cropped-logo_knooppunt

Vacature: Algemeen coördinator

Het Knooppunt zoekt een algemeen coördinator M/V voor 16 uur per week

Om Het Knooppunt toekomstbestendig te maken zijn wij op zoek naar een ZZP’er die ons de komende drie jaar voor 16 uur per week wil ondersteunen in het uitvoeren van ons projectplan. Hou jij van het werken met mensen in een Utrechtse wijk en lijkt het je een uitdaging
om een project mee uit te voeren? Dan zoeken we jou!

Het Knooppunt
Het Knooppunt is een bijzonder project in de Utrechtse wijk Lunetten. Wij zetten ons in voor bewoners van Lunetten die tijdelijk of blijvend niet goed mee kunnen doen in de samenlevering. Met de onmisbare inzet van vrijwilligers:

  • kunnen mensen vijf dagen in de week binnenlopen in het inloophuis voor een “kop
    koffie en aandacht”;
  • reikt de Voedselbank eenmaal per week voedselpakketten uit;
  • is er op vrijdagavond een spelletjesavond;
  • en is op zaterdag de Ruilwinkel open.

Het Knooppunt ontstond in 1991 vanuit de katholieke wijkparochie en twee protestantse wijkkerken. Het Knooppunt krijgt inmiddels niet alleen van kerken ondersteuning maar ook van andere organisaties zoals Sociaal Makel Organisatie DOCK, het buurtteam en de gemeente Utrecht. Tevens is er een samenwerkingsovereenkomst met Stichting Voedselbank Utrecht.

Project
Voor het toekomstbestendig maken van het Knooppunt heeft het bestuur een projectplan gemaakt met daarin een aantal doelstellingen:

  • de doelgroep van het Knooppunt verruimen en verbreden
  • aantrekken en opleiden van nieuwe vrijwilligers
  • verder ontwikkelen van de presentiebenadering
  • het toekomstbestendig maken van de organisatie

Dit project heeft een looptijd van 3 jaar.

De organisatie
Het Knooppunt kent gasten, vrijwilligers, een algemeen bestuur en een kernteam. Het onderdeel Voedselbank wordt in coproductie met Stichting Voedselbank Utrecht vorm en inhoud gegeven. Uitvoering van de activiteiten gebeurt door vrijwilligers, die gastheren en gastvrouwen heten bij de Inloop, Spelletjesavond en Ruilwinkel.

Plaats algemeen coördinator binnen de organisatie
We zoeken een parttime algemeen coördinator die uitvoering geeft aan het projectplan voor het toekomstbestendig maken van Het Knooppunt, die (bege-)leiding geeft aan de vier onderdelen/ coördinatoren van het Knooppunt, het bestuur adviseert en contacten legt en onderhoudt met organisaties en met collega- inloophuizen in de stad. De spin in het web.

Verantwoordelijkheid
De algemeen coördinator is verantwoordelijk voor:

  • de interne coördinatie en leiding ten dienste van alle onderdelen van Het Knooppunt;
  • het werven, begeleiden en toerusten van (waar nodig ook nieuwe) coördinatoren en vrijwilligers;
  • terugrapportage, beleidsvoorbereiding en advisering aan het bestuur van Het Knooppunt
  • aanspreekpunt voor gasten

De algemeen coördinator is samen met bestuur verantwoordelijk voor

  • het werken aan de toekomstbestendigheid van Het Knooppunt in het belang van de
    doelgroep;
  • contact onderhouden met relevante organisaties, bewonersinitiatieven en inloophuizen
  • het in het gehele Knooppunt kennisnemen, actualiseren en doen naleven van de van toepassing zijnde gedrags- en veiligheidsregels
  • het maken van afspraken over taken en taakverdeling tussen bestuur, coördinatoren en projectleider

Wat vragen we?

  • Ervaring en affiniteit/ hart voor de doelgroep
  • Functionerend op minimaal HBO niveau, bij voorkeur theologisch en/of agogisch
  • Ervaring met coachend leiderschap t.a.v. een diversiteit aan vrijwilligers;
  • In staat tot open samenwerking en dialoog;
  • Goede mondelinge- en schriftelijke communicatie

Daarnaast zijn de volgende eigenschappen belangrijk:
Zelfstandigheid, Samenwerken, Plannen en organiseren, Pro – actief, Resultaatgerichtheid, Omgevingsbewustzijn, Integriteit, Representatief

Wat bieden we

  • Een passende uurvergoeding op basis van ervaring (gebaseerd op schaal 9 van de PKN-regeling)
  • Een betrokken bestuur en vrijwilligers
  • Begeleiding
  • Reiskostenvergoeding
  • Het project loopt in totaal drie jaar. Deze zal in drie periodes worden uitgegeven
  • Werktelefoon

Contactgegevens
Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Hans Harmsen via mailadres harmsen.hans@gmail.com.
Sollicitaties kunt u richten tot 15 april 2022 aan martine.onderdijk@ziggo.nl

Synodaalproces

Bijeenkomst Synodaalproces

De vooralsnog laatste bijeenkomst van de St. Martinusparochie in het kader van het synodaal proces wordt gehouden a.s. zaterdag 2 april om 10.00 uur in de Dominicuskerk. Alle parochianen zijn uitgenodigd in navolging van de oproep van paus Franciscus, bij elkaar te komen om samen na te denken over de toekomst van de kerk.

Ook voor deze bijeenkomst graag aanmelden bij info@huisvandominicus.nl  of telefonisch op werkdagen ’s morgens: 030-2935245 (bij geen gehoor inspreken). Van harte aanbevolen deel te nemen.

Uitgebreide informatie over doel en werkwijze van het synodaal proces is te vinden op: https://www.rkkerk.nl/uitgelicht/uitgelicht-synode-synodale-kerk/.

Vragenlijst voor katholieke vrouwen

In het kader van het synodale proces 2021-2023 is er nu een vragenlijst speciaal voor katholieke vrouwen. Zou jij deze vragenlijst willen invullen en verspreiden onder katholieke vrouwen in jouw netwerk. Paus Franciscus wil graag onze stem horen en dat doen we met het project ‘Zij heeft een verhaal’. Het gaat om ‘katholiek’ in de ruimste zin van het woord: beroepskrachten, vrijwilligers, afgehaakt, afgedreven, vanhuisuit, cultuur, gepassioneerd, teleurgesteld, vroom, vrolijk, roomsch, enz. Juist de diversiteit is van belang. Dit is de pagina met alle informatie en vragenlijst: https://www.unkv.online/vragenlijst-en-gespre

pastor Oostendorp 2

Pastor Henk Oostendorp – In Memoriam

927 (Zaandam) – 2022 (Utrecht)

 

Alleen – getrouwd – priester
In 2011 was pastor Henk Oostendorp 25 jaar priester. Terugkijkend op zijn leven tot dan toe vatte hij samen: ’Ik ben 25 jaar alleen geweest, was daarna 25 jaar getrouwd en ben nu alweer 25 jaar priester’. De combinatie ‘getrouwd’ en ‘priester’ was natuurlijk bijzonder. Zo plaatste het AD dat jaar boven een interview met hem de kop ‘Pastor met vrouw en kinderen’. Met hem had ik het eens erover dat hij zo een van de zeer weinige mensen was die in zijn leven alle zeven sacramenten zou kunnen ontvangen (dus inclusief huwelijk en priesterschap). ‘Dan moet ik aan het eind van mijn leven nog wel de ziekenzalving ontvangen’, merkte hij op.

 

Levensloop in eigen woorden
In september 2021 stuurde ik hem mijn boekje ‘Aangesproken en gedragen – God rakelings nabij’ toe. Zoals gebruikelijk reageerde hij daarop heel persoonlijk:

‘Beste Hans, heel hartelijk dank voor het boekje waarin je je ervaringen met God en mensen beschrijft. Het is goed om dat op oudere leeftijd te doen, wanneer je op je leven kunt terugkijken en je de lijnen die erin lopen kunt overzien.
Ikzelf ben 5 jaar op een kleinseminarie geweest, waar ik aan het begin van de zesde klas werd weggezonden. Daar hadden ze gelijk in, want ik was ook niet geschikt om in een mannengemeenschap te leven. Het verlangen naar het priesterschap bleef, zodat ik na het gymnasium op het Ignatiuscollege in Amsterdam afgemaakt te hebben door pater van Kilsdonk het noviciaat van de jezuïeten werd ingepraat. Maar na 9 maanden zonden zij mij terecht heen, omdat ook ik niet zonder vrouw zou kunnen leven.
Ik heb daarna een prachtig huwelijk gehad met een buitengewoon sterke en liefdevolle vrouw. Na haar dood in 1982 koos ik toch weer voor het priesterschap, waarin ik nu al 35 jaar heel gelukkig ben. Godservaringen zoals jij die gehad hebt, waarbij je zelfs Zijn stem hoorde, heb ik nooit gehad, maar ik voel, zeker tijdens de eucharistievieringen, een sterke band met Jezus. En ik ben dankbaar dat ik van zoveel mensen erkenning ervaar.
Toen ik 90 jaar werd heb ik, op verzoek van mijn zoon Remco, mijn leven beschreven. ‘

 

Geloof, familie en geleerdheid
Henk Oostendorp was een beminnelijke, bescheiden, eenvoudige, hartelijke, wijze en meelevende man. Hij hield van de warmte van sociale contacten.
In de rouwadvertentie wordt hij heel treffend beschreven als iemand die tot op het laatst toegewijd was aan alles wat hem lief was: geloof, familie en geleerdheid.
Hij was getrouwd met Anneke Straver en was gelukkig met haar. Anneke was een sterke vrouw. Door haar kreeg Henk oog voor de ongelijke positie van vrouwen en leerde hij de waarde van het feminisme. Ze kregen twee kinderen: Mirjam en Remco. Na 25 jaar huwelijk overleed Anneke in Groningen op 49-jarige leeftijd aan maagkanker. Henk zou haar bijna 40 jaar overleven en ook nog grootvader worden: weduwnaar, vader, schoonvader, grootvader en priester.
Wat zijn geloof betreft: hij voelde van jongs af dat hij priester wilde worden, maar dat ging niet zonder hobbels. ‘Ik wist al vroeg dat ik achter het altaar hoorde’, zei hij. Dat zou pas in 1986 werkelijkheid worden. Hij werd toen pastoor in Roden en Zuidlaren (bij Groningen) en daarna pastor van een kloosterbejaardenoord in Raalte (Ov.).
Hij was een echte boekenwurm en had een enorme boekenkast. Wat had hij veel gelezen en wat wist hij veel. In Madrid doceerde hij Nederlandse taal- en letterkunde. Later werd hij in Groningen hoogleraar Spaanse taal- en letterkunde. In het genoemde interview in het AD uit 2011 zegt hij daarover: ‘Ik heb gestudeerd, onderwijs gegeven, veel gelezen en kan dingen op eenvoudige en boeiende wijze vertellen, Maar ik kan nog geen spijker recht in de muur slaan.’

 

Naar Utrecht
In 2002 verhuisde hij op voorstel van zijn dochter naar Utrecht, naar een appartement in de F.C. Donderstraat, vlak bij zijn dochter.
In 2004 leerde ik hem kennen toen hij begon met voorgaan op de eerste vrijdag in de Johannes de Doper – Bernarduskerk. Tot op het laatst was hij actief in de Aloysius, de Paulus, de Rafaël, de NicolaasMonica-Jacobus (Spaanstalig) en de Johannes de Doper – Bernardus. Ik herinner me een uitspraak van hem in een preek: ‘Het gaat er niet om dat je christen bent maar dat je rechtvaardig bent.’ In het interview met het AD meldde hij: ‘Ik ga door tot ik een oude, krakkemikkige zeurpiet word, maar vermoedelijk sterf ik in het harnas.’ Het is hem niet gelukt een oude, krakkemikkige zeurpiet te worden, integendeel juist, maar wel om in het harnas te sterven. Hij was tot het eind van zijn leven geestelijk vitaal en bleef openstaan voor reacties. Dat deed hij ook toen ik hem een e-mail stuurde n.a.v. zijn preek van zondag 13 februari jl. In die preek over arm en rijk zei hij: ‘We kunnen zo voorbeelden noemen van arme mensen die hun situatie grotendeels aan eigen schuld te wijten hebben. Ze zijn door drugsgebruik aan lager wal geraakt of hebben nooit de discipline kunnen opbrengen om een vak te leren.’ Daarop sprak ik hem aan vanuit mijn ervaringen in o.a. het inloophuis in Lunetten. Hij reageerde: ‘Ik zal waarschijnlijk deze preek nooit meer houden, maar mocht ik toch 2025 halen, dan zal ik mij op dit punt genuanceerder uitdrukken.’

 

Overlijden
Hij overleed thuis op woensdagmorgen 23 maart 2022, 94 jaar oud. Zijn uitvaartdienst is op woensdag 30 maart in de Aloysiuskerk en zijn begrafenis daarna in Groningen, waar zijn vrouw Anneke begraven ligt sinds 1982. Laten we hem in onze gebeden gedenken. Na het overlijden van Herman Piek in 2016 raak ik weer een medevoorganger kwijt met wie ik me sterk verbonden voelde. Moge Henk Oostendorp rusten in het licht en de trouw van God die hij gediend heeft.

 

Hans Harmsen, 26 maart 2022

* Foto: U in de Wijk Overvecht
IMG_1306

Op bezoek in Ankawa

Na Caracosh ging Yosé Höhne Sparborth naar Ankawa, de christelijke tweelingstad bij Erbil. Ook daar verbleef ze bij de zusters Dominicanessen, die ze sinds 2003 kent. Dit is haar verhaal:

In Ankawa verblijf ik twee weken in het huis waar nu de bejaarde zusters leven en een vleugel is aangebouwd voor zusters die verzorging nodig hebben. Het huis heeft te veel plek, zoals ook het huis in Caracosh. De veranderingen gaan sneller dan bouwplannen kunnen bijhouden. Toch was de omvang van het huis wezenlijk voor zijn korte geschiedenis: een bewogen geschiedenis. Zo werden zomer 2014 de 22 bejaarde zusters die hier woonden ineens overvallen door ruim 50 zusters die Caracosh waren ontvlucht vanwege ISIS. Toen leefde het hier hutjemutje, totdat er wooncontainers werden bijgezet inde tuin. Later werd een huis erbij gekocht van een emigrant, en daar wonen nog steeds 7 zusters. Ook daar werd het huis te groot toen iedereen weer naar Caracosh terug kon. In de ene helft van het huis wonen nu drie Yezidi-gezinnen.

Ook over dit huis wordt nagedacht. De plannen voor de grotere huizen stammen uit het begin van de jaren negentig, toen Arabisch Irak onleefbaar werd door de VN-boycot en de eerste christelijke vluchtelingen naar Koerdisch Irak kwamen, waar geen boycot was. Al snel echter vonden christenen de weg naar Europa, terwijl de moslims binnen Irak hun toevlucht moesten vinden. Koerdisch Irak telde in 1991 3 miljoen inwoners, nu telt het 9 miljoen inwoners. Daar kwamen naast de vluchtelingen uit Arabisch Irak ook Syrische vluchtelingen bij.

De Dominicanessen beleefden door die spannende tijden twee bewegingen tegelijkertijd. De snelle afname van het aantal christenen in het land verlaagde dramatisch het aantal nieuwe leden. Er is bijna geen aanwas. En in dat eerste jaar na de vlucht voor ISIS stierven 14 Dominicanessen zomaar, plotseling, zonder zichtbare aanleiding. Die schrik zit nog in de lichamen.

Toch, in dit huis te Ankawa met 18 bejaarde zusters en twee zusters die buitenshuis een baan hebben, is er een relatieve rust. Zuster Raoewa is rond de dertig, werkt bij waterbeheer. En ik leer haar specifieke technieken om de lichamelijke conditie van enkele zusters te verbeteren. De jarenlange oorlog blokkeert het craneo-sacraal systeem, wat forse gevolgen kan hebben voor de hele mens. Het vluchten en niet meer uit die stress komen is er één van.

Zr. Rosa geeft catecheseles aan de Publieke school. De leerlingen vroeg of ze haar klooster mochten bezoeken. Het wordt een middagproject, bezoek aan twee mannenkloosters en dan meebieden en mee eten met de zusters Dominicanessen. Zr. Rosa vraagt mij mee, om met de goed een korte meditatie te doen. We worden ontvangen bij de Paters Dominicanen en bij een Mannenorde binnen de Chaldeeuwse kerk. Ook hier: een gebouw, te groot geworden, omdat het gepland werd in de bloeitijd van de jaren tachtig, toen christelijke families nog grote gezinnen hadden. Het samen eten met de zusters wordt een feestelijke maaltijd na een gebed in de kapel.

Twee dagen later gaan zeven zusters met mij mee om te picknicken. Koerdisch Irak heeft fantastische bergen, en bij Erbil is er een langgerekt dal tussen twee bergketens, waar de mensen massaal heen trekken op vrije dagen en feestdagen om onder een boom te gaan picknicken. De zusters kiezen een werkdag, dan is het rustig. Enkelen wagen zich voor de lol aan het voetballen, de rest kijkt lachend toe. De dag is koud, het voetballen houden maar twee zusters vol, dus na een uur pakken we weer in. “Picknicken” betekent bij hen: veel drinken en snoepen, en een ijsje toe. Dus we rijden Shaklawa binnen, een toeristisch oord in deze bergen, waar enkele zusters vandaan komen. Ook hier is het vandaag rustig, we zijn de enige grote groep die ijs wil. Iedereen loopt met een jas aan.

En dan vraagt zr. Rosa me mee voor een tocht echt de bergen in. Maar eerst gaat ze nog langs bij de penningmeester van haar school, om haar salaris op te halen. Salaris, dat is een bundel grote papieren biljetten. De penningmeester heeft een hele zak vol met zulke stapels, de salarissen voor de 21 leraressen. Ik mag het van haar fotograferen. Dit is één resultaat van de VN-boycot die aan het Arabischtalige deel van Irak werd aangedaan van 1991-2003: de waarde van het Iraakse geld verloor 6000%. Was 1991 1 Dinar 3 dollar, nu is 1 Dollar 1800 Dinar. Het Iraakse geld heeft zich nauwelijks kunnen herstellen nadien, daarvoor werd er vanaf 2003 eerst nog te veel kapot gebombardeerd; Bush ontmantelde vervolgens de hele staatsapparatuur waardoor corruptie ontstond; en Turkije en Iran sprongen in de gaten en namen de particuliere sector over.

Niemand wil mee, dat is te veel sport. Zr. Rosa komt uit Shaklawa en als kind beklommen ze de bergen al om in de top te zitten picknicken. Baby’s gingen mee op de rug, tafels en stoelen ook. IK ben dus zogezegd met een berggeit op pad. Wel, zo ziet dat er ook uit. Om mijnentwil maakt ze af en toe een kleine rust, zodat ik in geëigend tempo de steile smalle paden met veel steengruis kan beklimmen. Gelukkig heb ik ervaring uit eerdere levens zeg maar.

Deze bergen hebben een heel aparte bijzonderheid. bergen ontstaan doordat de grote aardplaten bewegen en dan zachter steen omhoogduwen – of kleinere platen omhoog drukken. Wel, dit laatste is erg goed te zien aan deze Koerdische bergen, in vele varianten. En dan vertelt zr. Rosa, dat in haar jeugd de bergen vol met grote bomen stonden. 1991-1995 ongeveer hebben die mensen al die bomen gekapt, omdat er in die eerste jaren geen olie mocht worden uitgevoerd en dus ook niet werd opgepompt. Ook Koerdisch Irak, dat buiten de boycot viel, had dus geen brandstof.

Je ziet overal kleine bomen pogen weer te groeien. Ongelooflijk, ze hebben veel rots en weinig grond. Een bepaalde vogel verstopt zaden ind e grond en vindt die veelal niet terug; dat loopt dan uit.

Deze laatste dagen bij de Zusters viert heel Koerdistan feest: het formele bestaan van Koerdistan, sinds er rond 1940 een president was voor heel Koerdistan, wordt uitbundig gevierd met vijf dagen vrij van alle scholen. Dit feest wordt door de Zusters bekeken via de televisie, en je ziet de hossende mensen op straat; de autowegen volgepakt met bijna stilstaande rijen; alle picknickplaatsen met grote families. Maar… het is koud, te koud voor deze tijd. Dus de mensen lopen met jassen aan, zitten onder de bomen bij het vuur. Normaal zou iedereen in klederdracht zijn en dansen en springen.

Kortom, in dit deel van het land wordt veel samen gespeld en gefeest, en dat is goed om alle oorlogstrauma’ te vergeten. De Zusters in Ankawa leven dus op de geode plek. Ook zij willen nadenken over meer speelmogelijkheid, ook voor de oudsten onder hen.

Lees ook eerdere berichten uit de regio:
De Paus was weer in Caracosh
Sneeuw in Kirkuk!
Fantastisch kerstfeest in Kirkuk
Bouwen een Toekomst – bericht uit Sulaymaniyah
Van onze partners in Kirkuk en Sulaymaniyah

Oostendorp 3

Pastor Oostendorp overleden

Op de ochtend van 23 maart is thuis pastor (prof. dr. H.T.) Oostendorp overleden. Hij was op zijn 94e nog volop actief in onze St. Martinusparochie. Door de week op de dinsdagochtend en vrijdagochtend om 10.00 uur in de Aloysiuskerk. In de weekends afwisselend in Aloysiuskerk, Pauluskerk, Rafaelkerk, St. Nicolaas-Monica-Jacobus (Spaanstalig), Johannes-Bernarduskerk. Een wijze man, die je kon boeien in zijn voorgaan en verkondiging. Daarnaast prettig in de omgang en deelde van harte zijn rijke levenservaringen met ons.

Zijn uitvaartviering zal plaatsvinden op woensdagochtend 30 maart om 10.30 uur in de Aloysiuskerk. U bent van harte welkom. De begrafenis zal plaatsvinden in Groningen, alwaar zijn vrouw Anneke begraven ligt sinds november 1982.

Persoonlijk bericht uit de Paulusgemeenschap
Wij zijn hem in de Pauluskerk gaan leren kennen als een enthousiaste, bijzondere en hooggeleerde voorganger die erg graag bij ons kwam. Na afloop van een viering stak hij zijn waardering voor de koren en de levendigheid in de kerk niet onder stoelen of banken.
Zondag 13 maart was hij nog bij ons. In een scherpe overweging verbond hij de lezingen van die dag met de oorlog in Oekraïne. Daarna genoot hij volop van het samenzijn na de viering. Laten we hem in onze gebeden gedenken. Bekijk hier een videoportret van twee jaar geleden gemaakt door U in de Wijk Overvecht.

* Foto: U  in de Wijk Overvecht
dove-g66ef83c8c_1280

Nederlandse bisschoppen: ‘vluchtelingen mogen een beroep op ons doen’

Dagelijks komen er nieuwe vluchtelingen uit Oekraïne Nederland binnen. Er is een grote bereidheid om hen te helpen. Veel vrijwilligers nemen initiatieven om hen in de plaatselijke gemeenschap te verwelkomen. Ook vanuit parochies zijn er activiteiten om onderdak te bieden aan vluchtelingen. De Nederlandse R.-K. bisschoppen zijn dankbaar voor deze inzet en schrijven in een pastorale brief aan de parochies: ‘vluchtelingen mogen een beroep op ons doen.’

‘Christus laat ons zien wat broederlijke en zusterlijke liefde is en roept ons op vluchtelingen in die geest te ontvangen. Laten we die uitdaging met vertrouwen en in geloof en gebed aangaan’,  schrijven de bisschoppen.

Zij noemen het een ‘groot onrecht’ wat de vluchtelingen overkomt en zeggen dat er een zware verantwoordelijkheid rust op de internationale gemeenschap om de vrede en de mondiale gerechtigheid te herstellen en te handhaven. Ook uiten zij hun ‘grote waardering voor de inzet van velen binnen en buiten onze geloofsgemeenschap, beroepskrachten en vrijwilligers, die zich inspannen voor een menswaardige opvang van mensen in nood uit Oekraïne.’

Persoonlijke ontmoeting

Ook herinneren de bisschoppen aan de herhaalde oproep van paus Franciscus, namelijk om de vluchtelingen persoonlijk te ontmoeten. ‘Veel vluchtelingen komen uit een oorlogsgebied, zijn gescheiden van hun familie, en dragen ervaringen van geweld en verschrikkingen met zich mee. Laat weten dat wij om hen geven door een luisterend oor en onze aandacht en onze daadwerkelijke bereidheid om hen bij te staan. Zij mogen een beroep op ons doen.’

De bisschoppen vragen om in gebed verenigd te blijven voor de vrede in Oekraïne en in heel de wereld. ‘We bidden met u om een einde van de oorlog, dat vluchtelingen uiteindelijk weer veilig naar huis terug kunnen keren. Denken wij hier ook aan alle soldaten die de strijd ingestuurd zijn. Moge God spoedig de ware en blijvende vrede schenken, op voorspraak van Maria, Koningin van de vrede.’

Lees hier de complete brief van de bisschoppen.

Lees hier de Engelse vertaling van de brief.

Bron: rkker.nl
Foto: Pixabay.com
ontvang Oekrainers Utrecht Beeld Werry Crone

Oproep steun aan vluchtelingen

Op 11 maart jl. heeft een vertegenwoordiging van het bestuur gesproken met afgevaardigden van de beraden over de vraag wat wij kunnen doen in het kader van de vluchtelingencrisis wegens de oorlog in Oekraïne.

Duidelijk werd dat het absoluut de voorkeur verdient om aan te sluiten bij initiatieven die er reeds zijn, in de eerste plaats vanuit de landelijke en gemeentelijke overheden, vluchtelingenwerk, maar ook bij de actie van de diaconie van de protestante kerken in Utrecht.

De vertegenwoordiger van de Oekraïense gemeenschap, die haar vieringen houdt in de Aloysiuskerk, gaf aan dat er al veel spullen binnenkomen, maar dat er nog vooral behoefte is aan specifieke zaken zoals powerbank (batterijen) met oplader voor mobiele telefoons, brandveilige handschoenen en dergelijke.

Met name kunnen de katholieke kerken in Utrecht een bijdrage leveren door locaties beschikbaar te stellen voor dagbesteding, en door vrijwilligers in te zetten.

De vluchtelingen die in de eerste dagen worden opgevangen in onder andere de Jaarbeurs, zullen zeker behoefte hebben aan een kleinschaliger setting voor overdag, waarbij ze ook de gelegenheid wordt geboden wegwijs te worden in het Nederlands systeem (invullen van formulieren, zorgverzekering regelen, bankzaken regelen et cetera).

We roepen de geloofsgemeenschappen dan ook op om te kijken of:

  1. uw locatie geschikt en beschikbaar is voor dagopvang; denk daarbij aan het idee van de “huiskamer”.
  2. u vrijwilligers hebt die in de eigen locatie of elders in de parochie beschikbaar willen zijn voor enkele dagdelen om de dagopvang te bemensen;
  3. u vrijwilligers hebt die kunnen helpen bij het invullen van formulieren en dergelijke;
  4. vrijwilligers hebt die beschikbaar zijn om tijdens de uren van de dagopvang beschikbaar te zijn voor wandelen, vervoer (van en naar de opvang locatie, naar instanties et cetera).

Daarnaast wordt u gevraagd te onderzoeken in hoeverre het mogelijk is de kerk (meer) open te stellen voor gebed, ook overdag (bepaalde uren bijvoorbeeld), zowel voor vluchtelingen als voor anderen.

Wij willen, na inventarisatie, een en ander kortsluiten met de protestante diaconie en met de officiële instanties, om ons aanbod bekend te maken. We vinden het belangrijk dit via die lijn te communiceren en niet allerlei lokale initiatieven te hebben, zonder dat deze zijn aangemeld.

Het huiskamerproject van de Dominicuskerk kan worden ingezet, nu hier al een project loopt voor de eerdere groep vluchtelingen en asielzoekers in Utrecht.

In de Aloysius zal na de viering van de Oekraïense gemeenschap meer tijd zijn voor gezamenlijk koffiedrinken in de kerk, en openstelling voor alle Oekraïners, om elkaar te kunnen ontmoeten.

Ook is het mogelijk dat u een oproep doet aan de parochianen om zich te melden voor het beschikbaar stellen van woonruimte (voor mogelijk langere duur), doch dit loopt niet via de parochie maar via de geëigende instellingen daarvoor. We zullen bekijken waar men dit het beste kan aanmelden.

Graag ontvangen wij uw inventarisatie en opgaaf van mogelijkheden, liefst op korte termijn, via het centraal secretariaat.

 

Namens het bestuur,

Gerrit Koenders, Frans Joosten

 

* Foto: Werry Crone
IMG_1197.JPGa

De Paus was weer in Caracosh

door Yosé Höhne Sparborth

Op 5 maart 2021 was Paus Franciscus bij zijn driedaags bezoek aan Irak in Caracosh. Deze voorstad van Mosul kent de grootste christelijke concentratie en de moslims leven als minderheid.

5 maart 2022 was zr. Yosé Höhne Sparborth in Caracosh, op uitnodiging van de zusters Dominicanessen, die er 3 communiteiten hebben, een Lagere school met ruim 500 leerlingen en een lyceum met ruim 200 leerlingen. Een van de zusters geeft Franse les aan een staatslyceum in deze stad. Yosé:

“Toch maar eerst het leven op dit moment, en dan de feestelijkheid. In Caracosh wordt driftig opgebouwd, wat daar relatief snel kan gaan. Mosul werd kapot gebombardeerd, daar moet voornamelijk vanaf de grond weer worden opgebouwd, en veel mensen leven voorlopig in halve ruïnes. Caracosh werd door ISIS vernield, en dat zit er anders uit. Doorgaans zeer stevige constructies, die je enkel met bommen kapot krijgt. ISIS deed het dan ook anders: in brand steken, of slopen wat te slopen viel: deuren en ramen eruit, plafondplaten en elektra afgerukt, alle huisraad en meubels de straat op en de fik erin. Dramatisch als je weet dat daartussen natuurlijk ook de fotoalbums lagen en alle persoonlijke bezittingen en herinneringen. Maar er kan wel snel worden opgebouwd. Zomer 2017 zag je al overal de mensen met witsel en klak aan de gang om de verbrandingen in de woningen onzichtbaar te maken. Het voelde voor velen als een wegpoetsen van de herinnering aan ISIS. En dan elektra ver nieuwen, waterleidingen herstellen, deuren en ramen inzetten, en eerste meubels aanschaffen. Bordje, vorkje, mes…

Inmiddels kregen alle woningen die verbrand werden een ster in het nummerbord. De straten zien er wel heel gevarieerd uit: Sommige woningen alweer in volle groei hersteld; andere woningen eenvoudig, maar schoon. Ook zijn er in elke straat woningen te vinden die er nog steeds uitgebrand bijstaan: de eigenaren zijn geëmigreerd, er hebben zich nog geen kopers gemeld. Soms beginnen de klimplanten door de woning te groeien.

Een paar dagen Caracosh maakt ook zichtbaar: er is een bijna ondergrondse nervositeit die de mensen beweegt: iedereen rent voortdurend, jakkert, heeft geen idee hoe je kunt uitrusten. De opbouw gaat in een nerveus snel tempo. De families wonen weer, de kinderen die naar school komen zijn nerveus, hebben een slechte concentratie, sommige kleine kinderen zijn al agressief. De zusters vrezen dat er veel gezinsgeweld is. Kortom: ISIS zit nog in al die lichamen en drijft de mensen voort. Toen ik in een gesprek aangaf, dat het god zou zijn om eraan te werken dat ze ISIS uit het lijf krijgen, zei één zuster: “Dat kan niet”. Waarop ik zei: “Dan heeft ISIS alsnog gewonnen.”

We hebben samen een klein programma gemaakt om in jezelf de rem terug te vinden, waarmee je jezelf kunt doen stoppen. Werkelijk stilstaan, hier en nu. Niet mijn voeten hier, en mijn hoofd voortrennen, want dan raak je fors uit evenwicht én uitgeput.

Met enkele zusters samen formuleerden we het probleem, en wat nodig is de komende tijd: “Eigenlijk rennen we al 30 jaar lang voor ons leven, sinds de wereld die oorlog in 1991 tegen ons begon. Toen 13 jaar een dodelijke boycot en regelmatig bombardementen, iedereen die kon vluchtte is weg. Toen in 2003 de invasie van de Amerikanen (Met Blair en Balkenende als grote steun) die in het hele land tegelijk bombardeerden. Ze ontmantelden de hele overheidsstructuur tot en met douane en vuilophaaldienst, en sindsdien wordt dat moeizaam weer opgebouwd. Sindsdien zijn er ook telkens weer kleine aanslagen, de grotere aanslagen zijn gelukkig zelden geworden. We kunnen dus niet anders meer dan wegrennen, dat is onze psyche. Hoe stoppen we?.”

We hebben eerste aanzetten gevonden om te stoppen. Want, dat is helder: de mensen hebben geen rennende zusters nodig. De mensen hebben plekken nodig waar je tot rust kunt komen, weg van dat voortjakkeren en vluchten.

Wel, de feestelijkheden omdat een jaar geleden Paus Franciscus op bezoek was, die gaven wel veel werk, maar de twee dagen feest waren ook echt feest. Culturele programma’s, lachen zingen. wekenlang al de kernboodschap van de Paus in de straten: “Jullie zijn allen broeders”. De moslims en de christenen waren samen dolenthousiast bijeen om de Paus welkom te heten, en om dat nu samen te herdenken. Zelfs in dit zeer christelijke Caracosh vierden de moslims mee.

Feesten geeft energie. Samen feesten, samen spelen, dat is wat energie geeft. Het geeft zelfs energie om te stoppen.

Misschien werkt ook Caracosh aan zijn werkelijke bevrijding. Ik heb gebed beloofd.

Intussen bidt Caracosh dat de oorlog in Oekraïne maar snel mag stoppen. Dus laat Europa vooral Poetin aan tafel krijgen. Onderhandelen. In Irak kunnen de gewone mensen je vertellen wat een oorlog doet die te lang duurt. Wij mensen zijn er niet voor gemaakt. En sinds er bommen zijn en kanonnen, is geen enkele oorlog meer rechtvaardig, maar alleen maar gruwelijk.”

 

Lees ook eerdere berichten uit de regio:
Sneeuw in Kirkuk!
Fantastisch kerstfeest in Kirkuk
Bouwen een Toekomst – bericht uit Sulaymaniyah
Van onze partners in Kirkuk en Sulaymaniyah

oekrainers

Slaapplaatsen voor Oekraïense vluchtelingen

In onze stad beginnen verschillende initiatieven te ontstaan om slaapplaatsen voor Oekraïense vluchtelingen te organiseren. Een overzicht hiervan –en van andere manieren om te helpen– vindt U op de website van de gemeente Utrecht. Zo is de protestantse diaconie een actie begonnen om slaapplaatsen voor twee weken te organiseren. Wie wil kan zich hier aanmelden: https://www.diaconie-utrecht-vluchtelingen.nl/. Ook Take Care BNB is een actie begonnen om vluchtelingen voor maximaal drie maanden onder te brengen. In beide gevallen is nog niet duidelijk wat er daarna met de vluchtelingen gebeurt. Lees hier een artikel met tips en achtergronden bij het opnemen van vluchtelingen. Intussen maakt de gemeente in de Jaarbeurs veldbedden gereed voor 300-500 vluchtelingen. Voor wie geen vluchtelingen in huis kan opnemen en geen geld kan geven (of al gegeven heeft maar nog iets meer wil doen): bid! In tijden van oorlog of oorlogsdreiging hebben christenen altijd het voortouw genomen om ook langs spirituele weg strijd te voeren tegen het kwaad. Door te bidden. Het gebed dat het eerst in ons opkomt is het Onze Vader. Kijk en luister hier naar dat gebed in het Oekraïens door het Utrechts Byzantijns koor.

* Foto: RTV Utrecht
k. Eijk

Boodschap Veertigdagentijd: ‘De weg van Christus gaan’

Kardinaal Eijk heeft een boodschap gepubliceerd voor de Veertigdagentijd die vandaag (Aswoensdag) begint. In deze brief schrijft de aartsbisschop van Utrecht dat de sterfelijke mens bestemd is voor het eeuwig leven, maar dat de weg daarheen vol hindernissen is. “De weg van Christus gaan, is dan ook een tocht van vallen en opstaan.”

 

Als katholieken staan we ten minste één keer per jaar stil bij onze eigen vergankelijkheid, aldus kardinaal Eijk in zijn Vastenboodschap. “Dat is op Aswoensdag, als we het askruisje ontvangen en de priester zegt: ‘Bedenk wel: stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren’ (vgl. Gen. 3,19).”
Kardinaal Eijk: “Onze sterfelijkheid vormt voor onszelf ook stof tot nadenken. Welke weg moeten we gaan tijdens ons ‘korte gastoptreden’ in ons aardse leven? Het antwoord heeft Christus Zelf gegeven: ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven’ (Joh. 14,6). Christus is dus de weg die wij moeten volgen, het Evangelie is daarbij onze routekaart. De Veertigdagentijd die nu voor ons ligt, biedt ons bij uitstek gelegenheid om ons daarop te bezinnen.”

En dat is belangrijk, want “de weg van Christus volgen, Zijn leerling zijn, leven volgens het Evangelie, vraagt onze inzet,” benadrukt kardinaal Eijk. “Naast het goede dat we doen, maken we ook verkeerde keuzes, bezwijken we voor verleidingen en schieten we geregeld tekort in liefde tegenover God en de medemens. Maar we laten ons daardoor niet ontmoedigen, ‘want al valt de rechtvaardige zevenmaal, hij staat weer op’ (Spr. 24,16). Altijd is er de uitgestoken hand van de Heer, die ons overeind wil helpen en ons nieuw leven geeft. Christus is steeds bereid ons menselijk tekort aan te vullen, zoals diverse Evangelielezingen tijdens de komende Veertigdagentijd laten zien.”

Je zou kunnen zeggen dat wie de weg van Christus niet langer volgt, zich op een dood spoor bevindt, aldus de Utrechtse aartsbisschop. “Maar we weten ook dat we keer op keer de kans krijgen op onze schreden terug te keren. En als we vallen, maar berouw hebben, is er Zijn uitgestoken hand om ons overeind te helpen. Elke valpartij is een kans om opnieuw te beginnen.”
Kardinaal Eijk besluit deze Vastenboodschap met een oproep om speciaal op Aswoensdag te vasten en te bidden voor de wereldvrede, waartoe paus Franciscus heeft opgeroepen. “Laten we bidden voor een ‘nieuw normaal’, waarin barrières verdwijnen die tussen mensen staan, in Nederland en wereldwijd. Laten we eveneens bidden dat het verdwijnen van de 1,5 meter afstand maatregel leidt tot open ontmoetingen, ja, ‘geestelijke versoepelingen’ in onze relatie met God en elkaar, waarin het eigenbelang ondergeschikt is aan het algemeen belang. Zodat we als kinderen van God in het voetspoor van Christus Zijn weg kunnen volgen.”

Lees hier de gehele Vastenboodschap van kardinaal Eijk.

Foto: Ramon Mangold
Bron: www.aartsbisdom.nl
20200614_Enschot_StCaecilia_17_©RamonMangold-kln-2048x1217

Versoepelingen in de R.-K. Kerk vanaf vrijdag 25 februari

Met ingang van vrijdag 25 februari vervallen voor de Rooms-Katholieke Kerk in Nederland de verplichting om anderhalve meter afstand te houden en het mondkapjesadvies bij verplaatsingen door de kerk. De maatregelen voor het uitreiken van de communie worden versoepeld.

‘We zijn dankbaar voor verruiming van de mogelijkheden om samen ons geloof in Gods huis te kunnen vieren,’ zeggen de bisschoppen. ‘We weten dat alle gelovigen hier naar uitkijken.’

Communie

Met ingang van 25 februari vervallen de beperkende regels voor het uitreiken van de communie met uitzondering van de regel dat de priester vooraf zijn handen goed reinigt. Ook het ontvangen van de heilige communie op de tong is weer mogelijk. Daarbij geldt de dringende aanbeveling om de plaatsen in de kerk waar de handcommunie en de tongcommunie wordt uitgereikt fysiek van elkaar te scheiden. Op de plaats van de uitreiking van de tongcommunie wordt gevraagd een bidstoel te plaatsen zodat de tongcommunie geknield ontvangen kan worden.

Verder is het gebruik van wijwater weer toegestaan. Samen koffiedrinken na de viering is weer mogelijk.

De pandemie is echter nog niet voorbij. Gehandhaafd blijven daarom regels ter vermijding van handcontact: gelovigen geven elkaar niet de hand bij de vredeswens en collecteren gebeurt op een andere manier dan het doorgeven van de collecteschaal van hand tot hand.

Aswoensdag

Woensdag 2 maart is Aswoensdag. Voor het uitdelen van de askruisjes kan worden gekozen voor het plaatsen van het kruisje op het voorhoofd of voor het strooien van de as over het hoofd. Hierbij geldt de aanbeveling voor de priester om tijdens het uitreiken van het askruisje een mondkapje te dragen.

Rekening houden met elkaar

Ten slotte benadrukken de bisschoppen dat het nodig is om zich nog steeds aan de adviezen te houden die de verspreiding van het virus aantoonbaar beperken. Zoals hygiëneregels volgen (handen wassen, hoesten en niezen in de elleboog), geen handen schudden, goed ventileren, niet komen met verkoudheidsklachten enzovoort.

‘Houd rekening met elkaar, ook met diegenen die afstand willen houden en/of een mondkapje dragen, bijvoorbeeld in verband met een kwetsbare gezondheid. Laten we met elkaar ervoor zorgen dat iedereen in de kerk de liturgie veilig mee kan vieren’, aldus de bisschoppen.

Bron: www.rkkerk.nl
Foto: Ramon Mangold
RKDU_veiling_Guatemala_2022

Veiling voor het Vastenactieproject 2022

De parochies Sint Martinus en Licht van Christus organiseren in de Vastentijd een online veiling waarvan de opbrengst bestemd is voor het Vastenactieproject Red het water van de Maya boeren in Guatemala. U kunt tot 20 maart spullen aanbieden voor de veiling via het emailadres veilingvastenactie@gmail.com (graag foto erbij). U kunt van alles aanbieden: een zelf gebakken taart, spullen uit huis die U niet meer gebruikt maar die nog wel mooi zijn. Of U biedt een workshop, hulp bij de aangifte inkomstenbelasting, een tuintje lente-klaar maken etc. Na 20 maart kunt U op de aangeboden spullen bieden (t/m 4 april). Dat gaat via de website van de RKDU.

Vastenactie_2022_A5_Voorkant_v1

Vastenactieproject 2022: red het water van de boeren in Guatemala

Zoals elk jaar helpt onze parochie Sint Martinus samen met de parochie Licht van Christus ook in 2022 medemensen in moeilijkheden in de vastentijd. Ook dit jaar sparen wij parochianen geld uit door zelf even wat te minderen. Met dat geld helpen wij boeren in Guatemala die het water van hun rivier kwijt dreigen te raken. Omdat er een waterkrachtcentrale wordt gebouwd. De boeren –Maya’s van de Chuj-stam– kunnen daardoor hun land niet meer bevloeien. Hun bestaan wordt ernstig bedreigd. Meer informatie op de flyer die wij voor dit project hebben gemaakt (ligt achter in de kerk). Of kijk op de website van de RKDU. U kunt uw gift overmaken op rekening NL 51 RABO 0350 800 413 van de Parochie St. Martinus onder vermelding van “Vastenactie 2022”.

U kunt hier de flyer over het project downloaden:

Voorkant

Achterkant

Verspreid de flyer zoveel mogelijk binnen uw netwerken. Hartelijk dank

20200614_Enschot_StWillibrordus_01_©RamonMangold-bgs-2048x1235

R.-K. Kerk kondigt versoepeling coronamaatregelen aan die ingaan op 25 februari

De Rooms-Katholieke Kerk kondigt op woensdag 16 februari versoepelingen van de coronamaatregelen aan, die in gaan op vrijdag 25 februari. Vanaf die datum zijn in heel Nederland de anderhalve meter afstand en het mondkapje niet meer verplicht en de bisschoppen hebben besloten dat met ingang van 25 februari ook te laten gelden voor de R.-K. Kerk.

Voor het weekend van 19 en 20 februari gelden nog de huidige coronaregels in de R.-K. Kerk. De versoepelingen die de overheid vanaf vrijdag 18 februari in laat gaan – met name het loslaten van de anderhalve meter afstand en de mondkapjesplicht – gelden voor locaties waar een coronatoegangsbewijs getoond moet tonen. Omdat eerder is besloten voor deelname aan vieringen geen coronatoegangsbewijs te vragen, blijven de huidige coronaregels in de R.-K Kerk gelden tot 25 februari.

Ruimte en mogelijkheden

De bisschoppen spreken in de komende week over verdere details van de versoepelingen en maken deze dan na 22 februari bekend aan de parochies. De bisschoppen zijn dankbaar voor de grote inzet die de afgelopen twee jaar in de parochies is getoond om het vieren ondanks beperkingen toch mogelijk te maken. Ze weten hoeveel dit van pastorale teams, parochiebesturen, vrijwilligers en kerkgangers heeft gevraagd. Met het zicht op meer ruimte en mogelijkheden vragen de bisschoppen nog even vol te houden, uitkijkend naar weer meer mogelijkheden tot vieren en elkaar ontmoeten in de kerk na 25 februari.

Foto: Ramon Mangold
Bron: www.r.rkkerk.nl

Wekelijkse Vieringen

Maandag
08.00 uur Aloysius
08.00 uur Klooster Cenakel
19.00 uur Catharina
1e maandag van de maand: 10:00 uur: Kapel
Barbarabegraafplaats
Dinsdag
08.00 uur Aloysius
08.00 uur Klooster Cenakel
09.00 uur Rafaëlkerk
10.00 uur Aloysius
19.00 uur Catharina
Woensdag
08.00 uur Aloysius
08.00 uur Klooster Cenakel
09.00 uur Catharina
1e woensdag van de maand: Rozenkrans om
19.00 uur in de Johannes-Bernardus.
Donderdag
08.00 uur Aloysius
08.00 uur Klooster Cenakel
09.00 uur Rafael
19.00 uur Catharina
Vrijdag
08.00 uur Aloysius
08.00 uur Klooster Cenakel
09.00 uur Wederkomst des Heren
ochtendgebed
10.00 uur Aloysius
19.00 uur Catharina
10.00 uur Dominicus – wereldwake
18.00 uur Rafael: Ambrosiaanse vesper
19.00 uur Catharina
1e vrijdag van de maand:
10.00 uur Johannes Bernardus
10.00 uur Dominicus
10.00 uur Johannes-Bernardus
10.30 uur Jacobus/Nicolaas-Monica
2e vrijdag van de maand:
10.00 uur Dominicus
3e en 4e vrijdag van de maand:
10:00 uur: Dominicus
1e en 3e vrijdag van de maand:
10:00 uur: San’Egidio, Catharinakathedraal
Zaterdag
08.00 uur Klooster Cenakel
19.00 uur Catharina
1e zaterdag van de maand:
12.00 uur Augustinusgemeenschap
in de Aloysius

 

Algemeen Contact

Parochiesecretariaat Utrecht

Adriaan van Ostadelaan 4
3581 AJ Utrecht

Openingstijden:
Maandag – Donderdag: 09.00 – 16.00 uur
Vrijdag: 09.00 – 12.00 uur
Tel: 030 – 254 6147
E-mail: secretariaat@katholiekutrecht.nl