgehad in de besloten kring van zijn kinderen en kleinkinderen. De familie had hierbij gekozen voor het verhaal van de Barmhartige Samaritaan, want zij herkenden hier de sociale bewogenheid om het lot van minderheden van hun vader heel sterk in. Na afloop stonden veel parochianen en leden van de Surinaams – Antilliaanse gemeenschap met een bloem buiten langs de straat om hem uitgeleide te doen naar het kerkhof. Het koor van de Wladimirskajagemeenschap zong daarbij een toepasselijk Byzantijns gezang. Op de kist lag een icoon van Maria, want hij was een groot Mariavereerder.

Moge hij rusten in vrede

Lees hier het overlijdensbericht van het Aartsbisdom Utrecht

Zusters en broeders,

Als we mogen vertrouwen op de berichten die we de laatste dagen krijgen hebben we het eerste deel van de crisis nu gehad. Het einde komt in zicht van de tunnel waar we zes weken geleden vrij plotseling in terecht kwamen. Er gloort licht. Ziekenhuisopnames en sterftecijfers nemen af. De maatregelen hebben resultaat. De discipline van thuisblijven, gesloten scholen, dichte voorzieningen en elkaar ontwijken werpt vruchten af. Steevast gaat dit positieve nieuws gepaard met de waarschuwing: ‘Maar we zijn er nog lang niet!’.

Van ‘uit handen gehaald’ naar loslaten
Nu we als samenleving voorzichtig en stapje voor stapje zullen mogen beginnen aan de versoepeling van de richtlijnen, zet dit aan te overdenken waar we nu staan en hoe dan verder. Ook begint het door te dringen dat hoe het was en hoe we leefden voor dit gebeurde voorlopig nog ver weg zal blijven en misschien wel nooit helemaal terugkomt. Dat zal deels zijn omdat het zo niet meer kan en deels omdat we het zo niet meer willen. Onze maatschappij gaat anders uit deze periode tevoorschijn komen horen we meerdere mensen zeggen. We zijn best wel kwetsbaar gebleken en velen hebben dierbaren en bekenden verloren. We zullen rouwen om de mensen die deze pandemie niet overleefden.  We zullen een weg moeten vinden met de economische schade die we nog lang gaan voelen. En we moeten manieren gaan vinden hoe we met beperking van ruimte om kunnen gaan, voor onszelf en anderen. Ons ‘oude’ leven werd ons abrupt uit handen geslagen; nu komt de tijd om dat ‘bestaan dat gewend en ingesleten was’ op z’n waarde te schatten en uit te zuiveren.  En ook om bewust los te gaan laten, er niet aan te blijven hechten en hangen.

Nieuw leven vol vrede
Zou het ons kunnen helpen dat in onze geloofstraditie het thema van een ‘nieuw leven’ beginnen een bekend gegeven is. Vaak klinken in de Schrift de oproepen om met het oude te breken en je open te stellen voor het goede dat komt en dat je gegeven wordt. Laten we er ook nuchter over zijn. Het feit dat de oproep steeds klinkt zal ook betekenen dat het voor mensen van alle tijden een lastige opgave is. Het valt nooit mee om wat als vertrouwd wordt beleefd, los te laten. Veranderen, daar schrikken we voor terug, daar houden we niet van…. Toch lonkt de boodschap van nieuw leven ook en de belofte maakt nieuwsgierig. In de bijbel wordt dat nieuwe steeds geschilderd als een ruimte van welzijn en liefdevolle betrekkingen. Als een leven van geluk omdat jij daarin tot ontplooiing komt in verbonden zijn met andere mensen en betrokken op God, bron en drager van alles wat bestaat. Een belofte van leven vol vrede.

Iedereen doet mee
Met ons geloof, met ons hart dat verlangt naar vrede, met ons vertrouwen en onze hoop gaan we nu de uitdaging aan een nieuwe leefbare dagelijkse praktijk te maken. Een samenleven met anderhalve meter afstand, met dwingende looppaden, geen evenementen en feesten en van alles dat nog in de plannen bedacht gaat worden. Zou het lukken de zorg en het respect voor leven en kwetsbaren dat er onder ligt te blijven prijzen? Zal het lukken de goede moed erin te houden als anderen gaan mopperen en er de brui aan geven? Gaat het lukken de mensen die tegen gaan liggen en risico’s gaan nemen vriendelijk en verantwoordelijk tegemoet te treden? Voor een nieuw samenleven in vrede is ieders mee-optrekken nodig.

In het Emmaüsverhaal (evangelie komende zondag) klinkt de bede ‘Blijf bij ons’ en de belofte van Jezus dat Gods hulp er voor ons is. We mogen merken dat er in ons hart iets brandt…. Wij zijn aan zet om te gaan handelen als nieuwe mensen.

Pastores Samenwerkende Parochies Katholiek Utrecht,

Pastoor Hans Boogers, Koos Smits, Gérard Martens

• Lees hier de Eerste Pastorale brief.
• Lees hier de Tweede Pastorale brief.
• Lees hier de Derde Pastorale brief.
• Lees hier de Vierde Pastorale brief.
• Lees hier de Vijfde Pastorale brief.

Hoe houd ik als koorzanger nu mijn stem in conditie?

In deze coronatijd, nu kerken gesloten zijn en koren hun repetities hebben afgelast, is het moeilijk om je zangstem toch in conditie te houden.

Een stem heeft zijn wekelijkse training nodig. En… je zingt zo graag!

Daarom heeft Sonja Roskamp een online zangcursus gemaakt van 6 lessen, speciaal voor zangers die het moeilijk vinden om zo maar thuis te gaan zingen.

Deze gloednieuwe cursus helpt je om goede zangoefeningen te doen, geeft je technische aanwijzingen om je stem te verbeteren, en heeft leuke canons en liederen om thuis heerlijk te kunnen zingen.

Kijk voor meer informatie op: www.sonjaroskamp.nl/online-lessen

Meer dan de moeite waard!

Op 3 mei a.s. is het weer Roepingenzondag: de jaarlijkse gebedsdag voor roepingen tot het priesterschap, het permanent diaconaat en het religieuze leven. Het onder de aandacht brengen en bevorderen van roepingen is een zeer belangrijke taak binnen de Kerk. De roepingenraad van het Aartsbisdom Utrecht doet dat door campagnes op te zetten, mooi wervingsmateriaal uit te geven en natuurlijk aanwezig te zijn op internet en sociale media. We moeten aan de weg timmeren en alle gelovigen laten weten dat er grote nood is aan mensen die hun leven in dienst willen stellen van Christus en Zijn Kerk. Bovendien moeten we als parochies en geloofsgemeenschappen ook uitstralen dat een keuze voor het priesterschap, permanent diaconaat of religieuze leven meer dan de moeite waard is en dat we hen die zich hiertoe door de Heer geroepen weten in woord en daad willen ondersteunen.

Een bijzondere vorm van ondersteuning is het aanhoudend gebed om roepingen. De Heer zegt het duidelijk: “De oogst is groot, maar arbeiders zijn er weinig. Vraagt daarom de Heer van de oogst arbeiders te sturen om te oogsten” (Mt. 9, 37-38). Er is dus geen roepingenpastoraat mogelijk zonder volhardend en aanhoudend gebed. Ik hoop dat de parochies, geloofsgemeenschappen en de vele gebedsgroepen die er in ons aartsbisdom zijn blijvend bidden dat de Heer arbeiders mag sturen voor de oogst. Daarmee nodig ik dus alle gelovigen uit om mee te doen aan het gebed om roepingen en lid te worden van de Diocesane Gebedskring om roepingen. Voor informatie en opgave voor de Gebedskring: rector@ariensinstituut.nl.

Zonder financiële middelen lukt het echter ook niet. Werving en opleiding van nieuwe priesters en diakens kosten veel geld. Daarom wil ik u vragen om ons zo mogelijk ook financieel te steunen. Uw bijdrage is meer dan welkom op IBAN NL64 ABNA 0810 4964 88 ten name van het Fonds Priesteropleiding Aartsbisdom Utrecht. Voor meer informatie over schenken of nalaten aan het Ariënsinstituut, zie: www.ariensinstituut.nl Hartelijk dank voor uw steun!

drs. P. Kuipers

Rector Ariënsinstituut en voorzitter van de Diocesane Roepingenraad

In 2020 reiken de religieuzen, verenigd in de Konferentie Nederlandse Religieuzen (KNR), opnieuw een KNR-waarderingsprijs uit. Dit jaar staat de prijs in het teken van het omgaan met verschillen en vooral het overbruggen daarvan.

De KNR-waarderingsprijs is een prijs ter bekroning van activiteiten die passen bij de traditie van religieuzen op het gebied van zorg, onderwijs en spiritualiteit. De prijs is bedoeld voor een initiatief dat de religieuzen waarderen en waarin zij zich herkennen. Het bestaat uit een bronzen beeldje en een geldbedrag van € 5.000. Dit jaar is de prijs bestemd voor een project of initiatief dat zich in het brede gebied van onderwijs en vorming op bijzondere wijze inzet voor het overbruggen van verschillen.

Iedereen kan een project nomineren. Te denken valt aan projecten of initiatieven die door scholing, vorming of coaching in brede zin bijdragen aan het overbruggen van verschillen in de maatschappij. Nomineren kan tot uiterlijk 30 april via het nominatieformulier op www.knr.nl. Op die site is ook meer informatie te vinden over het aanmelden en de procedure.

Broeders en zusters

Deze Goede Week, die met Palmzondag begon, verloopt heel anders dan ons vertrouwd is. En ook Pasen zal dit jaar vreemd zijn. De intocht van Jezus in Jeruzalem op die eerste Palmzondag was heel feestelijk verlopen; er was veel volk bijeen en de leerlingen verheugden zich over het leven dat hun toelachte. De leerlingen hadden op Palmzondag nog geen idee van wat die dagen in Jeruzalem zou gebeuren. Zoals ook wij enkele weken geleden geen idee hadden van wat onze wereld te wachten stond. We mogen rustig stellen dat de lijdensweek van Jezus ongevraagd en eigenlijk ongewenst ook in ons eigen leven is binnengedrongen. Onze zelfgemaakte zekerheden hebben in één klap plaats gemaakt voor onzekerheid, waarbij ook angst een rol speelt.

Aan het begin van de veertigdagentijd hoorden wij traditiegetrouw het evangelie dat Jezus veertig dagen vastte in de woestijn. Wij hebben in deze veertigdagentijd – totaal onverwacht – gemerkt dat ook wij in een wereld zijn terechtgekomen die trekken vertoont van een woestijn. Onze opvattingen over onkwetsbaarheid en zelfbeschikking blijken ineens weg te vallen. De vrijheden die we verworven dachten te hebben en de mogelijkheden die we als rechten zagen, ze worden in korte tijd drastisch ingeperkt. We worden op ongekende wijze geconfronteerd met de kracht van de natuur die onze lichamelijke gezondheid bedreigt. Mensen die ons dierbaar zijn, in wier nabijheid we graag verkeren, moeten we op afstand houden: de fysieke menselijke nabijheid verschraalt. Nog veel schraler is de wereld van onze ouderen geworden; door de noodzakelijke beschermende maatregelen zullen zij zeker woestijnmomenten van eenzaamheid ervaren. En er is onzekerheid, omdat het voortbestaan van banen en bedrijven op de tocht staat.

Het leven lijkt tot stilstand te komen. Met alles wat wordt afgelast, met iedere bijeenkomst die niet doorgaat, met elke maatregel die wordt afgekondigd, wordt onze bloeiende wereld weer wat meer tot woestijn.

Positief is dat we ons ineens realiseren dat we op elkaar aangewezen zijn en we ons voor elkaar verantwoordelijk weten. Het besef van onze kwetsbaarheid opent onze ogen voor elkaar, omdat dat van levensbelang blijkt. Het doet goed om te ervaren dat op allerlei wijzen mensen zich geroepen weten om er voor elkaar te zijn: ex-zorgmedewerkers melden zich om te helpen de zorg voor de zieken aan te blijven kunnen; mensen blijken ineens burenhulp voor elkaar te kunnen opbrengen, vele mensen garanderen met toewijding zorg en allerlei vitale diensten. We zijn op elkaar aangewezen, zoals op Goede Vrijdag Johannes en Maria op elkaar aangewezen werden: “Zie daar uw zoon, zie daar uw moeder.” Onder het kruis ontdekken we dat Christus ons aan elkaar schenkt als moeder en zoon, als broeders en zusters; dat Hij ons aan elkaars zorg toevertrouwt. We zijn als mensen op elkaar aangewezen.

De leerlingen die Zijn lijden en sterven op Goede Vrijdag hebben meegemaakt, weten niet hoe ze verder moeten. Uit angst voor de buitenwereld, uit angst dat hun hetzelfde als Jezus zou overkomen, hebben zij zich opgesloten. Achter dichte deuren komen ze terecht in de stilte van Paaszaterdag: de dag waarop de blije levensverwachting van Palmzondag wordt overschaduwd door de ervaring van de broosheid van het bestaan en de onontkoombare dood. Ook wij gingen, uit welbegrepen eigenbelang, de laatste weken achter dichte deuren, in terechte voorzichtigheid en wellicht met bange gevoelens.

In die situatie, waarin de toekomstverwachting van de leerlingen in een paar dagen tijd totaal veranderd was, wordt het Pasen. Heel vroeg – het was nog donker – gaan de vrouwen naar het graf, om het lichaam van Jezus te verzorgen. Maar het graf is leeg. Ook Johannes en Petrus komen tot die ontdekking: Het lichaam van Christus is er niet. De leerlingen hebben op dat allereerste moment nog geen weet van de verrijzenis; ze kunnen alleen maar de leegte constateren. Jezus’ lichaam ontbreekt. Ook voor velen van u zal het een leegte, een gemis zijn dat u – uitgerekend met Pasen – de gave van Jezus’ Lichaam in de Eucharistie niet kunt ontvangen. Jezus’ lichaam ontbreekt. Voor priesters is het evenzeer een offer: de gemeenschap van gelovigen, de kerkgemeenschap, ervaren we immers ook als lichaam van Christus. Om Eucharistie vrijwel alléén te vieren, betekent een vergelijkbaar gemis. We constateren allen die leegte en vinden er moeilijk woorden voor.

De leerlingen weten nog niet wat er gebeurd is; op paasmorgen is het nog donker om hen heen, is hun geest nog niet verlicht. Pas als ze de Verrezen Christus zien, zal hun duidelijk worden dat door lijden en sterven heen Christus de weg naar het eeuwig leven heeft gebaand. Eeuwig leven voor ons allen.

Het is een goede gewoonte dat we op Palmzondag een takje achter het kruis steken: een jong, fris palmtakje, teken van ons geloof dat het kruis dat op ons pad komt niet het laatste woord heeft; dat het laatste woord Leven is, eeuwig leven. Ondanks alle onzekerheid en verdriet die ons overkomen, mogen we aan dat Woord vasthouden. Christus, het Woord dat leven geeft, leven in overvloed, is en blijft onze zekerheid. In die geest wensen wij u, ook en juist in deze dagen, een Zalig Pasen.

8 april 2020

De R.-K. bisschoppen van Nederland

Het openbare leven is tot stilstand gekomen als gevolg van maatregelen tegen de verspreiding van het coronavirus. Ook onze kerken sloten hun deuren. De vertrouwde collectes tijdens de Vastentijd vinden daarom geen doorgang. En dat in een tijd waarin van oudsher gul gegeven wordt voor een ander. Vastenactie vraagt dit jaar aandacht voor projecten rondom beroepsonderwijs en ondernemerschap. Helaas liggen bijna alle campagneactiviteiten stil en kan er niet gecollecteerd worden tijdens de vieringen. Vastenactie wil ervoor zorgen dat mensen in ontwikkelingslanden hiervan niet de dupe worden en dat projecten doorgaan. Dat onze harten uit blijven gaan naar de ander, dichtbij en veraf, ondanks onze huidige grote en kleine problemen. Het verzoek aan u is, uw voorgenomen bijdrage aan de collecte over te maken op bankrekeningnummer NL78 RABO 0181916525 t.n.v. Martinusparochie, o.v.v. van Vastenactie 2020 of online via website www.vastenactie.nl De bisschoppen bevelen dit van harte bij u aan. Mgr. van den Hout, bisschoppelijke referent voor missie en ontwikkelingssamenwerking: “In deze bijzondere Vastentijd is het belangrijk om er voor elkaar te zijn, lokaal maar ook wereldwijd.”

De coronacrisis leidt niet alleen tot gezondheidsklachten maar heeft ook enorme gevolgen voor het sociale leven. Door de plicht om zoveel mogelijk afstand tot elkaar te bewaren en de sluiting van scholen, winkels, kantoren en verpleeg- en verzorgingshuizen raken mensen geïsoleerd. Het economisch leven valt stil en inkomsten voor ondernemers en werknemers vallen weg. Ondanks het enorme pakket aan maatregelen dat de overheid genomen heeft om de zo ontstane financiële nood het hoofd te bieden, zullen er toch mensen voor langere tijd in financiële nood raken.

SchuldHulpMaatje is een vrijwilligersorganisatie die getrainde maatjes inzet om mensen met financiële problemen te helpen weer zelfredzaam te worden.

Wanneer u mensen kent die zulke problemen hebben, dan is het fijn als u hen kunt wijzen op de mogelijkheid om er samen met een maatje aan te werken deze ellende te boven te komen.

Neem voor meer informatie gerust contact met ons op. Iemand kan zich op verschillende manieren bij ons aanmelden of aangemeld worden (uiteraard in overleg met de persoon zelf). Hieronder vindt u onze contactgegevens.

Tel: 06-21967860 (bereikbaar op maan-, din- en donderdag)

E-mail: info@schuldhulpmaatje030.nl

Website: www.schuldhulpmaatjeutrecht.nl

Lees hier het verzoek aan diaconieën en caritasinstellingen.