Zusters en broeders,

Als samenleving zijn we stap voor stap op weg naar het ‘nieuwe normaal’. Of is het eerder het ‘abnormaal nieuwe’? Zoals gewoonlijk zal het wel iets ertussen in zijn. Elkaar geen hand geven bij een ontmoeting kon twee jaar geleden als een belediging verstaan worden. Voor hordes bazen en managers was thuiswerken een gebrek aan loyaliteit met het bedrijf. Tot aan de kerstvakantie vlogen we voor een paar dagen de halve wereld over, terwijl we nu nog niet weten of we de komende zomervakantie het land uit zullen kunnen. Zelfstandig zijn en flexwerken boden je vrijheid waar je recht op hebt en de kans jezelf te profileren en je leven te plannen….

Dit is de wereld die we krijgen
Door de omstandigheden van de laatste maanden is vrijwel alles stevig door elkaar geschud. Een aantal van de trends die ons bestaan beheersten zijn niet echt toekomstbestendig gebleken en als gebeiteld beschouwde zekerheden hebben we gewoonweg los moeten laten of zagen we verdampen. Gewenst of voor het blok gezet – we zijn aan het heroriënteren. Of we willen of niet: we moeten doen wat op momenten in de geschiedenis mensen vóór ons ook al moesten: anders verder. Het begint ook overal en bij veel mensen door te dringen dat het déze wereld is die we nu krijgen en dat er geen andere is. Of je er in mee gaat, voor de situatie vlucht, de tijd bestrijdt, of de uitdaging weet aan te pakken: dit is het vertrekpunt voor ons allemaal.

Gods liefde gaan zien
Met de kijk van een gelovige mag je zeggen: ‘Zoals altijd is God óók in deze wereld; God is ons al vooruit’. Of dat proberen te zeggen en ook te gaan ontdekken. Want dit is een inzicht dat we natuurlijk niet op een presenteerblaadje aangereikt krijgen en ook niet zomaar te zien is. Dat is nooit zo geweest. In de bijbel en in alle tijden zijn ontelbare oproepen te vinden (en het kan heel inspirerend zijn om die weer te lezen) waarin klinkt: word toch wakker, open je oren en je ogen, open je hart. Heb vertrouwen in de belofte dat God bij ons zal zijn, dat Gods Woord en Gods liefde naar ons toekomen. Het zal zijn zoals regen die door de aarde gaat en groei geeft en vruchten voort zal brengen (Jesaja 55,10)

Ontmoeting van hemel en aarde
In psalm 85 is te lezen ‘Genade en waarheid ontmoeten elkaar, gerechtigheid en vrede kussen elkaar. Waarheid (of ‘trouw’ in andere vertaling) groeit op uit de aarde, rechtvaardigheid daalt neer uit de hemel’. In het leven van mensen vindt deze bijzondere ontmoeting plaats. Wij, aardse mensen, op zoek naar God, brengen onze levende realiteit in (met alle onzekerheid, onrust en verlangen) en vertrouwen op het wonder dat Gods liefde nabij zal zijn. In het Pinksterfeest vieren we dat die liefde als kracht en vuur verschijnt om alles wat het bestaan brengt aan te kunnen en getuige te worden van God die er voor iedereen wil zijn. De heilige Geest komt naar ons toe als troost voor de momenten waarop we erdoorheen zitten, als helper om de draad op te pakken, als moed om vol te houden, als liefde om ons samen te brengen bij elkaar en bij God. Het gebed van Pinksteren is er een voor elke dag van ons leven: Kom heilige Geest, beziel ons en vernieuw (met ons) de aarde. Laat het een plaats van vrede zijn voor alle mensen. Anders nieuw. Zalig Pinksteren.

Pastores Samenwerkende Parochies Katholiek Utrecht,

Pastoor Hans Boogers, Koos Smits, Gérard Martens

Met deze boodschap besluit het Pastoraal team de wekelijkse pastorale brief. De periode van ‘kerkelijk leven op anderhalve meter’ begint nu. Natuurlijk blijven de pastores beschikbaar voor suggesties, vragen en gesprekken.

• Lees hier de Eerste Pastorale brief.
• Lees hier de Tweede Pastorale brief.
• Lees hier de Derde Pastorale brief.
• Lees hier de Vierde Pastorale brief.
• Lees hier de Vijfde Pastorale brief.
• Lees hier de Zesde Pastorale brief.
• Lees hier de Zevende Pastorale brief.
• Lees hier de Achtste Pastorale brief.
• Lees hier de Negende Pastorale brief.
• Lees hier de Tiende Pastorale brief.

Zusters en broeders,

Omstandigheden overkomen je en je hebt het er maar mee te doen. Onze vrijheid en lifestyle blijkt zomaar beperkt te kunnen worden. Dit is ons in de afgelopen bijna drie maanden wel duidelijk geworden. Hoe je op dit gegeven reageert en of je het kan accepteren verschilt per persoon. Als het je angst voedt kan je er flink last van hebben. Maakt het je opstandig dan ben je er druk mee. Versta je de kunst van gelatenheid dan zal je rust niet zo erg verstoord zijn. En zit je zo in elkaar dat je de moed erin houdt, wat er ook op je pad komt, dan heb je er inmiddels het beste van gemaakt. Het lijkt erop dat heel veel mensen van de laatstgenoemde omgang en aanpak zijn. Zo zien we activiteiten op aangepaste manier weer opgepakt worden en creatief zoeken we de grenzen (mogelijkheden) op van wat er toch nog kan en mag.

Persoonlijke ontmoeting is cruciaal
Kunnen we het een basale behoefte van mensen noemen, die drang om iets om handen te hebben, te doen, dingen te laten gebeuren? Bezig zijn biedt stof om met elkaar over te praten en het zet aan het denken en plannen maken en veranderen. In het bezig zijn komen we elkaar tegen, wisselen we uit, delen we gevoelens van vreugde en teleurstelling, van enthousiasme en verdriet. Ontmoeting is cruciaal voor ons welbevinden. We kunnen de ervaring gezien en gehoord te worden, het gevoel ertoe te doen voor anderen, niet missen. Precies daarin zijn we geraakt in deze crisis omdat ons door afzondering en afstand houden de gewone alledaagse omgang uit handen werd geslagen. Verstandig en begrijpelijk – maar wel moeilijk. Met (digitale)hulpmiddelen en gedragsregels vangen we het ongemak voor een deel op maar als iets steeds duidelijker wordt is dat we niet echt buiten de persoonlijke nabije ontmoeting kunnen waarbij we elkaar in de ogen kunnen zien en elkaars aanwezig-zijn kunnen voelen met al de zintuigen die we hebben.

Een hoopvolle houding
Natuurlijk blijven we afstand houden en de risico’s voor elkaar beperken. We doen het uit respect en liefde voor elkaar, omdat we kostbaar zijn voor elkaar. Dat deze situatie voorbij zal gaan is de hoop waaraan we ons vasthouden. Hoe lang we dat vol moeten gaan houden is nog onzeker. Langer dan ons lief is. Er is dus alles aan gelegen om de tijd die we door moeten komen met een positieve instelling in te gaan. Zal het gaan lukken om de moed erin te houden, om uit te blijven zien naar wat ons weer gegund zal zijn, om ‘je te verheugen’ en die energie-gevende spanning vast te houden? Kan je vertrouwen?

Volhouden met perspectief
Er klinken hier woorden die ons heel vertrouwd zijn als we het over ons geloofsleven hebben. Dat is geen toeval. Juist als gelovigen kennen we de kracht van belofte, de steun van vertrouwen en ook de moeite van het omgaan met de afwezige Nabije en het verlangen die afstand te overbruggen. Nu, in de dagen tussen Hemelvaart en Pinksteren wordt ons die situatie van leven en doorgaan met een gemis heel duidelijk in herinnering gebracht. Over de groep van vrienden en leerlingen wordt bericht dat zij na de hemelvaart van Jezus elkaar opzochten en volhardden in gebed. Zij zijn zich erop blijven richten dat het goede van God dat beloofd is zal komen, dat ze kracht geschonken zullen krijgen en moed vinden…. Met hen mogen ook wij, vanuit onze situatie en uitdaging bidden en roepen: Kom… heilige Geest, blijf bij ons en help ons volhouden.

Pastores Samenwerkende Parochies Katholiek Utrecht,

Pastoor Hans Boogers, Koos Smits, Gérard Martens

• Lees hier de Eerste Pastorale brief.
• Lees hier de Tweede Pastorale brief.
• Lees hier de Derde Pastorale brief.
• Lees hier de Vierde Pastorale brief.
• Lees hier de Vijfde Pastorale brief.
• Lees hier de Zesde Pastorale brief.
• Lees hier de Zevende Pastorale brief.
• Lees hier de Achtste Pastorale brief.
• Lees hier de Negende Pastorale brief.

Zusters en broeders,

Een gevolg van de afzondering en beperking die deze periode ons oplegt is dat we gelegenheid hebben om na te denken over ons bestaan. De minder overvolle agenda, de dingen die nu niet van je verwacht worden, bieden ruimte om tot beschouwen te komen. Je krijgt de kans om weer eens op een rijtje te zetten waar je bij betrokken bent, wat je meemaakt, wat je is overkomen en waar je je druk over/voor hebt gemaakt. Je komt tot afwegingen, je zal je zegeningen tellen en ook scherven moeten vegen.

Een last in je bestaan
Voor menigeen zal gelden dat er ergens in je bestaan wel brokken liggen, of een ‘gat’ zit, een plek die pijn doet, waar je liever niet komt als het niet hoeft. Het kan gaan om de pijn van het gemis van een geliefd persoon die je is ontvallen. Het kan verdriet zijn over ander verlies wat je is overkomen, een vastgelopen relatie, verloren werk, problemen met gezondheid. De schrijnende plek kan voortkomen uit een conflict, eigen koppigheid, een gemaakte fout. Hoe verschillend de achtergrond ook, de situatie die er ligt geeft ongemak, verstoort je balans en vormt een belasting. En het is iets wat je behoorlijk vast kan zetten, je in isolement kan brengen.

Steun die blijft
Hoe bijzonder is het dan, wanneer je met gevoelens van deze aard worstelt, te merken dat er iemand is die de donkerte in jouw leven bespeurt en laat merken met je begaan te zijn. Iemand die zonder nieuwsgierig te zijn bij je komt en interesse heeft in wie jij bent ondanks de zwaarte van wat je doormaakt. Iemand die niet schrikt van een zucht of een traan of een moment van frustratie. Iemand die ook als het wat langer duurt het contact vast blijft houden en geduld heeft. Lukt het je dan om zo iemand in je nabijheid te laten zijn en je vertrouwen te geven? Kan je je laten troosten?

Je laten troosten
Troost vinden is een proces van heling van een zere plek. Gaan ontdekken en weer aannemen dat je de moeite waard bent met alles wat er aan de hand is en wat bij jouw levensverhaal hoort, grote en kleine dingen. Het is het erkennen en serieus nemen van de ervaring dat er een ‘gat’ of een breuk is en dat er evengoed ‘en toch’ bestaat en dat leven doorgaat, nieuw begin mogelijk is, conflicten aangepakt kunnen worden. Omdat je mocht merken dat jij van belang bent en die hulp of steun wilde, of kon, aannemen.

Kom, heilige Geest
In deze dagen dat we op weg zijn naar het feest van Pinksteren klinkt voor ons de belofte dat God ons nabij zal zijn als trooster en helper, als Heilige Geest. God zoekt ons op en wil in ons wonen, in ons hoofd en ons hart. God wil onze ziel zijn, warm maken wat koud is en soepel wat versteende. Hier is de kracht om wat in de weg zit niet bij het oude te laten maar stapjes te zetten. Het mogen kleine zijn om te beginnen. Het zijn stapjes op weg naar jouw leven in geluk. Durf onder ogen te zien, in de ogen te kijken, af te sluiten. Zet de stap los te laten, op te ruimen. Deze tijd van afstand houden en beperking van contacten kan je openen voor goede krachten die wat in de vergetelheid geraakt waren. Verwelkom de troost die geboden wordt. Heb goede moed, hou vol en bid het mee: Kom heilige Geest.

Pastores Samenwerkende Parochies Katholiek Utrecht,

Pastoor Hans Boogers, Koos Smits, Gérard Martens

• Lees hier de Eerste Pastorale brief.
• Lees hier de Tweede Pastorale brief.
• Lees hier de Derde Pastorale brief.
• Lees hier de Vierde Pastorale brief.
• Lees hier de Vijfde Pastorale brief.
• Lees hier de Zesde Pastorale brief.
• Lees hier de Zevende Pastorale brief.
• Lees hier de Achtste Pastorale brief.