PA_Interview

Interview met Arnold Smeets

 

In het kader van het 85-jarig jubileum van de Pauluskerk heeft Werend Griffioen een aantal mensen die nauw betrokken zijn/waren bij de Pauluskerk geïnterviewd.
Als opmaat naar de jubileumweek vind u hier elke week een nieuw interview.

Deze week: Arnold Smeets (57), oud-KRO redacteur, nu coördinator postacademisch onderwijs Faculteit Katholieke Theologie Universiteit Tilburg

‘Ik ervaar de omgang met de mensen van de Paulus als heel prettig. Dat was al vanaf de tijd dat we hier in 2008 van Tilburg naar Utrecht verhuisden. We zijn er getrouwd, er kwam ook iemand van de kerk om kennis met ons te maken. Maar al in Tilburg deden we niet veel aan kerk, de prioriteiten zoals werk lagen gewoon anders. Vorig jaar is mijn vrouw, Henny, aan kanker gestorven. Van lieverlee is de Paulus mijn vaste kerk geworden. Het aantal koren is geweldig, Henny dacht er nog aan om koorlid te worden. Speelt mee het gemak dat de Paulus om de hoek was.
Ik vind het gebouw mooi met mooi licht van binnen. Je ziet dat het een protestants gebouw is dat katholiek is geworden.
Er hangt ook een goede sfeer. Mensen kennen elkaar, dat merk je, en de kerkgangers zijn qua leeftijd redelijk gemêleerd. Ik voel me welkom, en zeker niet buitengesloten als relatieve nieuweling.

Het geloof? Ik herken in de Paulus een goed katholieke eigentijdse orthodoxie. Ik bedoel daarmee dat deze kerkgemeenschap geen basisgemeente of leerhuis is. De taal, de gezangen, de toon van de voorbeden, het bewieroken van het kerkvolk: het past allemaal in de katholieke traditie. Verre van wereldvreemd en, ook in de liturgie soms, een tikje eigenzinnig. Dat past wel bij katholieken. De liturgie hier is geen uitvoering, geen strak showtje; het gaat niet om de vorm alleen, al is daar natuurlijk aandacht voor. Men maakt de plechtige gebaren, maar je ziet ook de weifel daarbij. Je ziet het bijvoorbeeld bij het terugbrengen van de Bijbel na het voorlezen van het evangelie. Sommige gaan zitten, anderen blijven staan – en ik wacht ook meestal niet met gaan zitten tot de preek begint. Daarmee is de liturgie een beetje houtje-touwtje. Het is een geloofsgemeenschap van mensen, betrokken op God, op de medemens en op elkaar.
Dat maakt misschien wel de sfeer zo goed.’

PA_Interview

Interview met Monseigneur De Kok

 

In het kader van het 85-jarig jubileum van de Pauluskerk heeft Werend Griffioen een aantal mensen die nauw betrokken zijn/waren bij de Pauluskerk geïnterviewd.
Als opmaat naar de jubileumweek vind u hier elke week een nieuw interview.

 

Deze week:
Monseigneur De Kok

Achtentachtig is hij nu, monseigneur Jan de Kok. Franciscaner broeder, emeritus-hulpbisschop van Utrecht, oud-hoogleraar kerkgeschiedenis én van 2002 tot 2011 priester-assistent in de Pauluskerk.
Hij heeft wat last van een stramme rug, maar verder voelt hij zich fit, zo vertelt hij in zijn appartement in een zorgcomplex in Voorhout bij Oegstgeest.

In de tijd dat hij voorging in de parochie van Bunnik kreeg hij last van een onwillig been. De dokter had hem rust geadviseerd. Maar of de parochianen daar wat mee te maken hadden? Zo verscheen monseigneur De Kok die zondag met een barkruk op het altaar, zodat hij half zittend de mis kon opdragen. ‘Zo,’ sprak hij tot de kerkgangers, ‘neem eerst maar even de tijd om te lachen.’
Dit verhaaltje is tekenend voor de humor waarmee De Kok in het leven staat. Maar ook in de kerk. In elke preek verwerkte hij wel een anekdote. Die vormde dan tevens steevast een bruggetje naar een gebeurtenis of Bijbelse passage waar je van kon leren.
Want het leraarschap zat hem als gegoten en nog steeds.
‘Waar ik het van heb? Ik zou het niet weten. Misschien zit het ‘m in de genen. Vier van mijn zeven zussen zijn allemaal onderwijzeres geweest en mijn broer die econoom was bij een grote verzekeraar gaf ook part-time les aan studenten van de Haagse automobielschool. Zelf ben ik hoogleraar op de universiteit geweest en heb ik lesgegeven op de priesteropleiding.’

Monseigneur De Kok staat er bekend om hoe graag hij zijn kennis deelt, maar daarbij heeft hij wel een kanttekening. ‘Het past me niet om anderen de les te lezen of de regeltjes te vertellen. Voor mij telt dat kennis mensen inzicht geeft in het waarom van hun doen en laten. Hoe ze daar verder mee willen gaan, nou daarover staat genoeg in het evangelie.’

Een dierbaar beeld van de Paulus vormt voor De Kok de ‘enorme’ aandacht voor kinderen en jongeren. Het Paulusjongerenkoor is daarvan een sprekend voorbeeld. Met extra veel plezier kijkt hij terug op de kindervieringen. De eerste keer zeg ik tegen de kleintjes: ‘nu praat ik met jullie, en jullie papa’s en mama’s zijn nu aan de beurt om te luisteren’. Dat was lachen voor de kinderen en ik genoot mee.

Een gebeurtenis die hem nog bijstaat als de dag van gisteren was de inderhaast georganiseerde samenkomst in de Pauluskerk op Nieuwjaarsdag in 2009. Een lid van het Paulusjongerenkoor was terwijl hij op oudjaarsavond vuurwerk afstak aangereden en op slag dood. De kerk zat vol, iedereen rouwend om zijn dood. ‘Ik ging ook, ik wist niet beter te doen dan zijn vrouw met wie hij net getrouwd was, een innige omhelzing te geven.. Ik heb me in de Paulusgemeenschap heel goed thuis gevoeld.’

PA_Interview

Interview met Gerrit Jan Westerveld

 

In het kader van het 85-jarig jubileum van de Pauluskerk heeft Werend Griffioen een aantal mensen die nauw betrokken zijn/waren bij de Pauluskerk geïnterviewd.
Als opmaat naar de jubileumweek vind u hier elke week een nieuw interview.

 

Deze week: Gerrit Jan Westerveld (63)

Gerrit Jan Westerveld begint in 1988 meteen na zijn studie aan de Katholieke Theologische Universiteit Utrecht als jong pastoraal werker in de Paulus.
Hij kreeg het er meteen flink voor de kiezen. ‘De polarisatie tussen traditionelen en progressieven stak toen net de kop op. Ga er maar aan staan als onervaren pastoraal werker die net uit de studiebanken komt.’

Westerveld schetst hoe pastoor Vernooij het nieuwe liedboek Gezangen voor Liturgie wilde invoeren. En hoe het toenmalige koor ‘In Omnibus Caritas’ met vooral traditioneel repertoire in opstand kwam. Uit zijn relaas blijkt dat het kerkgebouw aan de Linnaeuslaan een explosief kruitvat was geworden, met allerhande felle discussies, zoals bijvoorbeeld of een kaarsje branden bij het Mariabeeld wel mocht. ‘Maar oudere bestuursleden en parochianen van de pastoraatsgroep namen mij onder hun hoede. Gouden mensen! Dankzij hen vond ik uiteindelijk mijn plek. Ik gooide me op de catechese, met de Tuindorpkerk hadden we zelfs een oecumenische jongerengroep, er was een leesgroep die literaire boeken besprak, ik heb de seniorenmiddag in elkaar gespijkerd en we gingen naar de Passiespelen in Tegelen. Dat was ontzettend leuk allemaal.’

Maar niet zo leuk voor veel parochianen was dat in 1993 het doek voor de oude Pauluskerk definitief viel. ‘Een trauma was het,’ herinnert Gerrit Jan zich. Nog drie jaar heeft hij gediend in de Pauluskerk aan het Willem-de-Zwijgerplantsoen. Toen werd hij benoemd in de Anthoniusparochie in Lombok, nu een yuppenwijk, maar toen een achterstandsbuurt. ‘Het is wel erg dat je naar Lombok wordt gestuurd,’ hoorde hij toenmalig koster Theo Hoogsteder in de wandelgangen tegen iemand over hem fluisteren. ‘Nu kan ik erom lachen,’ zegt Gerrit Jan, ‘maar het zegt veel over hoe Paulusmensen zichzelf zagen.’

Gerrit Jan Westerveld ging onlangs met vervroegd pensioen vanwege COPD, een aandoening die veel van zijn energie vergt.

PA_Interview

Interview met Henny van der Weiden

 

In het kader van het 85-jarig jubileum van de Pauluskerk heeft Werend Griffioen een aantal mensen die nauw betrokken zijn/waren bij de Pauluskerk geïnterviewd.
Als opmaat naar de jubileumweek vind u hier elke week een nieuw interview.

 

Deze week: Henny van der Weiden (1928)

 

Met haar 90 jaar is zij een van de oudste Paulusparochianen. Het Rijke Roomse Leven heeft ze nog volop meegemaakt. ‘Dat was een mooie tijd. Op feestdagen ging de wit-gele vlag uit, door de wijk trokken processies, de meisjes natuurlijk als bruidje verkleed.’ Haar man, Theo, had leidinggevende functies in de zuivelbranche en na omzwervingen in Rotterdam, Wormerveer en Waalwijk kwam het gezin uiteindelijk weer terug in Utrecht, waar hij bedrijfsleider werd van de Utrechtse Melkcentrale UMC.

Het echtpaar kreeg vijf kinderen, een ervan, Paul, overleed op jonge leeftijd bij een verkeersongeluk. Na zijn loopbaan bij de UMC werd Theo van der Weiden koster in de Paulus.
Toen hij 75 werd vond hij het welletjes en bedankte bij het bestuur. Het jaar daarop, eind 2001, reed een auto hem aan wat hem vijf weken intensive care in het ziekenhuis opleverde. Maar hij krabbelde gelukkig weer op. Henny en hij hebben daarna nog vijf ‘mooie’ jaren samen gehad met verre reizen.
Wat betreft kerk kijkt Henny met verlangen terug naar de tijd dat de kerkgang voor elke katholiek een vanzelfsprekendheid was. Net zo vanzelfsprekend was de eenheid tussen kerk, school en gezin. ‘Er was sprake van een heel vaste gemeenschap. Je kende elkaar min of meer. Als je hoorde dat iemand zorgen had, dan vroeg je ernaar. Niet uit bemoeizucht, maar omdat aandacht voor elkaar het leven wat lichter maakt’. Maar ze zou zeker niet alles uit die tijd willen terugzien. ‘Mijnheer pastoor stond op een voetstuk. Die onderdanigheid is gelukkig weg. En ook de biecht waarvoor je zeker als kind een paar pekelzonden bedacht bestaat niet meer in die vorm.

De tegenwoordige snelle leegloop van de kerk benauwt haar. ‘Hier in de Paulus hebben we een golfje doopjes gehad, een handjevol communicantjes en een enkele trouwerij, allemaal met dank aan de oudere leden van het Paulusjongerenkoor, maar nu is het zo ongeveer op. En in het algemeen natuurlijk, mensen zijn minder kerkelijk geworden. Velen hebben goed gestudeerd en zoeken zelf uit wat het beste is, daarvoor hebben ze de kerk niet nodig. Ook Henny’s kinderen komen zelden nog in de kerk. ‘In het begin deed me dat pijn, maar alles went. En ook zonder kerk kun je een goed mens zijn.’

Henny heeft in haar lange leven de kerk ervaren als iets heel waardevols.
Anderen kijken daar anders tegenaan met als gevolg dat de kerkgemeenschap steeds kleiner wordt en gebouwen hun functie als kerk kwijtraken.
Een tegenwoordig veel gehoord alternatief voor de krimpende klassieke kerk wordt gevormd door de zogenaamde ‘huiskerk’. In een woonhuis komen 10 tot 20 gelovigen bij elkaar om te bidden. Henny heeft zo haar twijfels of dit iets is wat bij haar past. ‘Ik wil het besef hebben dat ik deel uitmaak van een groter geheel. De ruimtelijkheid van een kerkgebouw helpt me daar beter bij dan een huiskamer, al zal zoiets voor anderen wél voldoen. God? Genietend van de natuur of in een mooi gesprek met iemand ontmoet ik Hem, wie en waar Hij ook mag zijn. Ik vind ‘geloven’ een moeilijke zaak en toch zeg ik “zonder geloof zou ik het niet gered hebben”. Een beter woord voor geloof is misschien vertrouwen. Ik vertrouw dat als mijn tijd gekomen is de deur openzwaait en dat ik mijn zoon en mijn man zal zien. Misschien moet ik bescheiden zeggen: mijn hoop en vertrouwen zijn groter dan mijn geloof.’

PA_TonPeters50JaarPriester20180520

Vertrek Ton Peters, ofm

Het zat al een tijd in de lucht. Maar het is nu definitief.
Het vertrek van pater Ton Peters, ofm naar de nieuwe communiteit van de franciscanen in het Stadsklooster San Damiano in Den Bosch en zijn ondersteuning aldaar van een project op diaconaal en en pastoraal terrein betekent dat hij niet meer kan voorgaan in onze Pauluskerk.

Wij betreuren dat zeer, maar uiteraard respecteren wij die keuze.
Wij zijn hem vooral dankbaar voor al die jaren dat hij onze vaste priester-voorganger was.
Op zondag 26 augustus 2018 zal hij voor het laatst bij ons voorgaan.

In de tussentijd heeft het Paulus Gemeenschapsberaad niet stil gezeten. en gekeken hoe wij de continuïteit van de zondagse vieringen zo goed mogelijk kunnen waarborgen.
Daarover is ook overleg met het pastoraal team van de stadsparochie.
Wij zijn in de gelukkige omstandigheid dat in onze gemeenschap meerdere mensen betrokken zijn die theologisch en pastoraal geschoold zijn en die toegezegd hebben ook in de liturgie te willen voorgaan.
Naast de vertrouwde gezichte van pastores Gérard Martens en Jos Hettinga en af en toe Myriam Braakhuis zijn de volgende mens en bereid om ongeveer een keer in de twee maanden voor te gaan: de heer Bart Koet, diaken, werkzaam aan de universiteit als hoogleraar NT, en zijn vrouw Marie-José van Bolhuis die pastoraal werkster is. En: de heren Peter Raedts en Arnold Smeets, die werkzaam zijn of waren aan de universiteit.
Zij allen voelen zich verbonden met onze Paulusgemeenschap. In de openingsviering van het werkjaar 2018-2019 op zondag 2 september 2018 zullen wij hen aan u voorstellen.
Daarnaast zullen we ook verder gaan met andere mensen uit onze gemeenschap te betrekken bij de liturgie, o.a. in de Vieringen “Zondagmorgen anders” die we enkele keren zullen hebben.
Ook op die manier willen we bouwen aan een gemeenschap waarin velen zich mee-verantwoordelijk voelen ook voor onze zondagse vieringen.

PA_KaartTonPeters50JaarPriester20180520

50 jaar priesterfeest Ton Peters

Tijdens het hoogfeest van Pinksteren opende Ton Peters de viering met de woorden:“Dat ik in deze viering ook mag gedenken dat ik vijftig jaar geleden tot priester ben gewijd stemt mij tot dankbaarheiden geeft mij – en naar ik hoop: u allen – het vertrouwen dat Gods Geest werkzaam blijft in ieder van ons.”

Ton legde in de preek een verband tussen zijn wijding 50 jaar geleden en het Pinksterfeest:

“Op het eerste Pinksterfeest trokken de leerlingen uit om de Blijde Boodschap te verkondigen. Vandaag op ons Pinksterfeest worden wij uitgezonden om hetzelfde te doen.
Voor mij is het dan ook veelbetekenend dat ik vandaag – samen met u – mag vieren dat ik vijftig jaar geleden door kardinaal Alfrink tot priester ben gewijd en vervuld van Gods Geest op weg ben gegaan om samen met zovelen te zoeken naar wat het zeggen wil de weg van Jezus Christus te gaan, met Franciscus als richtingwijzer.
De weg van Jezus Christus dat is een weg van bevrijding en verlossing, van gerechtigheid en vrede voor iedereen, een weg om zichtbaar te maken dat onze wereld steeds meer Góds wereld wordt.
Dat is een gave en een opgave, waarvoor ik God innig dankbaar ben.”

Na afloop waren er bloemen voor Ton en voor iedereen iets lekkers bij de koffie.

 

PA_RidderOrdeOranjeNassau

Lintjesregen 2018: Derk Wessels is benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau

St.Martinus, door Derk Wessels

Derk Wessels, lid van de Paulusgemeenschap, bouwde in de laatste 25 jaar grote bekendheid op als kunstenaar met zijn outsider art werken met beesten, bloemen en landschappen.

Sprong, door Derk Wessels

Vooral de lino’s zijn bekend en zeer geliefd. “Hij wil mensen ermee plezieren”, vertelde de burgemeester.
Hij werkt in Utrecht vanuit Ateliers Wijde Doelen van Reinaerde.
Zijn werk hangt onder meer in het Outsider Art Museum in de Hermitage Amsterdam.

In 2007 had hij een eigen expositie in het Centraal Museum in Utrecht. Zijn werk maakte veel indruk op de jury, evenals zijn sterke gevoel voor vorm en compositie. Derk Wessels wordt gezien als ambassadeur voor outsider art en een voorbeeld voor andere kunstenaars. Hij slaat met zijn kunstwerken en presentatie bruggen en is van grote waarde voor de integratie van gehandicapten in onze samenleving. “U bent een visitekaartje voor Nederland” stelde de burgemeester. Derk bedankte voor alle hulp die hij kreeg van Ateliers de Wijde Doelen.

Bron: Outsider Art Museum

 

PA_CaralitaVincenten

Caralita Vincenten 25 jaar kerkmusicus in de parochie

Op zondag 18 maart heeft Caralita Vincenten (1961) gevierd dat zij op 25 jaar geleden op 1 maart als kerkmusicus in dienst kwam van de Pauluskerk.

Caralita’s hele leven is muziek: al jong speelt ze accordeon en vanaf haar 15e orgel. Ze heeft talent en wordt organiste bij de Ludgerusparochie in haar geboortestad Dronten: 40 jaar ten dienste van de kerkmuziek. Er volgen Zeist (kerkcentrum De Klomp) en Utrecht (O.L.V. parochie Biltstraat, Nicolaas-Monica), om op 1 maart 1993 te starten in de oude Pauluskerk tussen de duiven. Die zomer verhuist ze mee naar het W. de Zwijgerplantsoen. Hier werkt ze mee aan de komst van een nieuw orgel gemaakt door Rene Nijsse. Sinds 1996 is ze de vaste dirigent van het dameskoor. Caralita is een vaste rots in de branding: actief in het liturgisch beraad, voorbereiding diensten van dameskoor en cantorij, vakantievieringen, en coördinatie voor alle musici.

Naast piano- en zangles geven, zingt ze zelf in het Utrechts Vocaal Ensemble, het Basilius College, en componeert ze kerkmuziek. Haar ‘Ave Maria’ en ‘Zal er ooit een dag van vrede’ zijn uitgegeven bij Gooi en Sticht in het blad Continuo.

De woord- en gebedsdienst van 18 maart is verzorgd door het dameskoor, versterkt met diverse zangers en zangeressen. Voor deze gelegenheid heeft Caralita een nieuwe compositie gemaakt op de Latijnse tekst ‘ubi caritas et amor’. Ze geniet als het koor haar gecomponeerde oplossende dissonanten goed ten gehore brengt en alle aanwezigen meezingen.


Na afloop van de viering is Caralita door de locatieraad in het zonnetje gezet met overhandiging van een kerkkaars met afbeelding van het orgel en “orgelpunt”. Door de koren wordt een jubileum-lied ten gehore gebracht, en zijn er felicitaties met bloemen, cadeautjes . Het gezellig zamen-zijn wordt afgerond met een hapje en een drankje.

Kortom: geheel in lijn met Caralita’s levensmoto: Music and love is all you need!

Wekelijkse Vieringen

Maandag
8:00 uurAloysius
8:00 uurKlooster Cenakel
12:30 uurKapel zusters  Waterstraat
19.00 uurCatharina
1e maandag van de maand: 10:00 uur: Kapel Barbarabegraafplaats
Dinsdag
8:00 uurAloysius
8:00 uur
9.00 uur
Klooster Cenakel
Rafaëlkerk
10:00 uurAloysius
12:30 uurKapel zusters  Waterstraat
19.00 uurCatharina
Woensdag
8:00 uurAloysius
8:00 uurKlooster Cenakel
9:30 uurJoseph
12:30 uurKapel zusters Waterstraat
18:30 uurCatharina: Rozenkrans
19:00 uurCatharina
19:00 uurGertrudis
19:00 uurAntonius: Vesper (vervalt in juni, juli en augustus)
Op de woensdagen in de 40-dagentijd is er een Oecumenische vesper om 19:00 uur afwisselend voorgegaan door een dominee en pastor Hans Harmsen.
3e woensdag van de maand: Rozenkrans om 19.00 uur in de Johannes-Bernardus. In de Mariamaanden (mei en oktober) is het Rozenkrans gebed elke woensdag om 19.00 uur.
Donderdag
8:00 uurAloysius
8:00 uurKlooster Cenakel
9:00 uurRafael
12:30 uurKapel zusters Waterstraat
19.00 uurCatharina
1e en 3e van de maand: 19:30 uur: San’Egidio Kapel zusters Waterstraat
Vrijdag
8:00 uurAloysius
8:00 uurKlooster Cenakel
9:00 uurWederkomst des Heren – ochtendgebed
10:00 uurAloysius
10:00 uurDominicus – wereldwake
12:30 uurKapel zusters Waterstraat
18:00 uurAntonius: gregoriaanse vesper
19.00 uurCatharina
1e vrijdag van de maand
10:30 uurJacobus
10:00 uurJohannes Bernardus
10:30 uurJoseph
10:00 uurDominicus
3e en 5e van de maand: 10:00 uur: Johannes Bernardus
2e van de maand: 16:00 uur, kleine viering Josephkerk
Zaterdag
8:00 uurKlooster Cenakel
11:15 uurNoodkapel Voorportaal: Rozenkrans
12:00 uurKapel zusters Waterstraat
18.30 uurCatharina
1e zaterdag van de maand: eucharistieviering opgedragen aan Fatima om 9.00 uur in de Josephkerk.

Algemeen Contact

Parochiesecretariaat Utrecht

Adriaan van Ostadelaan 4
3581 AJ Utrecht

Openingstijden:
Maandag – Donderdag: 09.00 – 16.00 uur
Vrijdag: 09.00 – 12.00 uur
Tel: 030 – 254 6147
E-mail: secretariaat@katholiekutrecht.nl