Van velden ploegen tot vertrouwen zaaien - Missieproject Oeganda

Nieuwsbrief 7: 11-06-2026

De kop is eraf!

Afgelopen weekend is er voor het eerst geploegd in Opedi! Bijna 9 acres zijn ontbost en klaargemaakt voor het komende seizoen, waarin de eerste gemeenschapsboerderij van start gaat.

Tijdens het aanpassen van het budget aan de huidige financiële middelen (€1.200) hebben we besloten het project voor het eerste seizoen terug te schalen. Naast dat dit noodzakelijk is, geeft het ons ook de ruimte om te leren van de successen en verbeterpunten, terwijl we doorgaan met het werven van fondsen. Zo kunnen we het volgende seizoen uitbreiden met meer kennis en middelen.

Het project start in Opedi, een van de meest afgelegen dorpen binnen het projectgebied, met 9 acres (3,5 hectare) van de in totaal 70 beschikbare acres (ongeveer 28 hectare). Daarnaast beginnen we met een kleine groep contracttelers voor zo’n 30 acres. En met koffie!

Via een overheidsproject hebben we gratis koffiezaailingen ontvangen. Omdat deze tot drie jaar nodig hebben voordat ze hun eerste oogst opleveren, gaan we ze alvast verspreiden over de verschillende locaties. Hiermee hopen we onder andere vertrouwen op te bouwen binnen de gemeenschappen, zodat duidelijk wordt dat het project geen eendagsvlieg is, maar bedoeld is om langdurig te blijven bestaan.

Misschien vraag je je af waarom het nodig is om dat vertrouwen op te bouwen, of waarom dat vertrouwen er überhaupt niet vanzelf is. Daarin speelt de geschiedenis van deze regio een belangrijke rol. Toen de oorlog in het gebied eindigde en de LRA vertrok in 2006, kwam er namelijk een enorme toestroom van internationale hulp. Er werden voedsel en kleding uitgedeeld, scholen gebouwd en medische hulp gratis toegankelijk gemaakt. Wanneer het ene project eindigde, stond het volgende vaak alweer klaar om te beginnen.

Zo was er zeer belangrijke en noodzakelijke hulp beschikbaar. Het nadeel was echter dat de meeste projecten vooral kwamen om in behoeften te voorzien, en niet om iets duurzaams op te bouwen dat uiteindelijk door de gemeenschap zelf kon worden voortgezet. Als gevolg daarvan worden projecten vaak gezien als tijdelijk: vroeg of laat verdwijnen ze weer.

Een groot verschil is dat dit project wordt geleid door de lokale parochie in plaats van door een buitenlandse organisatie. Toch doen we ons best om de gemeenschappen zo veel mogelijk te betrekken bij de besluitvorming rondom het project en tegelijkertijd te laten zien dat het bedoeld is om te blijven. Door aan te tonen dat het financieel mogelijk is om het project zelfstandig voort te zetten, komt de toekomst ervan uiteindelijk in handen van de gemeenschap zelf te liggen.

Nog even terug naar het geploegde veld. Aan het type aarde en de planten die erop groeien, is te zien dat de grond zeer vruchtbaar is. Voor nu moet de aarde drie weken rusten tot de tweede ploegronde. In de tussentijd kan nieuw onkruid opkomen, dat tijdens het tweede ploegen wordt verwijderd wanneer de grote hompen aarde worden verpulverd tot een zacht en fijn zaaibed.

Op de terugweg wordt onze auto aangehouden door een vrouw die vraagt of ze een lift kan krijgen naar haar dorp. Ze vertelt dat ze deel uitmaakt van een groep van twintig vrouwen die samen een spaar- en leengroep hebben opgezet. Aha! Dat is precies waar het project uiteindelijk aan hoopt bij te dragen.

“Hier, hier, hier!”

Wanneer ze uitstapt, spreken we af om binnenkort langs te komen om de volgende stappen van het project verder te bespreken.

“Apwoyo matek.”

“Wanen!”