Afbeelding Nieuwsbrief week 23

Elfde Pastorale brief

Zusters en broeders,

Als samenleving zijn we stap voor stap op weg naar het ‘nieuwe normaal’. Of is het eerder het ‘abnormaal nieuwe’? Zoals gewoonlijk zal het wel iets ertussen in zijn. Elkaar geen hand geven bij een ontmoeting kon twee jaar geleden als een belediging verstaan worden. Voor hordes bazen en managers was thuiswerken een gebrek aan loyaliteit met het bedrijf. Tot aan de kerstvakantie vlogen we voor een paar dagen de halve wereld over, terwijl we nu nog niet weten of we de komende zomervakantie het land uit zullen kunnen. Zelfstandig zijn en flexwerken boden je vrijheid waar je recht op hebt en de kans jezelf te profileren en je leven te plannen….

Dit is de wereld die we krijgen
Door de omstandigheden van de laatste maanden is vrijwel alles stevig door elkaar geschud. Een aantal van de trends die ons bestaan beheersten zijn niet echt toekomstbestendig gebleken en als gebeiteld beschouwde zekerheden hebben we gewoonweg los moeten laten of zagen we verdampen. Gewenst of voor het blok gezet – we zijn aan het heroriënteren. Of we willen of niet: we moeten doen wat op momenten in de geschiedenis mensen vóór ons ook al moesten: anders verder. Het begint ook overal en bij veel mensen door te dringen dat het déze wereld is die we nu krijgen en dat er geen andere is. Of je er in mee gaat, voor de situatie vlucht, de tijd bestrijdt, of de uitdaging weet aan te pakken: dit is het vertrekpunt voor ons allemaal.

Gods liefde gaan zien
Met de kijk van een gelovige mag je zeggen: ‘Zoals altijd is God óók in deze wereld; God is ons al vooruit’. Of dat proberen te zeggen en ook te gaan ontdekken. Want dit is een inzicht dat we natuurlijk niet op een presenteerblaadje aangereikt krijgen en ook niet zomaar te zien is. Dat is nooit zo geweest. In de bijbel en in alle tijden zijn ontelbare oproepen te vinden (en het kan heel inspirerend zijn om die weer te lezen) waarin klinkt: word toch wakker, open je oren en je ogen, open je hart. Heb vertrouwen in de belofte dat God bij ons zal zijn, dat Gods Woord en Gods liefde naar ons toekomen. Het zal zijn zoals regen die door de aarde gaat en groei geeft en vruchten voort zal brengen (Jesaja 55,10)

Ontmoeting van hemel en aarde
In psalm 85 is te lezen ‘Genade en waarheid ontmoeten elkaar, gerechtigheid en vrede kussen elkaar. Waarheid (of ‘trouw’ in andere vertaling) groeit op uit de aarde, rechtvaardigheid daalt neer uit de hemel’. In het leven van mensen vindt deze bijzondere ontmoeting plaats. Wij, aardse mensen, op zoek naar God, brengen onze levende realiteit in (met alle onzekerheid, onrust en verlangen) en vertrouwen op het wonder dat Gods liefde nabij zal zijn. In het Pinksterfeest vieren we dat die liefde als kracht en vuur verschijnt om alles wat het bestaan brengt aan te kunnen en getuige te worden van God die er voor iedereen wil zijn. De heilige Geest komt naar ons toe als troost voor de momenten waarop we erdoorheen zitten, als helper om de draad op te pakken, als moed om vol te houden, als liefde om ons samen te brengen bij elkaar en bij God. Het gebed van Pinksteren is er een voor elke dag van ons leven: Kom heilige Geest, beziel ons en vernieuw (met ons) de aarde. Laat het een plaats van vrede zijn voor alle mensen. Anders nieuw. Zalig Pinksteren.

 

Pastores Samenwerkende Parochies Katholiek Utrecht,

Pastoor Hans Boogers, Koos Smits, Gérard Martens

 

Met deze boodschap besluit het Pastoraal team de wekelijkse pastorale brief. De periode van ‘kerkelijk leven op anderhalve meter’ begint nu. Natuurlijk blijven de pastores beschikbaar voor suggesties, vragen en gesprekken.

Afbeelding Nieuwsbrief week 22

Tiende Pastorale brief

Zusters en broeders,

Omstandigheden overkomen je en je hebt het er maar mee te doen. Onze vrijheid en lifestyle blijkt zomaar beperkt te kunnen worden. Dit is ons in de afgelopen bijna drie maanden wel duidelijk geworden. Hoe je op dit gegeven reageert en of je het kan accepteren verschilt per persoon. Als het je angst voedt kan je er flink last van hebben. Maakt het je opstandig dan ben je er druk mee. Versta je de kunst van gelatenheid dan zal je rust niet zo erg verstoord zijn. En zit je zo in elkaar dat je de moed erin houdt, wat er ook op je pad komt, dan heb je er inmiddels het beste van gemaakt. Het lijkt erop dat heel veel mensen van de laatstgenoemde omgang en aanpak zijn. Zo zien we activiteiten op aangepaste manier weer opgepakt worden en creatief zoeken we de grenzen (mogelijkheden) op van wat er toch nog kan en mag.

Persoonlijke ontmoeting is cruciaal
Kunnen we het een basale behoefte van mensen noemen, die drang om iets om handen te hebben, te doen, dingen te laten gebeuren? Bezig zijn biedt stof om met elkaar over te praten en het zet aan het denken en plannen maken en veranderen. In het bezig zijn komen we elkaar tegen, wisselen we uit, delen we gevoelens van vreugde en teleurstelling, van enthousiasme en verdriet. Ontmoeting is cruciaal voor ons welbevinden. We kunnen de ervaring gezien en gehoord te worden, het gevoel ertoe te doen voor anderen, niet missen. Precies daarin zijn we geraakt in deze crisis omdat ons door afzondering en afstand houden de gewone alledaagse omgang uit handen werd geslagen. Verstandig en begrijpelijk – maar wel moeilijk. Met (digitale)hulpmiddelen en gedragsregels vangen we het ongemak voor een deel op maar als iets steeds duidelijker wordt is dat we niet echt buiten de persoonlijke nabije ontmoeting kunnen waarbij we elkaar in de ogen kunnen zien en elkaars aanwezig-zijn kunnen voelen met al de zintuigen die we hebben.

Een hoopvolle houding
Natuurlijk blijven we afstand houden en de risico’s voor elkaar beperken. We doen het uit respect en liefde voor elkaar, omdat we kostbaar zijn voor elkaar. Dat deze situatie voorbij zal gaan is de hoop waaraan we ons vasthouden. Hoe lang we dat vol moeten gaan houden is nog onzeker. Langer dan ons lief is. Er is dus alles aan gelegen om de tijd die we door moeten komen met een positieve instelling in te gaan. Zal het gaan lukken om de moed erin te houden, om uit te blijven zien naar wat ons weer gegund zal zijn, om ‘je te verheugen’ en die energie-gevende spanning vast te houden? Kan je vertrouwen?

Volhouden met perspectief
Er klinken hier woorden die ons heel vertrouwd zijn als we het over ons geloofsleven hebben. Dat is geen toeval. Juist als gelovigen kennen we de kracht van belofte, de steun van vertrouwen en ook de moeite van het omgaan met de afwezige Nabije en het verlangen die afstand te overbruggen. Nu, in de dagen tussen Hemelvaart en Pinksteren wordt ons die situatie van leven en doorgaan met een gemis heel duidelijk in herinnering gebracht. Over de groep van vrienden en leerlingen wordt bericht dat zij na de hemelvaart van Jezus elkaar opzochten en volhardden in gebed. Zij zijn zich erop blijven richten dat het goede van God dat beloofd is zal komen, dat ze kracht geschonken zullen krijgen en moed vinden…. Met hen mogen ook wij, vanuit onze situatie en uitdaging bidden en roepen: Kom… heilige Geest, blijf bij ons en help ons volhouden.

 

Pastores Samenwerkende Parochies Katholiek Utrecht,

Pastoor Hans Boogers, Koos Smits, Gérard Martens

 

Adoration-Blessed-Sacrament

Negende Pastorale brief

Zusters en broeders,

Een gevolg van de afzondering en beperking die deze periode ons oplegt is dat we gelegenheid hebben om na te denken over ons bestaan. De minder overvolle agenda, de dingen die nu niet van je verwacht worden, bieden ruimte om tot beschouwen te komen. Je krijgt de kans om weer eens op een rijtje te zetten waar je bij betrokken bent, wat je meemaakt, wat je is overkomen en waar je je druk over/voor hebt gemaakt. Je komt tot afwegingen, je zal je zegeningen tellen en ook scherven moeten vegen.

Een last in je bestaan
Voor menigeen zal gelden dat er ergens in je bestaan wel brokken liggen, of een ‘gat’ zit, een plek die pijn doet, waar je liever niet komt als het niet hoeft. Het kan gaan om de pijn van het gemis van een geliefd persoon die je is ontvallen. Het kan verdriet zijn over ander verlies wat je is overkomen, een vastgelopen relatie, verloren werk, problemen met gezondheid. De schrijnende plek kan voortkomen uit een conflict, eigen koppigheid, een gemaakte fout. Hoe verschillend de achtergrond ook, de situatie die er ligt geeft ongemak, verstoort je balans en vormt een belasting. En het is iets wat je behoorlijk vast kan zetten, je in isolement kan brengen.

Steun die blijft
Hoe bijzonder is het dan, wanneer je met gevoelens van deze aard worstelt, te merken dat er iemand is die de donkerte in jouw leven bespeurt en laat merken met je begaan te zijn. Iemand die zonder nieuwsgierig te zijn bij je komt en interesse heeft in wie jij bent ondanks de zwaarte van wat je doormaakt. Iemand die niet schrikt van een zucht of een traan of een moment van frustratie. Iemand die ook als het wat langer duurt het contact vast blijft houden en geduld heeft. Lukt het je dan om zo iemand in je nabijheid te laten zijn en je vertrouwen te geven? Kan je je laten troosten?

Je laten troosten
Troost vinden is een proces van heling van een zere plek. Gaan ontdekken en weer aannemen dat je de moeite waard bent met alles wat er aan de hand is en wat bij jouw levensverhaal hoort, grote en kleine dingen. Het is het erkennen en serieus nemen van de ervaring dat er een ‘gat’ of een breuk is en dat er evengoed ‘en toch’ bestaat en dat leven doorgaat, nieuw begin mogelijk is, conflicten aangepakt kunnen worden. Omdat je mocht merken dat jij van belang bent en die hulp of steun wilde, of kon, aannemen.

Kom, heilige Geest
In deze dagen dat we op weg zijn naar het feest van Pinksteren klinkt voor ons de belofte dat God ons nabij zal zijn als trooster en helper, als Heilige Geest. God zoekt ons op en wil in ons wonen, in ons hoofd en ons hart. God wil onze ziel zijn, warm maken wat koud is en soepel wat versteende. Hier is de kracht om wat in de weg zit niet bij het oude te laten maar stapjes te zetten. Het mogen kleine zijn om te beginnen. Het zijn stapjes op weg naar jouw leven in geluk. Durf onder ogen te zien, in de ogen te kijken, af te sluiten. Zet de stap los te laten, op te ruimen. Deze tijd van afstand houden en beperking van contacten kan je openen voor goede krachten die wat in de vergetelheid geraakt waren. Verwelkom de troost die geboden wordt. Heb goede moed, hou vol en bid het mee: Kom heilige Geest.

 

Pastores Samenwerkende Parochies Katholiek Utrecht,

Pastoor Hans Boogers, Koos Smits, Gérard Martens

 

 

Afbeelding Nieuwsbrief week 20

Achtste Pastorale brief

Zusters en broeders,

De uitzonderlijke tijd die we meemaken, waar we nog middenin zitten en waarmee we voorlopig nog te maken gaan hebben, leert ons van alles, ook dat er veel is dat we niet in onze macht hebben. Nu we niet zomaar kunnen doen waar we zin in hebben of wat we gewend waren, zijn we wat meer aan het denken gezet over onszelf. We hebben ons weer meer leren schikken naar de omstandigheden en misschien ook wel mogen ontdekken dat iets best ‘anders’ kan dan wij zouden wensen of bedenken. Het kan zijn dat je jezelf hebt verrast dat het je lukte te accepteren waar je je anders nooit bij neer zou leggen of voor zou kunnen stellen. Eigenlijk best spannend, bevrijdend, een onverwachte kans.

Weer in beweging
Inmiddels breekt de fase aan waarin we met elkaar moeten proberen het leven met nieuwe regels op te pakken en het maatschappelijk verkeer weer meer op gang te brengen. Er wordt gezocht naar ‘versoepeling’ van de intelligente lockdown. Dat moet ook. De basisscholen gaan weer beginnen, de kinderopvang gaat aan de slag, het openbaar vervoer gaat weer door meer mensen gebruikt worden. De bedrijvigheid is nodig. Het is overal al te merken: meer mensen gaan de straat weer op. De noodkreten van ondernemers die bang zijn het niet te redden klinken sterker.

Bestaan in betrokken-zijn
Wat nu spannend wordt is of we in de behoefte en noodzaak aan meer vrijheid en beweging het evenwicht kunnen bewaren met de noodzaak van voortdurende oplettendheid voor afstand houden. Het virus blijft voorlopig onder ons en een risico. Maar blijft ook het verlangen de nieuwe kansen die we op het spoor kwamen nu niet los te laten? Wat zouden ideeën en uitgangspunten zijn die helpen om een bestaan in nieuwe verbinding vorm te geven. Uit de lange christelijke traditie van samenleven geïnspireerd door de boodschap van Jezus is dan wel wat op te diepen. Op de eerste plaats kan je eraan denken dat wij allemaal ‘als kinderen’ van God zijn, door God geschapen. Dat zet je op het spoor elkaar te beschouwen als zussen en broers. Inclusief denken. Je hebt altijd met elkaar te maken. Ten tweede moet je willen blijven zien dat sommige mensen meer pech en minder mogelijkheden hebben dan anderen. Dat vraagt om niemand loslaten, passende zorg en solidariteit. Als derde kan je de mooie dingen die er zijn en gebeuren opmerken en het daar ook over hebben. Dat is een manier van delen, contact maken. En ten vierde mag je blij zijn met wat je kunt en hebt en je bedenken dat je het gekregen hebt (uit Gods goedheid en liefde) en dat het (ook best wel) ‘genoeg’ is. Tevreden-zijn dat vrede brengt.

Op weg naar nieuw gewoon
Omdat we een praktijk nodig hebben die dag in dag uit mee moet gaan, zal deze niet spectaculair, te hoog gegrepen kunnen zijn. De menslievende insteek van de Bijbel is al heel uitdagend als je die vergelijkt met wat norm geworden was in de samenleving waar we nog maar net vandaan komen. Met elkaar, passend en duurzaam kunnen de woorden zijn voor het nieuwe gewoon.
In de Bij Bosshardt op Kanaleneiland, waar onze geloofsgemeenschap Wederkomst des Heren ook thuis is, hangt aan de muur een serie van drie doeken die waarschijnlijk in alle Leger des Heils onderkomens te vinden zijn. Een met portret van Majoor Bosshardt, een met de tekst ‘Mensen dienen = God dienen’ en een met ‘God dienen = mensen dienen’. Toch niet te hoog, niet te diep, te moeilijk, …iets waar we aan kunnen beginnen…

 

Pastores Samenwerkende Parochies Katholiek Utrecht,

Pastoor Hans Boogers, Koos Smits, Gérard Martens

 

Afbeelding Nieuwsbrief week 19

Zevende Pastorale brief

Zusters en broeders,

Wel contact, toch missen
Misschien maakt u dit ook mee. In de weken dat we gevraagd worden elkaar te ontwijken, geen bijeenkomsten te hebben, geen vieringen en geen bezoekjes, hebben we misschien wel vaker en met meer mensen contact via telefoon, beeld bellen, een kaartje en zwaaien op afstand…. Eigenlijk zijn we best goed van elkaar op de hoogte en bekend met het wel en wee. De informatie-uitwisseling is dus wel oké.  En toch is het gevoel van ‘missen’ er, steeds sterker. De verhalen horen en de nieuwtjes weten geven niet de voldoening die het aanwezig-zijn bij elkaar ons schenkt. Elkaars nabijheid ervaren is onvervangbaar. Oog in oog staan, het handje dat helpt, de arm om je heen, menselijke warmte voelen– het zijn meer dan zegswijzen: we kunnen maar moeilijk zonder en dat is wat de dagen nu lang en leeg maakt en ons welzijn ondermijnt.

Tekens van vriendschap en liefde
Met ons hoofd weten en begrijpen we dat we dit uit moeten houden, dat we verstandig moeten zijn. Maar ons lijf, ons hart en ook onze ziel schreeuwen op momenten dat het voorbij mag zijn en dat we elkaar weer tekens van bij elkaar horen, van leven delen, van vrede kunnen geven. Dat je familie en vrienden met een omhelzing weer kunt begroeten, een afspraak met een handdruk bezegelen, met elkaar in de kerk weer Gods goedheid vieren en de vrede van Christus wensen. ‘Elkaar vasthouden’ gebeurt met woorden en met daden. Dit verlangen blijft, het is van lijf en leden. De noodzaak van de beperkingen blijft voorlopig ook. Dat brengt spanning waar we een weg mee moeten vinden. We moeten blijven zeggen waarom het van belang is: uit zorg voor elkaar, uit respect voor ieders kwetsbare en kostbare leven, uit liefde.

Herinneren brengt beleven
Waar we ook kracht en goede moed uit kunnen putten is het bijzondere menselijke vermogen te her-inneren. Gedachten en belevenissen die we eerder mochten hebben zijn dan wel voorbij, maar niet weg en verloren. Wat we ervaren hebben kunnen we weer aanspreken en ons te binnen brengen. Daarmee beleven we vreugde, verdriet, versterking en ja ook angst, deels opnieuw. Het gevoel en weten komt boven en beweegt ons en brengt ons weer in verbinding. Ons gelovig leven wordt steeds gevoed door ons te her-inneren wat God steeds opnieuw voor alle schepselen doet. Door Gods woord weer te horen en de getuigenissen van de mensen die Gods zorg en liefde hebben ervaren, wordt ook voor ons weer levend dat God bij ons blijft. Dat geeft ons hoop en vertrouwen. En zo werken ook de her-inneringen die wij hebben van mensen en gebeurtenissen uit ons bestaan om het nu vol te houden. We zijn rijk met onze herinneringen, met ons weten dat liefde blijft.

Koester herinneringen
Er zijn van die dagen dat het donker lijkt en de moed zakt. Dan hebben we het nodig om even tijd te nemen en weer op te halen wat we eerder hebben meegemaakt aan goeds. Hoe het ook in andere moeilijke periodes gelukt is om erdoor te komen. Wat ons toen geholpen heeft, wie er voor ons was. Soms hebben we het zo maar bij de hand: een geliefd stuk muziek, foto’s, een voorwerp, boek, een sprekende tekst uit de Schrift, een regel uit een lied……. Iets wat zomaar weer ‘op komt’.

Is het missen daarmee weg? Dat niet. Wel weten we wat we missen en in het missen kunnen we bijna het nabij zijn van wie we missen voelen. ‘Ik heb aan je gedacht’ is samen-zijn. God dank!

 

Pastores Samenwerkende Parochies Katholiek Utrecht,

Pastoor Hans Boogers, Koos Smits, Gérard Martens

 

Maagd Maria

Vijfde Pastorale brief

Zusters en broeders,

Alleluia klonk uit een apparaat, het licht kreeg je niet van kaarsje naar kaarsje aangereikt, geen Zalig Pasen wensen met een handdruk, samen aan tafel met gasten alleen in herinnering of virtueel en de paus die Urbi et Orbi zegent in een indrukwekkend lege Sint Pieter. Allemaal uit zorg en respect voor leven. Pasen 2020 zal in ons geheugen gegrift blijven. We hadden er naartoe geleefd.

Nu begint het volhouden
De eerste periode van het leven, school gaan en werken met beperkingen en regels die ons op een veilige afstand van elkaar houden, hebben we inmiddels achter de rug. Het begint zelfs wat te wennen. We krijgen er ervaring mee om achter lijnen te wachten en ontwijkend je route te kiezen. En hoe verschillend ook, we hadden als kerk en samenleving het perspectief van Pasen en het uitzien naar die feestdagen: hoe zouden we ze dit jaar nu vieren, allemaal samen op onszelf. En nu zijn de paasdagen voorbij en blijft de situatie hetzelfde. Er komt nog geen verlichting van de eenzaamheid en het missen van dierbaren die nogal wat ouderen en mensen die tot kwetsbare groepen horen, ervaren. Bij iemand logeren blijft ‘no way’. De achterstallige klusjes in huis raken op nèt als de creatieve ideeën. Het gaat lang duren, de verveling komt op, de verrassing is er uit. Hoe vinden we een spanningsboog… nu begint het volhouden.

Leven en liefde het sterkst
De boodschap die ons met Pasen opnieuw is gegeven is bekend en vertrouwd maar klonk in deze dagen die beheerst worden door de aantallen van opnames en overledenen en afstand houden van elkaar toch wel weer anders: leven en liefde zijn het sterkst – de dood is niet meer. Toen die boodschap voor het eerst klonk, in de kring van de vrouwen en mannen die met Jezus waren opgetrokken, was hun leven ontregeld. Zij waren Hem kwijt: veroordeeld, gekruisigd en verdwenen van de plek waar ze Hem hadden neergelegd. In de verwarring en verslagenheid zijn momenten beleefd van licht en ontmoeting… met Hem. Hun getuigenis aan de mensen van alle tijden, aan ons, is dat Hij leeft en dat Hij bij ons blijft. Met steun en kracht, met hoop en troost, Zijn het woorden die ons nu kunnen helpen om vertrouwen en zin te vinden om onze onrust en zorg uit te houden?

1,5 meter en geloven
Er klinkt voorzichtig, maar wel keer op keer, ook een nieuwe uitdaging en opdracht voor ons allemaal: hoe gaan we het doen, die anderhalve meter samenleving? Welke nieuwe inzichten en verse gewoontes nemen we mee als we weer wat vrijer om kunnen gaan met elkaar? Nu we de gelegenheid en afstand hebben is het belangrijk om daar over te denken en dat niet op zijn beloop te laten. Wij als gelovigen moeten dat ook doen. Niet alleen hoe we met de anderhalve meter de draad weer oppakken in onze geloofsgemeenschappen en kerken. Ook hoe we met de belofte van leven, liefde en solidariteit (de aandacht ervoor lijkt meer wakker geworden) bij kunnen dragen aan een goede geest in die ‘1,5m-maatschappij’. Als er gedachten en ideeën opkomen hoe dat in praktijk te doen zal zijn is het goed om die aan elkaar uit te wisselen.

Paastijd naar…
Er is eigenlijk geen tijd om stil te zitten, om de verveling toe te laten slaan. We staan in een tijd van ‘het’ allemaal nog niet weten, van een beetje onhandig zijn, van aanpassen en voorbereiden. Ieders bijdrage is daarbij nodig. De hoop en het vertrouwen van elk van ons… om ér klaar voor te zijn als het zover is dat het leven ruimer kan en mag… Klinkt dat als een invulling van de paastijd met het perspectief op Pinksteren?

 

Pastores Samenwerkende Parochies Katholiek Utrecht,

Pastoor Hans Boogers, Koos Smits, Gérard Martens

 

Pascua_AutorMarioCorre_AciPrensa

Vierde Pastorale brief

Zusters en broeders,

Hoewel het zo midden in de crisis nog te vroeg is om alles wat het gaat betekenen te overzien kan je daar iedere dag ideeën en meningen in de kranten over lezen en op tv over horen. We willen weten en zien wat ons overkomt en er controle op houden. We willen bezig zijn, liefst zinvol.

Het kan zo niet door
In een van de beschouwende artikelen stond de zin ‘Het virus berecht onze levensstijl’. Een gedachte die blijft hangen. De schrijver schetst die stijl als getekend door consumeren, veel nadruk op het individu, groot vertrouwen op techniek en media en wereldwijde verbindingen en afhankelijkheid (omdat onderdeeltjes niet komen staan fabrieken stil). We herkennen dat en zijn er zelf onderdeel van – de een wat meer dan de ander – meer en minder vrijwillig. Tegelijk weten we dat we in geloof en in onze geloofsgemeenschappen aandacht hebben voor deze thema’s en dat we zoeken en open staan voor andere wegen. Het kan goed zijn dat wat we nu als samenleving doormaken de ingesleten vanzelfsprekendheden op zijn kop zet, de patronen doorbreekt en kansen geeft aan de veranderingen waarvan we al doorhadden dat ze nodig zijn. We schrikken er voor terug, onhandig ermee, een beetje bang voor ‘hoe dan?’.

Geschiedenis van licht
In deze week op weg naar Pasen mogen we ons als gelovigen aangespoord en gevoed weten door dit grootste feest, door het goede nieuws dat ons wordt gegeven en dat ons wil troosten in de kern van ons bestaan. In de paasnacht klinkt het eeuwenoude lied ‘Laat juichen’ (Exsultet) waarin het uit liefde het alles en iedereen reddende handelen van God tot gedachtenis opgesomd wordt: ‘In deze nacht trekt Israël uit Egypte…, in deze nacht wijst een stralend licht de weg, het licht dat alle duisternis verdrijft, in deze nacht heeft Jezus Christus de ketenen van de dood verbroken en is Hij als overwinnaar uit de doden opgestaan…’ En verderop in dit jubellied de bede: ‘Laat dit licht onverminderd schijnen, morgen en alle dagen, in alles wat wij doen, in heel ons leven.’ In deze nacht mogen wij aansluiten met al onze sores, onzekerheden, twijfels en zoeken in deze lange mensengeschiedenis met God en ons koesteren in het licht dat ons door alle grenzen heen geschonken wordt.

Hoop en liefde door alles heen
Als het zo moet zijn dat, wanneer de Covid-19 epidemie is uitgewoed, onze persoonlijke en gezamenlijke levensstijl op de schop moet, mag dit licht van Pasen er dan over schijnen? Kunnen we die ongetwijfeld zware en soms moeilijke veranderingen met het vertrouwen tegemoet gaan dat het licht van God ons er door heen zal leiden. Dat belovende licht dat God-met-ons is, uit liefde. Gods kracht die bij ons blijft en ons opzoekt, in inspiratie, in mensen, op allerlei manieren die we zelf niet kunnen bedenken. Kan dit Licht van Christus onze hoop en onze gids zijn wanneer we het proberen elkaar in onze samenleving vast te houden en solidair te blijven, ons leven te leiden in een gezonde relatie met de schepping die ons gezamenlijk huis is en gericht te staan op vrede. Het zal een weg zijn die offers vraagt en kan ons brengen tot situaties die pijn doen. Liefde is de kracht eronder en het perspectief waarheen de groei zal gaan.

Het vieren van Jezus verrijzenis moge ons sterken, licht en leven brengen, nu en altijd.
Wij wensen u van harte een Zalig Pasen.

Pastores Samenwerkende Parochies Katholiek Utrecht,

Pastoor Hans Boogers, Koos Smits, Gérard Martens

 

 

* Foto: Mario Corre, AciPrensa

5c43e7d8-5c44-456e-8293-ecb6bc1d30c8

Tweede Pastorale brief

Zusters en broeders,

Met elkaar leren we om beter te luisteren naar de richtlijnen van het RIVM die ons gegeven worden in deze tijd van gevaar op besmetting met het Covid19-virus. Aanpassen aan iets waar je niet aan gewend bent, waar je niet voor kiest, is moeilijk. Gaandeweg kennen we allemaal wel iemand die besmet is. Gelukkig meestal niet fataal. Het gaat wel over iets. Dat dringt steeds meer door.

Ineens is ‘gehoorzaam’ zijn een thema geworden in het gesprek dat in de media gevoerd wordt. ‘Dat hebben we afgeleerd’ lees je. ‘Past niet bij zelfredzaam zijn’ beweert een ander. ‘We lopen ertegenop dat er een kracht is die we niet in de hand hebben en dat zijn we niet gewend, dat bevalt ons niet’ weet een derde. Hier herkennen we wel iets van… En natuurlijk is het niet zomaar gemakkelijk om te volgen wat nu opgelegd wordt, om je over te geven aan wat voor ons allemaal samen nu het beste is, maar lastig voor ‘mij’.

In een gelovige kijk op ons bestaan is mijn ‘ik’ niet absoluut en eigenmachtig. Ik sta altijd in relatie. Ik ben verbonden met God en met de mensen om me heen, mijn naasten. Zo alleen kan een mens leven in geluk. In het verbonden zijn met God, schepper en redder van al wat is, krijgt een mens weet van zijn bestaan dat uit liefde wordt gegeven en dat deel uitmaakt van alles dat leeft en ‘is’. Dat wordt concreet en praktisch in het verbonden zijn met anderen alsof die je broers en zussen zijn en in het zorgzaam omgaan met de natuurlijke omgeving. Kijken naar en actief zijn in onze wereld doe je daarom niet alleen vanuit ‘mijn’ idee, maar ook vanuit de andere perspectieven: wat heeft mijn zus/broer nodig en hoe zou God ernaar zien…

Omdat deze band ons bestaan kleurt kunnen we zeggen ‘Blijf bij ons, Heer’. Dat is bidden, de kern ervan. Als die woorden in je opkomen en je ze in je hart of hardop laat klinken, geef je aan –begrijpelijk in de situatie die we nu beleven- dat wat gebeurt je macht te boven gaat. Het maakt dat je je openstelt en wilt luisteren. Waar we rekening mee moeten houden is dat steun, kracht en antwoorden naar ons toe kunnen komen niet op de manier waarop wij het verwachten en gewend zijn. Onze Heer spreekt en doet op zijn wijze en door zijn kanalen. Gehoorzaam zijn kan je van de ene verbazing in de andere brengen en kan erom vragen je te schikken, verder te kijken dan jouw neus lang is.

Wees niet bang dat ‘Blijf bij ons’ bidden je slaafs maakt. In tegendeel het maakt je bezonnen en kritisch. Doordat je wat er in je leeft voor God brengt kom je tot overwegen en beschouwen. Je volgt geen impuls, ‘laat er ander licht’ van verbonden-zijn over schijnen. Dat doet goed. Luisteren doet horen en gehoorzaam zijn aan ‘wat goed is’ voor jou, voor iedereen, voor de wereld.

We beseffen dat we met elkaar deze ongekende en moeilijke tijd door moeten. We doen dat in het vertrouwen dat wij elkaar daarin nodig hebben. Al de vormen van communicatie die ons gegeven zijn helpen daarbij. Met de geestelijke uitnodiging in dit laatste deel van de veertigdagentijd, tijd voor rust en bezinning te in te ruimen.

Pastores Samenwerkende Parochies Katholiek Utrecht

Pastoor Hans Boogers, Koos Smits, Gérard Martens

Wekelijkse Vieringen

Maandag
8:00 uurKlooster Cenakel
19.00 uurCatharina
1e maandag van de maand: 10:00 uur: Kapel Barbarabegraafplaats
Dinsdag
8:00 uurAloysius
8:00 uur
9.00 uur
Klooster Cenakel
Rafaëlkerk
10:00 uurAloysius
19.00 uurCatharina
Woensdag
8:00 uurAloysius
8:00 uurKlooster Cenakel
9:30 uurJoseph
18:30 uurCatharina: Rozenkrans
19:00 uurCatharina
19:00 uurGertrudis
19:00 uurAntonius: Vesper (vervalt in juni, juli en augustus)
Op de woensdagen in de 40-dagentijd is er een Oecumenische vesper om 19:00 uur afwisselend voorgegaan door een dominee en pastor Hans Harmsen.
3e woensdag van de maand: Rozenkrans om 19.00 uur in de Johannes-Bernardus.
Donderdag
8:00 uurAloysius
8:00 uurKlooster Cenakel
9:00 uurRafael
19.00 uurCatharina
1e en 3e van de maand: 19:30 uur: San’Egidio Kapel zusters Waterstraat
Vrijdag
8:00 uurAloysius
8:00 uurKlooster Cenakel
9:00 uurWederkomst des Heren – ochtendgebed
10:00 uurAloysius
10:00 uurDominicus – wereldwake
18:00 uurAntonius: gregoriaanse vesper
19.00 uurCatharina
1e vrijdag van de maand
10:30 uurJacobus
10:00 uurJohannes Bernardus
10:30 uurJoseph
10:00 uurDominicus
3e en 5e van de maand: 10:00 uur: Johannes Bernardus
2e van de maand: 16:00 uur, kleine viering Josephkerk
Zaterdag
8:00 uurKlooster Cenakel
11:15 uurNoodkapel Voorportaal: Rozenkrans
18.30 uurCatharina
1e zaterdag van de maand: eucharistieviering opgedragen aan Fatima om 9.00 uur in de Josephkerk.

Algemeen Contact

Parochiesecretariaat Utrecht

Adriaan van Ostadelaan 4
3581 AJ Utrecht

Openingstijden:
Maandag – Donderdag: 09.00 – 16.00 uur
Vrijdag: 09.00 – 12.00 uur
Tel: 030 – 254 6147
E-mail: secretariaat@katholiekutrecht.nl