Yosé Höhne-Sparborth schrijft de komende periode over haar bezoek aan Kirkuk. Blijf onze website volgen voor meer nieuws!

Vandaag, Tweede Paasdag, ben ik met Pater Jens Petzold meegereden naar Kirkuk. Morgen moeten we allebei naar de politie om ons visum door persoonlijke presentie geldig te maken.

Dit is wel een bisdom, zeg. Stel het je voor: de bisschop heeft 7000 gelovigen onder zich, en 7 priesters. Die zijn verdeeld over twee grote steden, en wat voordorpjes/stadjes. En die twee steden liggen in twee gebiedsdelen die nu door een heuse grens worden gescheiden. Aangezien Pater Jens Zwitser is, moet hij elk jaar verlenging van verblijfsvergunning aanvragen. Maar nu moet hij telkens als hij naar Kirkuk komt, naar de politie om zich te melden. Irak is de Koerden een beetje aan het straffen.

Op de weg van Kirkuk (Irak) naar Erbil (hoofdstad Iraaks Koerdistan) passeerden we altijd een grens die ook als zodanig functioneerde. We trokken daar altijd een half uur extra voor uit, meestal was dat voldoende, ook een keertje niet. Eenmaal kostte het zoveel tijd, dat de chauffeur, Abuna Qais, keihard over de lege weg scheurde om nog op tijd in Erbil aan te komen. Maar de verlichting was ook niet overal even best, dus via een stuk wegdrempel werden we bijna gelanceerd.

Nu is de weg Sulaymaniyah-Kirkuk nog duidelijker een weg die gaat door, oké net niet oorlogsgebied. Laten we zeggen gewapende stilstand. En Pater Jens scheurde waar dat kon, om op tijd in Kirkuk te zijn. Scheuren over de weg doe je enkel waar je weet dat er geen controle is. 100 km. is eigenlijk het maximum.

De hele regio Kirkuk was jarenlang feitelijk in handen van de Peshmerga. In het klooster hangt een kaart van Iraaks Koerdistan, daarop telt dat hele gebied tot Koerdistan, plus nog wat stevige terreinstroken aan de zuid-westzijde. Verleden jaar stond er ook ineens een 25 meter hoge Peshmerga als standbeeld bij de ingang van Kirkuk, komende van Erbil. Koerdisch geurspoor zeg maar.

Na het Koerdisch referendum in september heeft het Iraakse leger de eigen gebieden weer overgenomen van de Peshmerga. Deze laatsten zijn feitelijk meer een zwaar bewapende politie dan een leger, en dat verschil zie je.

Ik meen dat ik drie grote controleposten onderweg telde; regiogrenzen worden ook gecontroleerd. Elke controlepost wordt nu aan beide zijden beschermd door een aarden wal, daarop een uitkijktoren met gebouwtjes voor verblijf, soldaten. En je ziet echt militair materieel staan. Een vrij oud „fort” op een berg dat door de Amerikanen was gebouwd en gebruikt, daarna leegstond, is nu weer in gebruik van het Iraakse leger.

Er komen niet veel buitenlanders langs die deze grens overgaan. De soldaat die onze beide passen controleerde, en de visa bestudeerde, had veel bekijks onder zijn kameraden die om de auto troepten. Hij legde vriendelijk uit dat hij even zijn baas moest bellen, of hij ons mocht doorlaten. Deed hij in het Engels, en Pater Jens maar in het Arabisch terug spreken om aan te tonen dat hij wel van deze grond komt. Was wel grappig. Alles in opperste vriendelijkheid. Aangegeven dat we in Kirkuk naar de kerk gingen, dat Pater Jens in Sulaymaniyah ook voor de kerk werkte. Soldaat nog vriendelijker. Toen de telefoon hem kennelijk toestemming had gegeven om ons door te laten, vroeg hij met dringende stem aan Pater Jens om eenmaal in Kirkuk een zekere Mohammed, zijn baas, te bellen dat we waren aangekomen. Bisschop Mirkis belde daarvoor meteen maar zijn grote rechterhand, Abudoreit, die alle karweien in hogere regionen regelt. Die kwam aanschuiven aan ons avondeten en belde onder ons gehoor Mohammed om te verzekeren dat de zuster en de pater beiden nu bij de bisschop aan tafel zaten. Jazeker, goed overgekomen.

Mijn reis had 25 uur in beslag genomen van Utrecht tot Sulaymaniyah. De Iraakse regering is de Koerden een beetje aan het straffen voor hun referendum en zich uitspreken voor absolute onafhankelijkheid. Daarom zat het Koerdische luchtruim potdicht voor internationaal vliegverkeer. In mijn traject om de reis te boeken kreeg ik voortdurend meldingen dat het nu weer open zou gaan, even wachten nog met kopen… Wel, Sulaymaniyah is nog dicht, er was werkelijk weinig aan de hand op dat vliegveld toen ik landde. Nu wist bisschop Mirkis dat Erbil wel open is/open gaat, en Sulaymaniyah nog niet. Daarin speelt mogelijk ook mee een strijd tussen diverse Koerdische partijen, het niet gunnen aan die andere stad. Maar mogelijk is het ook gewoon extra straf voor Sulaymaniyah, die stad schijnt veel sympathie te koesteren voor de PKK.

Klinkt allemaal wel naar een slangenkuil. Met excuus aan de slangen. Of anders gezegd, deze rit was even een uitstapje geheel langs de militaire lijn, nu die autoweg zo is gemilitariseerd. Alles rustig, maar de militaire aanwezigheid ziet er naar uit dat ze zich bewust zijn in „vijandig gebied” te verkeren. Er wordt hard gewerkt aan terugkeer en herstel, maar „vrede” zou ik de toestand in Irak nog niet willen noemen.

En dan had ik nog niet de Syrische vluchtelingen gemeld, die ook in groten getale aanwezig zijn in Noord-Irak. In Sulaymaniyah was alweer staking, de laatste vier jaar krijgen de ambtenaren maar zo af en toe een salaris uitbetaald. Hoe ze overleven? Niks kopen behalve eten, en ook dat is soms lastig. Pater Jens en ik constateerden in de auto, dat er twee verschillen zijn tussen de „autochtone” bevolking en de vluchtelingen. De autochtone bevolking heeft (doorgaans) een eigen huis, de vluchtelingen zitten ergens voorlopig ondergebracht. En de vluchtelingen krijgen hun eten, de autochtonen niet, hoewel ze er wel voor werken. Tot zover dat opvangen in de regio, waar Europese politici, Nederland voorop, zo verliefd op zijn. (wil iemand dit doorsturen naar Mark Rutte svp)
De eerlijkheid gebied, nog even te melden voor wie nu pas insteekt met lezen: weliswaar groeide de bevolking van Noord-Irak (Iraaks Koerdistan) tussen 1991 tot nu van 3 miljoen naar 9 miljoen inwoners, dus dat opvangen hebben ze wel gedaan, om Europa te dienen; maar de heer president Barzani van Koerdistan en zijn familie hebben ook wel vele miljoenen in een familierekening laten weglopen. Zal wel in Zwitserland in veiligheid gebracht zijn. Vele miljoenen… Of in een brievenbusmaatschappij in Amsterdam?

Ons avondrondje na het eten in de bisschopstuin bewoog zich op een ander niveau. In Kirkuk zijn nog maar twee studentenhuizen, voor degenen die echt hier moeten afstuderen. Van de christelijke studenten is nu een groot deel toch teruggegaan naar de dorpen rondom Mosul waar hun familie leeft; dat werd geëist door de nieuwe autoriteit in Kirkuk. Er wordt hard weder opgebouwd in die dorpen, veelal op eigen kracht. Enkele kleinere hulporganisaties doen mee. Voor de oorlog in deze oliestreken krijgt men gemakkelijker grote coalities bijeen dan voor de opvang van vluchtelingen, het ruimen van puin en de wederopbouw.

Op bezoek bij de zus van Mirkis in Hoogeveen kreeg ik foto’s te zien van grote Palmpasenoptochten door Caracosh. Indrukwekkende massa’s. De thuiskomst wordt gevierd, ook al zal het nog jaren hard werken zijn aan herstel van de huizen. En dan nog de gemeenschap, hoe herstelt dat?

Inmiddels gaat het allergrootste deel van de hulp naar de Yezidi-studenten. Dat zijn er nu ruim 600. Ze leven nu in Bashiqa ………. , een van de dorpen rond Mosul. Ook zij moesten terug naar de universiteit in Mosul om daar hun studie voort te zetten, de Iraakse autoriteit is nu even stevig de baas in Kirkuk. Deze yezidi studenten leven in grotendeels door ISIS leeggeroofde huizen, elektra gestript, deuren en ramen gestript, meubels verbrand. De bedden zijn vanuit de studiehuizen in Kirkuk daarheen verhuisd. Vanuit dit bisdom gaat er regelmatig een groot transport eten naar hen toe en ze krijgen reisgeld naar de universiteit in Mosul. Waar mogelijk wordt geholpen met het nodige om het enigszins leefbaar te maken. De studenten hebben hoogste prioriteit, ze moeten nu binnenkort tentamens doen. Wie niet slaagt verliest een jaar. De Yezidi zijn de meest getraumatiseerde groep. Soms wordt het onderhoud voor hen geleend uit andere projecten, die uitstel verdragen. Er komt te weinig geld voor deze tijd nu van wederopbouw en weer enorme volksverplaatsingen. Voor de volksverplaatsingen bestaan geen hulpfondsen, wel gaat het om grote sommen…

Afspraak is nu dat ik volgende week met de distributieauto meerijd. Dit bisdom is de enige instantie die de Yezidi helpt. De Europese kranten schreeuwden moord en brand over die lelijke moslims die de Yezidi uithongerden daar op de berg Sinjang.…  Maar als het om hup gaat, is dat allemaal vergeten. Als het mogelijk is, blijf ik er misschien enige dagen. Hangt af van van alles. De situatie is wel veilig, zover dat kan in een olierijk land tussen Iran, Turkije, Syrië en Saoudi-Arabië, met het werkgebied half in Arabisch half in Koerdisch territorium. Er is echt een gevoel van rust, doordat de overname door het Iraakse leger zo met relatief weinig strijd verliep. Maar het is wel een situatie waarin de autoriteiten strak controle pogen te houden, en alles nog lang niet genormaliseerd is, dus er kan telkens van alles aan maatregelen komen die vergen dat je het dagelijks leven weer geheel anders organiseert dan tot nu toe. Plannen is allemaal onder voorbehoud.

Een groet van de aartsbisschop
aan alle gelovigen in het Aartsbisdom Utrecht
bij het begin van het Paastriduum 2018

Utrecht, Witte Donderdag 2018

Broeders en zusters in Christus Jezus onze Heer,

De dagen van Witte Donderdag, Goede Vrijdag en Pasen verenigen ons in het bijzonder met onze Heer Jezus, die Zichzelf voor ons gegeven heeft, totaal, tot op het kruis. Dit heeft Hij uit liefde gedaan. Jezus maakt zo Zijn eigen woorden waar: “Geen groter liefde kan iemand hebben dan deze, dat hij zijn leven geeft voor zijn vrienden” (Joh. 15, 13). Liefde is het wezen van God: “God is liefde” (1 Joh. 4, 16).

Liefde zal daarom ook altijd het wezenlijke kenmerk moeten zijn van ons leven, omdat wij naar Zijn beeld en gelijkenis geschapen zijn. Temeer geldt dit wanneer we gedoopt en gevormd zijn en daardoor vervuld van de Heilige Geest vrienden van Jezus zijn, in ons persoonlijk leven en dat van ons samen als Kerk.

Ons leven geven, uit liefde, voor elkaar – in navolging van Jezus – gebeurt op vele plaatsen, momenten en manieren. Ik denk hierbij aan de liefde van (groot)ouders voor hun (klein)kinderen, van (klein)kinderen voor hun (groot)ouders, van mensen voor een ander in nood (naar geest of lichaam), van mantelzorgers. Kortom van mensen die er zijn voor de ander, die met kleine of grote offers het leven van hun naaste – dichtbij of ver weg – verrijken, steunen en tot zegen zijn. In stilte gebeurt er heel veel goeds, uit liefde. Deze liefde getuigt van de Geest van God. Het is immers de Geest van God die in ons hart, in ons leven geloof, hoop en bovenal liefde wekt en versterkt en in de ander doet wekken en versterken.

Dat wekken en versterken van de liefde van de Geest van God in ons, gebeurt op bijzondere wijze door de sacramenten. Bij het toedienen van een aantal sacramenten wordt olie gebruikt, opdat wij gezalfd worden, dat wil zeggen gesterkt met de Geest van de Heer en daardoor met de kracht van Zijn liefde. Het is mij elk jaar dan ook een grote vreugde als ik in de Goede Week tijdens de Chrismamis de oliën voor de geloofsleerlingen en de zieken mag zegenen en het Chrisma, de olie voor het doopsel, het vormsel en de priesterwijding, mag wijden. Door deze sacramenten geeft God ons de kracht om dienend in het leven te staan, in navolging van Jezus, die “niet gekomen is om gediend te worden, maar om te dienen en Zijn leven te geven als losprijs voor velen” (Mc. 10, 45).

Jezus spoort ons aan en bezielt ons om Zijn liefde na te volgen. Dat doen wij tijdens ons aardse leven. Maar het kan op diverse manieren ook nadat wij dit aardse leven verlaten hebben. De laatste maanden is er, zowel in de Tweede en de Eerste Kamer als in de media, veel aandacht geweest voor orgaandonatie, die zowel tijdens ons leven als na de dood kan plaatsvinden. Daarom is het goed om in de Witte Donderdaggroet van dit jaar bij het begin van het Paastriduum – de dagen waarin wij gedenken en vieren dat Jezus voor ons Zijn leven uit liefde heeft gegeven tot op het kruis – in herinnering te brengen dat het doneren van organen tijdens dit leven en na onze dood een daad van naastenliefde en solidariteit is, ten dienste van het leven van een ander.

De Rooms-Katholieke Kerk prijst het doneren van organen in dit leven en na de dood aan, niet als een plicht, maar als een daad van naastenliefde, uit vrije wil. Het leven van een ander en daarmee dat van zijn of haar gezin, familie en/of vriendenkring kan er op grootse wijze mee geholpen zijn. Dankzij die gave worden medemensen in staat gesteld vaak nog jaren in een goede gezondheid verder te leven.

Van harte hoop ik dat het bovenstaande u helpt om de keuze te maken die voor u en uw omgeving het beste is. Echter, ook voor iemand anders, die u niet kent, maar die u intens dankbaar zal zijn als u hem of haar na uw overlijden tot zegen bent door organen en/of weefsels te doneren.

Bovendien hoop ik van harte dat de vieringen van Witte Donderdag, Goede Vrijdag en Pasen in uw parochie(s), ziekenhuis, zorginstelling, gevangenis, op missie in het buitenland of waar u en de uwen ook mogen zijn, in u en ons allen de liefde mogen versterken waarin onze Heer Jezus ons is voorgegaan. Hij leeft nu in de eeuwige liefde van de Vader, dankzij Pasen. En dat is ook onze Eindbestemming als wij Hem navolgen.

Dat uw en ons aller Pasen zalig zij!

+ Willem Jacobus kardinaal Eijk

Aartsbisschop van Utrecht

Traditiegetrouw werd gisteravond tijdens een mooie dienst in de Onze Lieve Vrouwekerk te Apeldoorn de Chrismamis gevierd. Dit is een jaarlijkse gebeurtenis die het hele bisdom aangaat. In deze mis wijdt en zegent de bisschop namelijk het chrisma en de oliën die het komende liturgische jaar door alle priesters in hun parochies gebruikt zullen worden. Aan het eind van de viering nemen de gelovigen deze oliën mee naar hun parochies. Dat verklaard dan ook de locatie: Apeldoorn ligt middenin het aartsbisdom en is zo voor alle vicariaten even makkelijk te bereiken. Officieel viert men de Chrismamis op Witte Donderdag, maar omdat volgens de Joodse wet de nieuwe dag begint bij zonsondergang, mag de Chrismamis ook op woensdagavond gevierd worden en dat is in de loop der tijd ook gebruikelijk geworden.

Het zijn moeilijke tijden voor de wereldkerk met vervolgingen in het Oosten en een vernietigende onverschilligheid in het Westen. Desondanks wist kardinaal Eijk in een omzichtige preek door te stoten naar de kern van de zaak. Hij herinnerde de gelovigen aan het heldhaftige voorbeeld van luitenant-kolonel Arnaud Beltrame. Deze agent van de Franse gendarmerie had afgelopen vrijdag de plaats ingenomen van een supermarktmedewerker die in gijzeling was genomen door een Jihadist in Trèbes (zuid Frankrijk). De volgende dag (24 maart) werd hij door de terrorist vermoord. Kardinaal Eijk liet weten dat Beltrame, die door zijn geloof werd bewogen om dit enorme offer te brengen, eerst nog de ziekenzalving had ontvangen. Op Witte Donderdag herdenken wij met de voetwassing de opdracht van dienstbaarheid die wij van Jezus hebben gekregen en het gebod van de onderlinge liefde. Zo kwam alles bij elkaar: de oliën, de dienstbaarheid en de zelfgave die ons geloof moeten karakteriseren. Het is een krachtige boodschap waarmee wij als Katholieken wereldwijd hoopvol de Paastijd in kunnen gaan.

Luitenant-kolonel Arnaud Beltrame

Beste medeparochianen,

Van harte welkom aan u allen, welkom ook aan de leden van de Personele Unie, het nieuwe bestuur dat, tot we over kunnen gaan tot de fusie van de drie parochies, iedere parochie afzonderlijk bestuurt.

We zijn vandaag bij elkaar gekomen omdat het pastoraal team haar pastorale visie aan u wil presenteren. Het is een document dat het resultaat is van de Stadssynode030, werkconferenties, klankbordgroep en diverse gesprekken.

We presenteren u geen beleidsplan, maar een visie. Een beleidsplan heeft over het algemeen een beperkte houdbaarheid. Meestal een jaar of 3-4. Gelet op het snel veranderend kerkelijk landschap hebben wij ervoor gekozen om een visie te ontwikkelen die voor lange tijd meegaat.

Deze visie, die zo dadelijk nader zal worden gepresenteerd, is gegrondvest op het Bijbelse verhaal van de Emmaüsgangers.

Aan dit verhaal wordt iedere gelovige van onze drie katholieke parochies uitgenodigd om zijn of haar eigen geloofsverhaal te spiegelen.

We zijn onderweg met als wetenschap dat wat er achter ons ligt, in ons heel veel dankbaarheid vreugde heeft gebracht. Tegelijkertijd wordt die dankbaarheid en vreugde overvleugeld door donkere wolken. Het zijn de donkere wolken van teruggang van het kerkelijk leven. Hoewel ik het wellicht niet hoef te benoemen, wil ik ze toch nogmaals hernemen: teruglopend kerkbezoek, krimpend vrijwilligerskorps, minder pastores gewijd en ongewijd, weinig of geen vernieuwende initiatieven vanwege krimp op alle fronten van personele capaciteit in de geloofsgemeenschappen.

Daar bovenop zijn er de stijgende kosten van gas, water, licht, verzekering, onderhoud van de gebouwen en wordt er op het vermogen ingeteerd. Het jaarlijks begrotingstekort overstijgt de €300.000! Er moeten ingrijpende beslissingen worden genomen op materieel en financieel gebied. Daarover gaat in eerste instantie het bestuur.

We zijn hier vandaag niet om over die bestuurlijke zaken te spreken, maar over het pastoraat. En daarin neemt het pastoraal team haar leidende positie in.

Bij mijn aantreden als pastoor van de drie parochies had ik al snel door dat het behoud van alles wat we hebben en doen geen optie is. Maar hoe moet het dan verder?

De Stadssynode heeft zich gebogen over de vraag hoe wij als katholiek Utrecht gehoord en gezien kunnen worden in de jaren die voor ons liggen. Welke weg moeten wij gaan als katholiek Utrecht om onze presentie in de stad  te verzekeren?

Het advies van synode heeft kort samengevat naar voren gebracht om ons als RK geloofsgemeenschap van Utrecht naar de bron van ons bestaan te wenden; Jezus Christus de Verrezen Heer. Hij is degene die ieder van ons, individueel,  lokaal en als grote gemeenschap doet bewegen en spreken.

Ik denk dat iedereen dit een voor de hand liggende aanbeveling is. Echter, wanneer we kijken naar de realiteit van onze stad, dan is het maar de vraag of wij Christus werkelijk present stellen? Iedere gemeenschap heeft zijn best gedaan om de parochiële activiteiten zoals we die al jaren kennen in stand te houden. Tegelijkertijd moeten we erkennen dat het parochieleven aan alle kanten piept en kraakt. We moeten dus nieuwe wegen gaan. Onze grenzen letterlijk en figuurlijk gaan verleggen.

Het Emmaus verhaal mag ons hierin helpen.[1] Na de jaren van het Rijke Roomse leven zijn we beland in een periode van onzekerheid en verwarring. [2]

Het ontbreekt ons steeds meer aan houvast. Met de twee leerlingen zijn we onderweg van Jeruzalem naar Emmaus. We praten en praten en lopen het risico onze Reisgenoot, Christus zelf, over het hoofd te zien terwijl Hij aan onze zijde meeloopt en aan vraagt: “Waar hebben jullie het over”. En wat is ons antwoord dan? Zeggen wij met de leerlingen: ‘Weet je dan niet wat er allemaal is gebeurd? We zijn verweesd en leven nu in vertwijfeling”.

En dan gebeurt het dat Hij ons vertelt over de heilsgeschiedenis van God met de mensen. En worden de Schriften voor ons geopend. We willen Hem niet loslaten en nodigen Hem uit: “Blijf bij ons!” En zo gebeurt het ook. En telkens weer mogen wij Hem herkennen in de viering van de eucharistie. Zo neemt Hij ons bij de hand en bemoedigt Hij ons telkens weer, tot op de dag van vandaag.

Wij worden ook vandaag uitgenodigd om Hem uit te nodigen om bij ons te blijven. We willen ons meer op Hem verlaten en nieuwe wegen gaan. We willen de mensen die achter gebleven zijn vertellen over de verbondenheid met Hem die wij onderweg tegen zijn gekomen en concreet ingaan op wat Hij ons heeft verteld en voorgeleefd.

Blijf bij ons Heer, is niet zomaar een mooie zin, het is als een geloofsbelijdenis. Ik kan en wil niet zonder jou, Heer. Ik heb jouw woorden en voorbeeld nodig om de dag van morgen met vreugde en dankbaarheid te ontvangen. Ik sta niet alleen in dat verlangen, ik weet mij verbonden met allen die in Jouw voetspoor willen treden.

We laten veel achter ons, maar stranden niet, verdrinken niet, zijn niet verloren. Jij bent altijd aan onze zijde op onze levensreis. Met de Heer aan onze zijde durven wij de nieuwe toekomst aan en bidden hem: Blijf bij ons, Heer.

Utrecht 14 maart 2018

Pastoor Ton Huitink

[1] Cf: Luc.24, 13,35

[2] zie plaatje voorzijde pastorale visie: Petrus en Johannes  rennen naar Jezus’ graf, maar het graf is leeg. Cf: Joh 20,4)

Woensdagavond 14 maart waren 80 mensen uit de geloofsgemeenschappen van de Ludgerus-, Salvator- en Martinusparochie bijeengekomen om de presentatie van de pastorale visie mee te maken. De zaal van de Rafaelkerk was daarmee vol. Pastoor Ton Huitink opende avond en vertelde hoe het pastoraal team zich bij het schrijven had laten inspireren door het Emmaüsverhaal. Hij benadrukte ook dat deze visie een werk- en groeidocument is waarmee we allemaal samen aan het werk moeten gaan. Pastor Gérard Martens belichtte de hoofdlijnen van het document dat Jezus Christus in het midden van onze ontwikkeling van geloof en kerk-zijn plaatst. “We moeten ons ervan laten doordringen dat de Heer al vóór ons uit gaat. Wij worden uitgenodigd tot navolging. Een navolging die kleur krijgt doordat we de ons in het doopsel al meegegeven verantwoordelijkheid en deelname in het priesterlijk, profetisch en koninklijk ambt van Jezus uitleven door hem te vieren en lief te hebben, Hem te leren kennen en verkondigen en Hem te dienen in de ander.

In kleine groepen spraken de aanwezigen door over de indruk die de visie hen gaf en de uitdagingen waarvoor zij zich gesteld zien. De avond werd besloten met een gezamenlijk avondgebed.

Het Katholiek Documentatie Centrum in Nijmegen heeft al meer dan veertig bijzondere biografieën van opmerkelijke rooms-katholieken gepubliceerd. In december 2017 is de biografie van Yosé Höhne-Sparborth aan deze eregalerij toegevoegd: ‘Ik pas niet en God ook’.

Höhne Sparborth (1946) trad in 1965 bij de Arme Zusters van het Goddelijk Kind. Ze was onder meer betrokken bij de Basisbeweging van Kritische Groepen en Gemeentes en de Acht Mei Beweging. Vanaf 2014 reist zij regelmatig naar Irak om de vredesprojecten van bisschop Mirkis te ondersteunen. Daarnaast is zij sinds 2011 actief in de Antoniuskerk in de wijk Lombok. Ze zet zich als voorganger in voor het stadsklooster Antonius.

Op 12 december is pater Ton Wilmering S.J. overleden in Nijmegen. Hij is 86 jaar geworden. Van 1964 tot en met 1975 was hij betrokken bij de Aloysiuskerk. Hij heeft zich onder meer ingezet voor het jongerenpastoraat. Hij richtte jongerengroepen (JA) op en daaruit kwam Mixtuur voort, een jongerenkoor ter ondersteuning van zijn beatmissen. Hij liet het koor zelfs een plaatopname maken ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de Aloysiuskerk. Tot op vandaag zingt Mixtuur in de Aloysius.

Samen met een groep jongeren zorgde hij ervoor dat het kolenhok onder het hoofdaltaar werd uitgegraven. In de kelder werd een jongerensoos ingericht, die eerst PB7 heette en later De Kwek werd genoemd en die iedere zaterdagavond open was.

Heel wat jongeren van toen bewaren mooie herinneringen aan de vele uren die daar werden doorgebracht met dansen, discussiëren en natuurlijk een lekker drankje. Parochiane Ria van Leeuwen, een van hen, bleef contact met hem houden en raakte met hem bevriend. Zij denkt met grote dankbaarheid aan hem terug: ‘Pater Wilmering heeft honderden jongeren een prachtige jeugd bezorgd!’

Op 18 december is afscheid genomen van pater Wilmering met een uitvaartmis in de Sacramentskerk in Nijmegen. Na de begrafenis op Jonkerbosch kwam het tot een spontane reünie van vrienden van vroeger en werden er vele verhalen over deze bijzondere man uitgewisseld.

Hoograven neemt afscheid van de protestantse Marcusgemeente. Dit gebeurt met een afscheidsdienst in de Marcuskerk op 7 januari om 10.00 uur. Vanaf 14 januari vormt de Marcuskerk samen met de Nicolaikerk een nieuwe gemeente, met op elke zondag om 10.00 uur een kerkdienst. Na afloop van de dienst is er gelegenheid om elkaar te ontmoeten in de Grote Marcuszaal. Opgeven: scriba@marcuskerk.nl

Marcuskerk, Wijnesteinlaan 2.

Eerste Communie

Aloysius

Het Eerste Communieproject bestaat uit ongeveer tien bijeenkomsten. Samen gaan de kinderen op reis en ontdekken Jezus, waarom Hij het laatste avondmaal heeft gevierd en waarom wij dat nog steeds doen! Het project is vooral geschikt voor kinderen van groep 4 en5 van de basisschool. De voorbereiding start na de Kerstvakantie, de meeste bijeenkomsten zijn op zondagochtend om 9.30 uur tijdens de Eucharistieviering. Voor meer informatie kunt u contact opnemen met de Werkgroep Eerste Communie via het mailadres communieproject@gmail.com
Aloysius, Adriaen van Ostadelaan 4.

Johannes-Bernardus

Begin januari wordt de voorbereiding gestart voor jongens en meisjes vanaf groep 8. Er zijn acht zondagochtenden gepla nd en daarbij ook twee ouderbijeenkomsten.
Algemene informatie wordt gegeven op donderdag 11 januari om 19.30 in het kerkcentrum. De viering van de eerste communie is op zondag 22 april 2018
Aanmelden en informatie bij Hanneke Wallenburg, 06 – 41 03 47 66 of hannekewal@hotmail.com
Johannes Bernardus, Oranje Nassaulaan 2.

Dominicus

De Eerste Communie vindt plaats om 10.00 uur op zondag 22 april 2018. Het voorbereidingstraject is in principe voor kinderen van groep 4 en 5. De voorbereidende bijeenkomsten rond het Eerste Communieboekje worden gehouden op vrijdagmiddagen van 15.30-17.00 uur in de Dominicuskerk of de Antoniuskerk (locatie wordt nog gekozen) van 12 januari t/m 20 april, met uitzondering van de schoolvakanties. Het traject wordt georganiseerd en begeleid door de pastoraats-groepen van Dominicus- en Antoniuskerk en een pastor van de Ludgerusparochie.
Aanmelden kan per email secretariaat@dominicuskerkutrecht.nl of telefonisch 030 -293 52 45 (9.00-12.00 uur).
Dominicus, Palestrinastraat 1.
Antonius, Kanaalstraat 200.

Vormsel

Begint met een informatieavond voor ouders (waar we over de inhoud van het project vertellen en praktische afspraken maken) op maandagavond 8 januari 20.00 uur in het pastoraal centrum Aloysius, Adriaen van Ostadelaan 4. Als je mee wilt doen, kun je dat doorgeven via de e-mail: secretariaat@katholiekutrecht.nl of telefoon 030 - 254 61 47.
Pastoraal centrum Aloysius, Adriaen van Ostadelaan 4.

Met het krimpen van het aantal praktiserende katholieken in Nederland heeft zich in de loop der jaren een probleem ontwikkeld: hoe komen (jonge) gelovigen aan een gelijkgestemde man/vrouw? Het zijn vaak de wat introverte types die niet van grote gezelschappen houden en daardoor minder contacten leggen. Mensen die graag eerst de kat uit de boom kijken en liever een een-op-een gesprek voeren.

Er zijn ook weduwen en weduwnaren, al dan niet met kinderen, die eenzaam zijn, of mensen wiens huwelijk nietig is verklaard, alleenstaande moeders of vaders, die graag een huwelijksband zouden willen aangaan en mogelijk katholieken in spe.

Daarom is er bij ons het idee ontstaan om ons voor deze groep in te zetten. Wij denken dan aan het uitnodigen van een gelijk aantal mannen en vrouwen in dezelfde leeftijdsgroep (30 t/m 45 ongeveer) voor bijvoorbeeld een gezellige boswandeling met eventueel halverwege een lunch. Zo kunnen mensen elkaar op een natuurlijke, ongedwongen wijze leren kennen.

Geïnteresseerden kunnen contact opnemen met: spontaneous.meeting@gmail.com

De parochies in Utrecht ondersteunen voor een aantal jaren het werk van bisschop Mirkis in Irak. Hij zorgt ervoor dat jongeren van elke herkomst (Christen, Moslim, Jezidi) kunnen studeren. Zo bouwt hij aan nieuw leiderschap voor een nieuwe samenleving in Irak. Dit jaar is het project door de Vastenactie landelijk omarmd. Daardoor worden de bijdragen van parochianen in Utrecht verhoogd met 50% uit de algemene fondsen van de Vastenactie. Zo is uw euro dus 1,50 waard!

Meer informatie kunt u hier vinden.

Met ingang van 1 november heeft de bisschop van Utrecht besloten voor de drie parochies die op weg zijn naar een gezamenlijke toekomst één parochiebestuur te benoemen (personele unie). Terwijl de drie parochies nog wel zelfstandig blijven bestaan, is er alvast één bestuur vanuit de verwachting dat over enige tijd de fusie van deze parochies een feit zal zijn.