GeloofsgemeenschappenVieringen
LogoMartinus-vierkant
Kardinaal Eijk portret 2024 foto Fleur Wiersma

“Ik zie eindelijk weer groei in de Kerk” - Kardinaal Eijk over geloof en jongeren

Hoe belangrijk is het geloof voor jongeren? En hoe belangrijk zijn jongeren voor de Kerk? Bekijk het gesprek met kardinaal Eijk.

Na tientallen jaren van krimp ziet kardinaal Eijk een opvallende ontwikkeling: jongeren die bewust kiezen voor het katholieke geloof. In dit interview vertelt hij waarom juist Generatie Z een nieuwe belangstelling heeft voor Christus en zijn Kerk.

In deze video spreekt hij over:

  • waarom jongeren terugkeren naar het geloof
  • de rol van sociale media, zoals TikTok
  • de aantrekkingskracht van eucharistische aanbidding en een verzorgde liturgie
  • hoe jongeren ook ouderen meenemen in hun enthousiasme

Tot slot geeft kardinaal Eijk een bemoedigend advies aan jongeren die op zoek zijn naar Christus.

 

* tekst: (c) Katholiekleven.nl.
* Video door: Vincent Kok.
* Foto: (c) Fleur-Wiersma.
Verdieping - 06/30/2026
Bas en Ian met huisgemaakte bitterballen

Het WK beleven in Oeganda

Nieuwsbrief 8: 24-06-2026

Zaterdag avond, 20 juni. Het is kwart voor acht wanneer we een van de hoofdweg verstopt plein in Kampala op lopen. Tussen de Indiase restaurants en sports bars in vinden we ons doel. Wanneer we naar binnen stappen weten we zeker dat we op de juiste plek zijn. De zaal staat vol met mensen in oranje (voetbal) shirts, de meeste staand met een koud drankje in de hand, pratend, lachend, luidkeels, je kent het wel. We zijn deze avond naar de desbetreffende bar gekomen, nadat we een bericht van de Nederlandse ambassade hadden gezien dat het hier verzamelen is om... voetbal te kijken!

Vlak voor de wedstrijd begint komt Ian, een Oegandese vriend van ons binnen “Wow this is the orange disease!” is het eerste wat hij zegt. Wij zijn niet de eerste Nederlanders de hij heeft leren kennen, zodoende heeft hij al genoeg beelden van Nederland in het oranje tijdens de voetbal of op koningsdag gezien – de oranjegekte!

Naast ons zit een man alleen aan een tafel, later sluit er een groep bij hem aan. Aan de geel en blauwe kleuren te zien is het de Zweedse tafel. Die weinig opvalt naast al het overweldigende oranje.

In de pauze wordt er omgeroepen “Er zijn gratis bitterballen!”. Nederlanders kennende, haast ieder zich snel naar de gratis hapjes; de aard van het beestje. We bespreken met z’n drieën onze verwachtingen over de einduitslag, 3-2, 4-2? Daarnaast hebben we het over de absurd hoge prijzen voor de wedstrijdkaartjes en de manier waarop de VS met haar strenge immigratiebeleid spelers, supporters en staf van niet-westerse landen anders bejegend.

Over de wedstrijd hoeven we verder niet veel te zeggen, die hebben de meeste van jullie vast wel gezien. Of anders, vast wel gehoord over de 5-1. Toen de polonaise werd ingezet en daarna de zaal van links naar rechts ging op Snollebollekes, riepen de Zweden supporters grappend waar de security bleef om iets aan de geluidsoverlast te doen.

Zweedse muziek mocht ook niet missen, “The Winner Takes It All” van ABBA werd natuurlijk ook gedraaid!

Lees ook:

* Foto: Bas en Ian met huisgemaakte bitterballen.
Verdieping - 06/24/2026
Met de priester en een bezoeker lopen we een rondje om het veld om de kwaliteit te controleren

Van velden ploegen tot vertrouwen zaaien - Missieproject Oeganda

Nieuwsbrief 7: 11-06-2026

De kop is eraf!

Afgelopen weekend is er voor het eerst geploegd in Opedi! Bijna 9 acres zijn ontbost en klaargemaakt voor het komende seizoen, waarin de eerste gemeenschapsboerderij van start gaat.

Tijdens het aanpassen van het budget aan de huidige financiële middelen (€1.200) hebben we besloten het project voor het eerste seizoen terug te schalen. Naast dat dit noodzakelijk is, geeft het ons ook de ruimte om te leren van de successen en verbeterpunten, terwijl we doorgaan met het werven van fondsen. Zo kunnen we het volgende seizoen uitbreiden met meer kennis en middelen.

Het project start in Opedi, een van de meest afgelegen dorpen binnen het projectgebied, met 9 acres (3,5 hectare) van de in totaal 70 beschikbare acres (ongeveer 28 hectare). Daarnaast beginnen we met een kleine groep contracttelers voor zo’n 30 acres. En met koffie!

Via een overheidsproject hebben we gratis koffiezaailingen ontvangen. Omdat deze tot drie jaar nodig hebben voordat ze hun eerste oogst opleveren, gaan we ze alvast verspreiden over de verschillende locaties. Hiermee hopen we onder andere vertrouwen op te bouwen binnen de gemeenschappen, zodat duidelijk wordt dat het project geen eendagsvlieg is, maar bedoeld is om langdurig te blijven bestaan.

Misschien vraag je je af waarom het nodig is om dat vertrouwen op te bouwen, of waarom dat vertrouwen er überhaupt niet vanzelf is. Daarin speelt de geschiedenis van deze regio een belangrijke rol. Toen de oorlog in het gebied eindigde en de LRA vertrok in 2006, kwam er namelijk een enorme toestroom van internationale hulp. Er werden voedsel en kleding uitgedeeld, scholen gebouwd en medische hulp gratis toegankelijk gemaakt. Wanneer het ene project eindigde, stond het volgende vaak alweer klaar om te beginnen.

Zo was er zeer belangrijke en noodzakelijke hulp beschikbaar. Het nadeel was echter dat de meeste projecten vooral kwamen om in behoeften te voorzien, en niet om iets duurzaams op te bouwen dat uiteindelijk door de gemeenschap zelf kon worden voortgezet. Als gevolg daarvan worden projecten vaak gezien als tijdelijk: vroeg of laat verdwijnen ze weer.

Een groot verschil is dat dit project wordt geleid door de lokale parochie in plaats van door een buitenlandse organisatie. Toch doen we ons best om de gemeenschappen zo veel mogelijk te betrekken bij de besluitvorming rondom het project en tegelijkertijd te laten zien dat het bedoeld is om te blijven. Door aan te tonen dat het financieel mogelijk is om het project zelfstandig voort te zetten, komt de toekomst ervan uiteindelijk in handen van de gemeenschap zelf te liggen.

Nog even terug naar het geploegde veld. Aan het type aarde en de planten die erop groeien, is te zien dat de grond zeer vruchtbaar is. Voor nu moet de aarde drie weken rusten tot de tweede ploegronde. In de tussentijd kan nieuw onkruid opkomen, dat tijdens het tweede ploegen wordt verwijderd wanneer de grote hompen aarde worden verpulverd tot een zacht en fijn zaaibed.

Op de terugweg wordt onze auto aangehouden door een vrouw die vraagt of ze een lift kan krijgen naar haar dorp. Ze vertelt dat ze deel uitmaakt van een groep van twintig vrouwen die samen een spaar- en leengroep hebben opgezet. Aha! Dat is precies waar het project uiteindelijk aan hoopt bij te dragen.

“Hier, hier, hier!”

Wanneer ze uitstapt, spreken we af om binnenkort langs te komen om de volgende stappen van het project verder te bespreken.

“Apwoyo matek.”

“Wanen!”

Lees ook:

* Foto: Met de priester en een bezoeker lopen Mariska en Bas een rondje om het veld om de kwaliteit te controleren.
Verdieping - 06/12/2026
Biggetjes op de Homa Farm

Een school waar we iets van kunnen leren - Missieproject Oeganda

Nieuwsbrief 6: 03-06-2026

Om een beter idee te krijgen van de bestaande landbouwprojecten, werkstructuren en de rol van landbouw in de Acholi regio in Noord-Oeganda, gaan we af en toe langs bij boerderijen en andere landbouwinitiatieven. Zo hoorden we via via van de Homa Farm School, een bijzondere plek waar ik zelf best een paar schooljaren had willen doorbrengen.

De locatie ligt op ongeveer een uur rijden van Gulu. Vanaf de hoofdweg is het zo'n 20 minuten op onverharde weg tot een bordje “Homa Farm School” ons een bosweg in stuurt. Een stukje verderop rijden we langs een groot open veld, waar iemand ons de juiste richting wijst, langs een grazende koe en een veld met gewassen in volle bloei. Wanneer we bij een schoolgebouw aankomen, worden we verwelkomd door een meute kinderen die in hun pauze buiten aan het ravotten zijn.

Een van de docenten van de basisschool neemt ons onder zijn hoede deze middag. Hij vertelt ons dat de Homa Farm bovendien een kostschool is, wat veel voorkomt in Oeganda. Voor veel kinderen is het gebruikelijk om op school te verblijven. Daar kunnen verschillende redenen voor zijn. Zo kan de afstand van huis naar school te groot zijn en vervoer te duur. Ook werken sommigen ouders op verschillende locaties, of kiezen ouders voor een specifieke school, bijvoorbeeld omdat die goed staat aangeprezen. Kinderen die ver weg wonen, zien hun familie gewoonlijk eens per drie maanden, terwijl anderen in het weekend naar huis gaan. En de docent van vandaag, hij woont zelf ook op het schoolterrein met zijn familie.

Terug naar de school in de bossen. Deze heeft namelijk een bijzonder concept. Zoals de naam al doet vermoeden, is het ook een boerderij! Oftewel, de kinderen worden er van jongs af aan geleerd hoe ze hun eigen voedsel verbouwen en voor boerderijdieren moeten zorgen.

Dagelijks rouleren de taken op de boerderij dagelijks tussen de verschillende klassen zodat er voor iedereen elke dag iets anders op de planning staat om te doen en te leren. Van zaden planten tot de kippen eten geven. Van onkruid wieden tot koeien melken. Lekker met de handen in de aarde in plaats van achter een scherm. Zo komt ieder kind zelf te weten waar het eten dat elke dag op hun bordje verschijnt, vandaan komt.

Belangrijke disclaimer: deze kennis is voor de meeste kinderen in de regio niets bijzonders. De meeste families in de regio verbouwen het grootste gedeelte deel van hun eigen voedsel. Kinderen vergaren daarom van huis uit de nodige kennis om te kunnen boeren. Zodoende gaat de school een stapje verder.

Kinderen krijgen zaden of stekjes mee van de groentes en fruit waar ze over hebben geleerd, zodat ze de geleerde lessen thuis bij hun ouders in de praktijk kunnen brengen. Dit gaat van groentes die hier al generaties lang worden verbouwd, zoals witte kool of cassave, tot minder vertrouwde gewassen zoals koffie, cacao of sesamzaad.

Daarnaast wordt er aandacht besteed aan minder gebruikte technieken, zoals verticaal boeren en permacultuur, om de kinderen, en zo hun families, andere manieren van boeren te leren.

Tevens wordt er aandacht besteed aan de commerciële kant van boeren, wat nieuw kan zijn voor de familie, maar wel een interessante bron van inkomsten kan zijn.

Een laatste pluspuntje, er is geen schoolkantine of supermarkt in de buurt waar frikandelbroodjes en energy drink gekocht kunnen worden. Het is hier eten wat de pot schaft. Of eigenlijk, wat je dus zelf geoogst hebt. Daar kan de jeugd in Nederland nog wel wat van leren. En misschien de volwassenen ook wel.

Misschien leuk om met de kinderen en kleinkinderen te bespreken wat ze van zo’n school zouden vinden?

Lees ook:

* Foto: Biggetjes op de Homa Farm.
Verdieping - 06/05/2026
paus Leo eerste enclycliek foto Vatican Media

Eerste encycliek paus Leo: “Beschaving van liefde” in het digitale tijdperk

Op 25 mei verscheen de eerste encycliek van paus Leo XIV: “Magnifica humanitas: over de bescherming van de mens in het tijdperk van kunstmatige intelligentie”. De encycliek gaat over de sociale leer van de Kerk, technologieën menselijke waardigheid.

Elke generatie heeft de verantwoordelijkheid om een rechtvaardige en menselijke samenleving op te bouwen, schrijft paus Leo XIV in de inleiding van zijn encycliek: “Magnifica humanitas”. Tegelijk loopt iedere generatie het risico juist meer ongelijkheid en onmenselijkheid te veroorzaken.

Daarom brengt de paus de principes van de sociale leer van de Kerk opnieuw onder de aandacht. Hij spreekt het vertrouwen uit “dat elke oprechte menselijke poging om met Christus samen te werken ten behoeve van het goede gezegend zal worden door onze hemelse Vader, op wie wij onze hoop vestigen”.

De sociale leer van de Kerk, waarvoor paus Leo XIII met de encycliek Rerum Novarum (1891) de basis legde, helpt maatschappelijke vraagstukken te beoordelen in het licht van het Evangelie en samen naar oplossingen te zoeken.

De huidige tijd wordt gekenmerkt door de snelle ontwikkeling van moderne technologieën zoals digitalisering, kunstmatige intelligentie en robotica. Volgens paus Leo kunnen deze veel goeds brengen - zoals betere gezondheidszorg, onderwijs en bescherming van de aarde - maar ook leiden tot verdeeldheid, uitsluiting en nieuwe vormen van onrecht. Technologie is daarom nooit volledig neutraal. Zij weerspiegelt de waarden van degenen die haar ontwikkelen en gebruiken.

“Cruciale vragen dringen zich aan ons geweten op en kunnen niet langer worden ontweken”, zegt de paus. “Waar gaan we heen? Op welk doel willen we ons richten? Welke richting moeten we als mensen en als menselijke gemeenschap inslaan?”

Hij roept op kritisch na te denken over de richting waarin de mensheid zich ontwikkelt. Daarbij beschrijft hij de sociale leer van de Kerk als “een proces van gezamenlijk onderscheidingsvermogen”.

Vervolgens gaat hij in op de grondbeginselen van de sociale leer van de Kerk: het algemeen welzijn, de universele bestemming van goederen, subsidiariteit, solidariteit en sociale rechtvaardigheid. “Deze zullen ons helpen de ‘nieuwe ontwikkelingen’ van onze tijd te interpreteren, met name in het licht van de inherente waardigheid van de menselijke persoon”, aldus de paus.

Mensen zijn geschapen naar het beeld en de gelijkenis van God (vgl. Gen. 1, 26-27). “De menselijke waardigheid hangt [daarom] niet af van iemands bekwaamheden, rijkdom of positie in het leven, noch van de juiste of verkeerde keuzes die hij maakt. Zij is een gave die aan alles voorafgaat en alles overstijgt, door God geschonken als uitdrukking van zijn onfeilbare liefde.”

De paus spreekt over waarheid als “een gemeenschappelijk goed”, over de waardigheid van arbeid en over het belang van vrijheid in een digitale samenleving: mensen mogen niet afhankelijk of uitgebuit worden door technologie en commercie.

Over waarheid waarschuwt hij dat digitale platforms en kunstmatige intelligentie grote invloed hebben op publieke en politieke communicatie. Technologieën die bedoeld zijn om dialoog en participatie te bevorderen, worden vaak gebruikt om misleidende verhalen te verspreiden en het onderscheid tussen waarheid en onwaarheid te vervagen. AI versterkt zo de verspreiding van desinformatie.

De zoektocht naar waarheid is volgens de paus essentieel voor een gezonde democratie. Democratie draait niet alleen om regels en procedures, maar ook om gedeeld respect voor feiten en een gezamenlijke inzet voor het algemeen welzijn.

Ook benadrukt hij het belang van arbeid binnen de sociale leer van de Kerk. Werk is niet alleen een middel om geld te verdienen. Door te werken dragen mensen bij aan de samenleving, ondersteunen zij hun gezin, ontwikkelen zij hun talenten en leren zij samen te werken met anderen. Werk helpt mensen mee te bouwen aan de wereld en aan het algemeen welzijn.

Waar het gaat om technologie en commercie in relatie tot menselijke vrijheid wijst de paus op moderne vormen van slavernij. “Niets in de wereld van AI is onbelangrijk of magisch”, schrijft hij. “Elk antwoord dat op het eerste gezicht direct en foutloos lijkt, is het resultaat van een lange reeks tussenstappen, waarbij uitgebreide netwerken van natuurlijke hulpbronnen, energie-infrastructuur en bovenal mensen betrokken zijn.”

“Een aanzienlijk deel van het functioneren van de digitale economie is afhankelijk van het stille werk van miljoenen mensen die zich bezighouden met essentiële maar grotendeels onzichtbare activiteiten, zoals het labelen van gegevens, het trainen van modellen en het modereren van content, waarbij vaak verontrustend materiaal aan bod komt.”

“In veel gevallen gaat het om jonge mensen, voornamelijk vrouwen, die onder zware omstandigheden werken voor een minimaal loon. Daarnaast is er het zware werk van het winnen van de grondstoffen die nodig zijn voor de productie van apparaten en microprocessors waarop AI steunt. De strijd tegen nieuwe vormen van slavernij vormt een cruciale test voor het ethisch inzicht in AI en de digitale transformatie.”

Ook gaat paus Leo in op kunstmatige intelligentie en oorlog. Hij verwijst naar paus Paulus VI, die tijdens de Koude Oorlog sprak over een “beschaving van liefde”, in een tijd van wapenwedloop en politieke spanningen. Volgens paus Leo is die visie vandaag opnieuw noodzakelijk.

“De beschaving van de liefde is geen naïeve utopie, maar een veeleisend project dat erop neerkomt naastenliefde om te zetten in structuren van rechtvaardigheid, broederschap een institutionele vorm te geven en anderen - of het nu individuen of volkeren zijn - te beschouwen als bondgenoten die onmisbaar zijn voor het tot stand brengen van het algemeen welzijn.”

Denken “dat de problemen te groot zijn en wij te klein, en dat onze keuzes daarom geen verschil kunnen maken” noemt paus Leo “een subtiele verleiding” en “een beleefde vorm van berusting, vaak vermomd als realisme”.

“Het is zeker zo dat niet iedereen evenveel invloed heeft om een verschil te maken”, zegt hij. “Er zijn mensen die regeren, investeringsbeslissingen nemen, instellingen leiden, onderzoek doen, onderwijs geven, informatie produceren of verspreiden, en er zijn mensen die ogenschijnlijk alleen hun dagelijkse leven leiden. Toch draagt iedereen verantwoordelijkheid.”

“We hebben allemaal ons eigen werkterrein, en juist daar - en nergens anders - moeten we kiezen of we de mentaliteit van geweld willen aanwakkeren, al is het maar door onverschilligheid, cynisme, leugens of haat, of dat we de mentaliteit van vrede willen bevorderen, met waarheid, gematigdheid, verbondenheid en zorgzaamheid.”

Paus Leo verwijst daarbij naar de woorden van Jezus op Paaszondag: “Vrede zij met u!” “Met deze woorden heb ik de Kerk en de wereld begroet op de dag van mijn verkiezing tot opvolger van Petrus”, schrijft hij. “Ik wil ze nu herhalen en iedereen uitnodigen om voor deze gave te bidden. Laten we nooit ophouden te bidden voor vrede en ons te blijven inzetten om die vrede te verwezenlijken in onze onderlinge relaties en in de samenleving.”

Aan het einde van zijn encycliek benadrukt de paus nogmaals: “In Christus worden wij geroepen mee te werken aan het scheppingswerk, in plaats van onverschillige toeschouwers te zijn van technologische processen die onze vrijheid en verantwoordelijkheid beperken.”

* Lees de encycliek “Magnifica humanitas” op vatican.va

* Tesk: Katholiekleven.nl.
* Foto's: (c) Vatican Media.
Verdieping - 05/27/2026
Mariska en Bas in boda boda

Boda boda - Missieproject Oeganda

Nieuwsbrief 5: 21-05-2026

Terwijl we in de bus op het busstation in Gulu zitten te wachten om te vertrekken richting de Aruu Falls voor een weekendje kamperen, denk ik aan de lege dubbele bussen die door mijn geboortestad Terneuzen rijden. Er zijn alleen mensen te zien in die bussen tijdens de spits, daarbuiten wordt zo ongeveer alleen de chauffeur heen en weer verplaatst.

De bus waar wij nu in zitten heeft 12 stoelen, maar we passen er met 24 personen in, makkelijk en efficiënt. We zitten op de achterbank, waar de cool kidz altijd zitten. We delen de rij met 4 kinderen en hun moeder, ze zijn onderweg naar familie in de stad Kitgum om daar de schoolvakantie door te brengen. Terwijl we wachten op de laatste persoon, kunnen we drankjes en snacks verkrijgen van de verkopers aan het raam – verse fruitsapjes, sesamballetjes, bananen of samosa’s. Makkelijk, zo kan je de bus niet missen omdat je trek hebt.

De rit verloopt soepel en snel, we worden op de juiste plek afgezet en spenderen vervolgens een fantastisch weekend kamperen en zwemmen bij de Aruu-watervallen.

De terugweg verloopt wat anders. Bij aankomst in het dorp waar we door de bus waren afgezet, komt een man zich aan ons introduceren en stelt zich voor als de persoon verantwoordelijk voor de logistiek het dorp uit. Hij vertelt ons dat de bus richting Gulu over een aantal minuten hier zal zijn, allen wetende dat een paar minuten een paar uur kan betekenen. Dus zoeken we een plekje in de schaduw, kopen een koud drankje en eten een paar mango’s.

Na ongeveer een uur, biedt de man ons een rit aan met een jongeman op een boda-boda — letterlijk “border to border” — dankt zijn naam aan de grensovergang in Busia tussen Oeganda en Kenia, waar motorrijders mensen van de ene grenspost naar de andere brachten.

De motorrijder moet net als ons naar Gulu, dus tegen betaling kunnen we met hem mee. Drie mensen en twee grote rugtassen voor 60 km op een motor klinkt niet heel erg aantrekkelijk, maar zonder alternatief, de beste optie.

Na ongeveer 30 minuten kan de boda plots niet meer starten. De chauffeur legt hem nog even op zijn kant en probeert hem aan de praat te krijgen, maar zonder succes. Hij gaat op zoek naar een garage, wij naar een andere manier om thuis te komen.

Boda-boda’s zijn een groot fenomeen in Oeganda, net zoals fietsen voor ons in Nederland, maken ze een groot deel uit van de samenleving. Met grote afstanden, hete weersomstandigheden heuvelachtige landschappen, zijn boda’s soms net wat handiger dan fietsen (die zijn hier overigens ook genoeg!). Door weer en wind brengen ze mensen van A naar B, van drukke steden tot afgelegen dorpen. Voor hen die niet zelf een vervoersmiddel hebben, maar wel het nodige geld, zijn boda’s het voornaamste vervoersmiddel.

Het is als een taxi, je stapt bij de bestuurder achterop en betaald een bedrag afhankelijk van de afstand en de omstandigheden zoals het weer, de locatie, het moment van de dag, en hoeveel mensen of spullen. Oh en of je een local bent of niet ;).

Het lijkt soms alsof de bestuurders het kunnen ruiken als je er een nodig hebt. Het moment dat je er een zoekt, komt er één, twee of drie tevoorschijn en roepen: “boda? Boda boda?”.

Of je kan er een vinden bij de boda standplaatsen door de stad en in de dorpen, plekken waar je weet dat je op bijna ieder uur van de dag een kan vinden.

Terug naar onze terugreis van de Aruu watervallen naar Gulu. Wanneer we een dorp langs de hoofdweg in lopen komen er direct een aantal boda’s op ons af.

We proberen kritisch te zijn, zoekend naar de bestuurder die er uitziet als een veilige bestuurder, en die een comfortabele extensie heeft. Want de zuinige Nederlanders die we zijn, nemen we altijd één boda voor ons tweeën. Dat is heel gewoon in Oeganda, twee, drie, vier mensen op een boda, of grote zakken granen, een TV, kippen voor het avondmaal, wat dan ook dat er moet worden vervoerd. Met pech kan je hier overigens wel een boete voor krijgen.

Soms babbelen we met de chauffeur over koetjes en kalfjes, soms leer je iemands levensverhaal. Sommige bestuurders komen in een volledig motorpak, sommige op teenslippers. Oh en er is een groot verschil tussen de boda’s in Kampala en hier in het noorden. In de hoofdstad rijden de meeste alsof ze in een videospel zitten zoals Mario Kart.

Ze schieten tussen auto’s door, duiken gaten in het verkeer in en toeteren zich overal tussendoor. Terwijl hier, rijden de meeste langzaam en voorzichtig, liever veilig dan snel, tijd is er genoeg. De tocht naar huis lijkt eindeloos te duren, maar we genieten van het uitzicht terwijl onze beenspieren verzuren.

Met nog maar een paar kilometer te gaan begint het te regenen. En op een motor landt de regen hagel hard. De enige weg naar huis is snel, maar niet te snel, want vergeet de snelheidsdrempels en putten in de weg niet. Ik doe mijn ogen dicht, buig mijn hoofd naar beneden en maak mijzelf zo klein mogelijk, de bestuurder is mijn schild voor de storm.

Aangekomen, bedanken we de bestuurder voor het ons veilig thuisbrengen. Een baan vol onzekerheid van inkomen en met een hoog risico, maar oh zo belangrijk. Zonder hen stonden we misschien nog steeds te wachten op een bus die nooit kwam.

Lees ook:

* Foto: Mariska en Bas in een boda boda.
Verdieping - 05/22/2026
Vormelingendag 2026 Aartsbisdom Utrecht

Vormelingendag 2026

Het Aartsbisdom Utrecht organiseert op zaterdag 6 juni weer een Vormelingendag voor alle vormelingen vanaf september 2025 t/m juni 2026. De Vormelingendag is erop gericht om tieners samen te brengen en te laten ervaren dat zij niet alleen zijn. Eveneens is deze dag bedoeld om de vormelingen te laten zien wat het geloof en de Kerk hen te bieden heeft. Op deze dag verdiepen de vormelingen uit alle vicariaten zich in het thema van de zeven gaven van de Heilige Geest aan de hand van een interactief programma met sport, spel en momenten van bezinning.

De Vormelingendag vindt plaats in en rond de Broederenkerk in Deventer (Broederenstraat 18) en het programma duurt van 10:30 uur tot ongeveer 16:00 uur. Deelname is gratis; voor de lunch wordt gezorgd.

Opgeven vóór 23 mei. Kijk voor meer informatie en het aanmeldformulier op www.jongaartsbisdom.nl/vormelingendag-op-6-juni-meld-je-nu-aan/.

Verdieping - 05/01/2026
WNM campagne 2026

Inspiratiedagen Week Nederlandse Missionaris

Van 16 t/m 25 mei is weer de jaarlijkse Pinksteractie van de Week Nederlandse Missionaris (WNM). In aanloop naar deze collecte organiseert de WNM door heel Nederland gratis Inspiratiedagen. Daar kunnen belangstellenden de boegbeelden van de Pinksteractie persoonlijk ontmoeten. Dit jaar zijn dat missionaris Jan Joris Rietveld en missionair werker Mariëlle Beusmans. In het Aartsbisdom Utrecht zijn er de volgen Inspiratiedagen geplaand:

  • Woensdag 13 mei: 19:30-22:00 uur. Parochie Licht van Christus, Pastoor Ohllaan 36, 3451 CC Vleuten.
  • Dinsdag 26 mei: 14:00-17:00 uur. Woongemeenschap De Wonne, Noorderhagen 25, 7511 EK Enschede.

Reserveer hier uw gratis plek op een inspiratiedag.

* Afbeeldingen: WNM campagne 2026 flyer en webbanner (c) www.weeknederlandsemissionaris.nl.
Verdieping - 05/01/2026
Community meeting alelele

Home Sweet Home - Missieproject Oeganda

Nieuwsbrief 4: 23-04-2026

Akurukwe: Ik heb tevergeefts gewacht (I have been waiting in vain).

Hoe is deze naam ontstaan? “Toen het parochiehuis hier net was gebouwd, ging de kok dagelijks in de ochtend naar het dorp om de benodigde boodschappen, groentes en granen te halen voor de dag. Úúúren later kwam hij terug aan bij het parochiehuis “Akurukwe - Ik heb tevergeefs gewacht”. Verteld Samuel, een van onze huisgenoten en tevens priester, lachend. Uren moest de kok wachten, legt Samuel aan ons uit, want de verkopers van de markt komen pas nadat ze op hun eigen land hebben gewerkt, gegeten en vervolgens een aantal kilometer naar de markt hebben lopen. Soms, betekent dat ze er pas wanneer het al donker begint te worden de markt begint.

En zo kreeg het kleine dorp waar wij wonen, zijn naam.

Aangezien we op een nogal interessante plek wonen, een korte introductie!

Huisgenoten: 3 priesters, 3 werkers in het huis, 1 hond, 1 kat, 4 konijnen, een aantal kippen, heel veel mieren, een aantal salamanders en wij, Mariska en Bas.

Locatie: het parochiehuis staat aan de kerk, dus als we zondagochtend (per ongeluk/ willen) uitslapen, worden we wel wakker gemaakt van het gezang van het kerkkoor. Maar, meestal zijn we al ontwaakt dankzij de haan die stipt bij zonsopgang naast ons raam staat de kukelen.

Het huis staat aan de ene kant naast het sportveld van een basisschool en aan de andere kant een kleuterschool en het huis van de zusters (wat ook een B&B is!). Het terrein is omringt met mangobomen, waar tijdens het mangoseizoen (wat het nu is!) je moet oppassen. De kinderen klimmen namelijk graag in de bomen of gooien met al wat los of vast zit, naar de rijpe mango’s, met de hoop een zoet hapje uit de boom te vangen.

Guinness de hond: hoofdtaak: het huis bewaken. Hoofdbezigheid: slapen en zich in voor hem verboden ruimtes opsluiten. Glipt stiekem je slaapkamer in als je een moment niet oplet. Lievelingseten: een speciaal klaargemaakte maaltijd door de kok. Verder wel lief.

Kat: officiële naam is poes, wij hebben hem de naam Sjonnie gegeven. Hoofdtaak: op muizen en ratten jagen. Hoofdbezigheid: slapen en zeuren om eten. Sjonnie begrijpt alleen wat zijn taak is als je hem muizen of ratten voert, hij werkt nog steeds aan zijn jaag talent.

 

Priesters:

Francis: de parochie priester. Zet zich voor dag en dauw in voor alles wat met de communities rondom de parochie te maken heeft. Gaat graag op de fiets naar de dorpen zodat hij makkelijk praatjes kan maken met iedereen.

Samuel: voornamelijk bezig met zijn eigen levensdoel verwezenlijken: PACTA, een verslavingskliniek die hij zo’n 20 jaar geleden heeft opgezet. Je kan hem altijd blij maken met fruitsapjes.

Sander: de Nederlandse priester in het huis, zet zich voornamelijk in voor toegang tot educatie en gezondheidszorg. Is fervent Efteling fanaat, weet meer dan de directeur.

Daudi, Lilian en Stephanie, zijn de werkers in het huis die zorgen dat alle huishoudelijke taken - koken, schoonmaken, boodschappen, wassen, zorgen voor de dieren en gasten- met nauwkeurigheid zijn uitgevoerd.

Daudi, chefkok van het huis, werkt al meer dan 20 jaar voor de kerk, is van alle keukens thuis. Lilian, altijd vrolijk en enthousiast, zal je uitdagen om Acholi te leren.
Stephanie hoor je vaak zingend door het huis lopen en kan je alles vertellen over de lokale muziek.

Alle 3 wonen ze ook bij ons op het terrein en gaan eens in de aantal maanden naar huis. Ze verdienen +/- 100 euro salaris per maand, het gemiddelde maandinkomen in Oeganda, al moeten veel gezinnen rondkomen van zo’n 35 euro per maand. Voor perspectief: Schoolgeld voor 6 maanden is zo’n 100 euro, een kopje koffie of een kg rijst 1 euro, benzine 1,50 per liter.

Het voelt voor ons eerlijk gezegd nogal ingewikkeld om werkers in het huis te hebben. Niet alleen omdat het nogal lui voelt om niet zelf onze huishoudelijke taken te doen, inmiddels woon ik zo’n 11 jaar op mijzelf, dus het voelt als vanzelfsprekend al deze taken te combineren met werk, sport, studie, familie, vrienden etc. Maar ook omdat ééns in de zo veel maanden vrij zijn wel wat anders is dan wat we onder het Nederlandse arbeidsrecht kennen. Het salaris, daar heb je vast zelf al ideeën bij. Maar 6 á 7 dagen werken per week is wat ieder hier doet, wat nodig is om zo al dan niet rond te komen. En eten, dat doen we alleen samen op speciale gelegenheden, anders is het de werkers apart en de rest apart.

Want dat is hoe de dingen hier gaan, maar al is dat niet hoe ik vind dat het zou moeten gaan.

Ongelijkheid is ongemakkelijk en het schuurt, maar wellicht is dat de plek waar verandering teweeg kan komen.

En zo is home sweet home, een complexe samenstelling.

* Foto: Het huis (oranje) met rechts de kerk, omringd door mangobomen.
* Uitgelichte foto: Bijeenkomst van de Alelele-gemeenschap.

Lees ook:

Verdieping - 04/25/2026
vredesduif-465x300

Brief bisschoppen over vrede en gerechtigheid in deze tijden van onrust en conflicten

De Rooms-Katholieke bisschoppen van Nederland publiceerden op 15 april een brief met de titel ‘Vrede en Gerechtigheid. Houvast in veranderende tijden’. Zij adresseren hierin de huidige onrust in een veranderende wereld. “De veranderingen van de wereldorde leiden tot onrust, instabiliteit en conflicten. Ook in Nederland merken we de gevolgen daarvan, voor onze vrijheid, welvaart en veiligheid.” Het geloof biedt in tijden als deze houvast, zeggen de bisschoppen.

“Te midden van alle veranderingen vinden we houvast, richting, hoop en troost in ons geloof dat oproept te bidden voor en te werken aan vrede en gerechtigheid.” De oproep aan gelovigen om mee te bidden voor vrede en gerechtigheid gebeurt in eenheid met de voortdurende aandacht die paus Leo XIV vraagt voor ongewapende en ontwapenende vrede langs de weg van dialoog en gebed.

Krijgsmachtaalmoezeniers
De brief van de bisschoppen past in de lijn van het overleg dat zij recent voerden met twee krijgsmachtaalmoezeniers en diakens, J.P. Thöni en E. Sengers van het militair ordinariaat (of krijgsmachtbisdom). Zij spraken met de bisschoppen over hoe de huidige onrust in de wereld in het leger wordt gevoeld en ook wat het betekent voor geloofsvragen waar veel militairen juist ook in tijden van spanning mee bezig zijn. De vraag naar geestelijke bijstand neemt toe met de toenemende dreiging.

Wat wordt er van kerken en gelovigen gevraagd?
Ook werd besproken wat de bisdommen en de parochies kunnen betekenen in het gebed voor en de omgang met katholieke militairen. De dreiging werd actueel genoemd maar niet acuut. Kerken kunnen bijdragen bij het weerbaarder maken van de samenleving als er sprake is van een ramp of crisis. Daarbij is het ondersteunen en bijstaan van mensen in nood voor de Rooms-Katholieke Kerk een vanzelfsprekende taak. Eerder namen de bisschoppen al kennis van het advies van het Interkerkelijk Contact in Overheidszaken (CIO) hieromtrent en zij adviseren ook parochies om daar kennis van te nemen. In afstemming met wat de aalmoezeniers hebben gedeeld levert dat direct een aantal concrete aanbevelingen op voor gelovigen en parochies:

Individueel
Veiligheid en weerbaarheid is niet iets wat alleen defensie doet, maar gaat de hele samenleving aan. Iedereen is opgeroepen bij te dragen aan het welzijn van anderen, en daarmee aan de vrede en veiligheid van anderen. Iedereen kan zich dus ook persoonlijk afvragen wat de beste plek is voor hem of haar om anderen te dienen. Gebed voor vrede en gerechtigheid en voor de militairen wordt aan iedereen gevraagd.

Parochies en geloofsgemeenschappen
De bisschoppen roepen hun parochies en geloofsgemeenschappen van harte op acties rond weerbaarheid en veerkracht vanuit de kracht van de kerk vorm te geven: zingeving, gemeenschap en omzien naar elkaar. Vanuit die kracht gezien kan de volgende vraag worden beantwoord: welke rol kan de parochie/geloofsgemeenschap vervullen wanneer er een ramp of crisis zich voordoet en welke voorbereidingen zijn daarvoor nodig? Wat is haalbaar voor en passend bij onze parochie/geloofsgemeenschap?

Concreet kan worden gedacht aan extra inzet op het opbouwen van contacten in de eigen omgeving. Het gaat hier om contact met andere (maatschappelijke) organisaties maar met nadruk ook met de lokale gemeentelijke overheid. Een visie over hoe de kerkelijke gebouwen gebruikt kunnen worden in geval van grootschalige nood, bijvoorbeeld als Rode Kruispost, is een ander beslispunt. Allereerst kunnen kerken een plek zijn waar troost en aandacht gegeven worden, een kaarsje kan branden en ruimte is om te bidden en hoop te putten.

“Samen met u sluiten wij ons van harte aan bij het vredesgebed van de paus. Zijn oproep te bidden voor en te blijven werken aan vrede en gerechtigheid is een houvast in veranderende tijden. Nu wij onderweg zijn naar Pinksteren, moge de Heilige Geest ons die vrede schenken,” zo besluiten de bisschoppen hun brief.

*Dit artikel is volledig overgenomen van www.aartsbisdom.nl.
Verdieping - 04/17/2026
Roeping zondag affiche Bouw mijn Kerk op Utrecht

Roepingenzondag 26 april

Op de vierde zondag van Pasen viert de Kerk de ‘zondag van de Goede Herder’, die ook wel Roepingenzondag wordt genoemd. Dit jaar is dat op zondag 26 april. Elk jaar horen we in de mis dan een Evangelieverhaal waarin Jezus zichzelf vergelijkt met een herder. Op Roepingenzondag bidden we dat veel mensen de stem van de Goede Herder horen en de weg volgen die Hij hen wijst.

“Wees wie God bedoeld heeft dat je bent en je zult de wereld in vuur en vlam zetten.” Met deze uitspraak zet de H. Catharina van Siena ook in onze tijd roeping en het volgen van de roepstem van God in de volle schijnwerpers. Het leven krijgt pas zijn ware glans en uitstraling als ik mijn leven leef in verbondenheid met en vanuit God die mij geschapen heeft.

Zelf ben ik gefascineerd door die Bijbelteksten die wijzen op het leven dat gevonden kan worden als ik Gods roepstem maar durf te volgen. In het Oude Testament klinkt deze roepstem door Mozes: “Kies dan het leven […] door Jahwe uw God te beminnen, naar Hem te luisteren en aan Hem gehecht te blijven” (Deut. 30,19-20). In het Nieuwe Testament zegt Jezus: “Ik ben gekomen, opdat zij leven zouden bezitten en wel in overvloed” (Joh. 10,10). Natuurlijk kan iedereen goed leven, God zegt immers dat Hij de zon laat opgaan over iedereen (vgl. Mat. 5,45). Iedereen kan het goede uit Gods schepping halen. Echter, wil ik echt in volheid leven, dan dagen deze Bijbelverzen mij uit Gods roeping te volgen. Wat mis ik, of heb ik gemist, iedere keer wanneer ik in mijn leven een andere weg zou gaan of ben gegaan? Paus Benedictus XVI heeft dit mooi verwoord toen hij zei “de wereld biedt je comfort, maar je bent niet gemaakt voor comfort. Je bent gemaakt voor grootsheid.” Leven in overvloed, dat is leven in overeenstemming met Gods roeping voor mijn leven.

Zoals Henri Nouwen heeft aangegeven in zijn boek ‘Een parel in Gods ogen’ is het niet gemakkelijk de stem van God te horen “te midden van het geraas van al die andere stemmen die ons in het moderne leven dagelijks, onophoudelijk toeroepen.” Het blijft daarom belangrijk om mogelijkheden te creëren, thuis en in parochies waar Gods roepstem gehoord kan worden. De roepingenraad van het Aartsbisdom Utrecht biedt hierbij ondersteuning door materiaal en eigen initiatieven. Maar bovenal blijft het belangrijk in het gebed de Heer te vragen om arbeiders te zenden voor de oogst (Luc. 10,2). Daarom nodig ik graag iedereen uit te bidden om roepingen en zich aan te sluiten bij de ‘Vrienden van het Ariënsinstituut’, de gebeds- en tevens donateurskring rond het Ariënsinstituut (www.ariensinstituut.nl/vrienden). Immers, zonder financiële middelen lukt het ook ons niet om ons ten volle in te zetten voor roepingen. Uw steun en verbondenheid zijn hierbij onmisbaar.

mr. E.G.W. Rozeman MA
Rector Ariënsinstituut

Wie er zelf wel eens over nadenkt om priester of diaken te worden, kan voor een oriënterend gesprek contact opnemen met rector Rozeman, e-mail: rector@ariensinstituut.nl.

Verdieping - 04/15/2026
paus Leo XIV foto 2 Alberto Pizzoli-AFP via gettyimages

Oproep tot gebed tijdens Gebedswake voor Vrede met de paus op 11 april

Paus Leo XIV heeft gelovigen wereldwijd gevraagd om op zaterdag 11 april deel te nemen aan of thuis mee te bidden met de Gebedswake voor Vrede in de Sint-Pietersbasiliek. De wake begint om 18.00 uur (Romeinse tijd) en wordt voorgegaan door de paus. Ook alle gelovigen in Nederland zijn uitgenodigd, mede namens de Nederlandse Bisschoppenconferentie, om mee te bidden.

De oproep kwam tijdens Pasen, waarin de paus tijdens de vieringen en de zegen voor stad en wereld (Urbi et Orbi) de nadruk legde op de urgente noodzaak van gebed en betrokkenheid in een wereld die steeds meer wordt geconfronteerd met oorlog, verdeeldheid en geweld. Volgens paus Leo dreigt onverschilligheid een van de grootste gevaren van deze tijd te worden.

“We raken gewend aan geweld, berusten erin en worden onverschillig,” waarschuwde de paus in zijn Urbi et Orbi-boodschap. “Onverschillig tegenover de dood van duizenden mensen. Onverschillig tegenover de gevolgen van haat en verdeeldheid die conflicten zaaien. Onverschillig voor de economische en sociale gevolgen die ze met zich meebrengen, die we allemaal voelen.”

Tegenover onverschilligheid
Tegenover die onverschilligheid plaatste paus Leo XIV de boodschap van Pasen. De paus benadrukte dat de kracht van Christus’ verrijzenis geen gewelddadige kracht is, maar juist volledig geweldloos. Volgens hem kunnen de strijd en pijn in de wereld alleen overwonnen worden door dit voorbeeld te volgen: niet de wapens opnemen, maar armen openen en elkaar omhelzen.

De Gebedswake voor Vrede wil een moment zijn van gezamenlijke bezinning en hoop. Het Vaticaan nodigt gelovigen uit om – waar zij zich ook bevinden – bewust tijd te maken om mee te bidden voor vrede, verzoening en een einde aan geweld en de Nederlandse Bisschoppenconferentie sluit zich van harte bij deze oproep aan.

Oproep
Gelovigen en iedereen die verlangt naar vrede worden uitgenodigd om op zaterdag 11 april om 18.00 uur mee te bidden en zo in verbondenheid een krachtig teken van hoop en solidariteit te geven.

* Dit artikel is volledig overgenomen van www.aartsbisdom.nl.
* Foto: (c) Alberto Pizzolli via www.gettyimages.com
Nieuws algemeen / Verdieping - 04/11/2026
Staatsieportret-kardinaal-Eijk-2-l-465x300

Groet van kardinaal Eijk bij start Paastriduum 2026

In zijn groet aan alle gelovigen in het Aartsbisdom Utrecht bij de start van het Paastriduum 2026 schrijft kardinaal Eijk over de nieuwe benoeming die verschillende priesters van het Aartsbisdom Utrecht de afgelopen tijd kregen of nog zullen krijgen. “Voor een priester is dat een hele verandering; niet alleen moet hij verhuizen naar een nieuw huis en een nieuwe omgeving, maar ook de kerken en de geloofsgemeenschappen waarmee hij te maken krijgt zijn verreweg in de meeste gevallen nieuw voor hem,” zo schrijft kardinaal Eijk.

Ook moet de priester zicht krijgen op alles wat er gaande is, aldus kardinaal Eijk in zijn groet aan de gelovigen: “Belangrijk is in dit verband de goede samenwerking met andere werkers in het pastoraat (als deze er zijn) en met het parochiebestuur of de parochiebesturen en andere vrijwilligers. Tot al dat nieuwe heeft de priester zich te verhouden; voorwaar een hele ‘klus’. En hij mag bij dit alles de zorg voor zijn eigen welzijn, naar geest en lichaam, niet uit het oog verliezen.”

Kardinaal Eijk noemt dit aan het begin van het Paastriduum “omdat wij op Witte Donderdag de instelling vieren van het sacrament van het priesterschap samen met dat van de Eucharistie en in het bijzonder stilstaan bij het gebod van de naastenliefde, die uit onze deelname aan de Eucharistie voortvloeit. In de Paastijd wordt wereldwijd op de vierde zondag van Pasen ook Roepingenzondag gevierd; dan wordt in het bijzonder gebeden voor roepingen tot het priesterschap en tevens voor die tot het diaconaat en het religieuze leven.” Priesters zijn “een levend teken van Hem die door de bediening van het Woord en de sacramenten tot ons en voor ons heilzaam blijft spreken en ons met Zijn genade blijft voeden en ons van de zonde genezen.”
Tijdens de Chrismamis op de vooravond van Witte Donderdag verzamelen de priesters van het aartsbisdom zich rond het altaar en hernieuwen gezamenlijk hun wijdingsbeloften. Kardinaal Eijk: “Dat is altijd weer een bijzonder moment om zeer dankbaar voor te zijn en dat vreugde en bemoediging schenkt aan de priesters zelf, aan de andere aanwezigen, die uit al onze parochies komen, en niet in de laatste plaats aan mij als hun bisschop. Onze priesters ben ik zeer dankbaar voor de grote toewijding en inzet die zij betonen, samen met onze diakens, religieuzen, pastoraal werk(st)ers en allen die door hun gebed en inzet meewerken aan de opbouw van Gods Kerk in ons aartsbisdom.”

Klik hier voor de groet van kardinaal Eijk bij de start van het Paastriduum.

* Dit artikel is volledig overgenomen van www.aartsbisdom.nl.
Verdieping - 04/02/2026
Palmzondag 20260329_105942

Palmzondag in Oeganda

Nieuwsbrief 3: 29-03-2026

De palmzondag viering!

De avond voor Palmzondag lagen de lange palmbladeren al klaar in de woonkamer. “Pak er alvast één, voor je het weet zijn ze weg!” zegt zuster (Betty) die op bezoek was. Aha, vandaar dat we de hele dag al mensen in de weer zagen met de lange takken op straat: ze werden verkocht voor de viering van Zondag.

De kerk naast ons huis werd druk bezocht op Palmzondag, maar wij gingen mee naar de regionale viering in het dorp Kaladima. Hier werd niet alleen Palmzondag gevierd, maar ieder jaar staat dit weekend in het teken van de jeugd. Zaterdag waren de finales van het regionale meidenkorfbal tournooi én het voetbaltournooi van de jongens, er werd daarna samen gegeten en een film gekeken.

Zondag begon de dag met een optreden van lokale dansen, waarna de processie begon. Iedereen verzamelde op de hoofdweg om de priester en zijn helpers te ontvangen, zwaaiend met de palmbladeren, geleid door getrommel, liepen we naar de plek waar de dienst zou plaatsvinden, in het midden van het bos!

Honderden, voornamelijk vrouwen, kinderen en jongeren, waren aanwezig. Tijdens de offering en commune werden traditionele dansen opgevoerd door leerlingen van de scholen in de buurt.

Na de dienst werden er speeches van dank gegeven en waren er nog een hoop zang en dansoptredens door leerlingen. Ook Bas was gevraagd om een speech te geven over middelengebruik en verslaving.

De dag eindigde met een lunch voor iedereen! Op het menu? Posho van mais en gierst, bonenstoof, witte kool, bonenpinda dip en rundvleesstoof.

Hoe hebben jullie deze dag gevierd?

Over de schrijvers

Mariska Bouterse en Bas van den Hoogen zijn twee gemotiveerde jonge mensen die hun tijd en energie inzetten om landbouwprojecten van het lokale bisdom in Gulu, Oeganda, te ondersteunen. Eind februari 20026 zijn zij vertrokken voor een periode van een jaar om daar als missionair werkers bij te dragen aan een Nederlands hulpverleningsproject. Tijdens hun verblijf zullen zij ons regelmatig informeren over hun ervaringen en werkzaamheden. Dit doen ze door middel van het schrijven van een blog en het bijhouden van een Instagrampagina: acholiland.journal.

Gedurende het jaar zullen er updates verschijnen op onze website. Als zij terug zijn in Nederland, verzorgen Mariska en Bas een presentatie over hun ervaringen. Lees hier hun eerste twee blogs.

Verdieping - 04/01/2026

Doordeweekse Vieringen

Maandag
08.00 uur Aloysius
08.00 uur Klooster Cenakel
12.00 uur Augustinus
19.00 uur Catharina
1e maandag van de maand: 10:00 uur: Kapel
Barbarabegraafplaats
Dinsdag
08.00 uur Aloysius
08.00 uur Klooster Cenakel
09.00 uur Rafaëlkerk
09.30 uur Dominicus - wereldwake
12.00 uur Augustinus
19.00 uur Catharina
Woensdag
08.00 uur Aloysius
08.00 uur Klooster Cenakel
Woe 10.00 uur Josephviering - kapel Zuster Augustinessen
12.00 uur Augustinus
19.00 uur Catharina
1e woensdag van de maand: Rozenkrans om
19.00 uur in de Johannes-Bernardus.
Maandelijks: Lectio Divina om
20.00 uur in de St. Catharinakathedraal.
Donderdag
08.00 uur Aloysius
08.00 uur Klooster Cenakel
09.00 uur Rafael
12.00 uur Augustinus
1e en 3e donderdag van de maand
19.30 uur Sant'Egidio, Augustinuskerk.
Vrijdag
08.00 uur Aloysius
08.00 uur Klooster Cenakel
09.00 uur Wederkomst des Heren
ochtendgebed
10.00 uur Aloysius - gebedsviering
10:00 uur: Dominicus
12.00 uur Augustinus
18.00 uur Augustinus: Ambrosiaanse vesper
19.00 uur Catharina
1e Vrijdag van de maand

10.00 uur H. Mis (Josephgemeenschap)
kapel Zusters Augustinessen
Zaterdag
08.00 uur Klooster Cenakel
12.00 uur Augustinus

 

Algemeen Contact

Adressen van de kerken

Aloysiuskerk
Adriaen van Ostadelaan 2

Sint Antoniuskerk
Kanaalstraat 198

Sint Augustinuskerk
Oudegracht 69

Sint Catharinakathedraal
Lange Nieuwstraat 36

Sint Dominicuskerk
Palestrinastraat 1

Johannes-Bernardus
Oranje Nassaulaan 2

Nicolaas-Monica-Jacobus (NMJ)
Boerhaaveplein 199

Sint Pauluskerk
Willem de Zwijgerplantsoen 19

Rafaëlkerk
Lichtenberchdreef 4

Wederkomst des Heren / “Buurthuis Bij Bosshardt”
Marco Pololaan 10

Parochiesecretariaat Utrecht

Adriaen van Ostadelaan 4
3581 AJ Utrecht

Openingstijden:
Maandag: 10.00 – 15.30 uur
Dinsdag & Donderdag: 10.00 – 17.00 uur
Tel: 030 – 254 6147
E-mail: secretariaat@katholiekutrecht.nl

Over ons

Katholiekutrecht is de website van de Sint Martinusparochie te Utrecht. De parochie bestaat uit elf geloofsgemeenschappen en negen locaties in de stad.

Contact

Adres centraal secretariaat
Adriaen van Ostadelaan 4
3583 AJ Utrecht

T: 030 – 254 6147

E: secretariaat@katholiekutrecht.nl

Bereikbaar
Maandag, Dinsdag en Donderdag: 10.00 – 15.30 uur
Vrijdag: 09.00 – 12.00 uur

Copyright: Katholieke Parochies Utrecht

Links | Privacybeleid | Website door: webheld.nl