Mariska Bouterse en Bas van den Hoogen zijn twee gemotiveerde jonge mensen die hun tijd en energie inzetten om landbouwprojecten van het lokale bisdom in Gulu, Oeganda, te ondersteunen. Eind februari 20026 zijn zij vertrokken voor een periode van een jaar om daar als missionair werkers bij te dragen aan een Nederlands hulpverleningsproject. Tijdens hun verblijf zullen zij ons regelmatig informeren over hun ervaringen en werkzaamheden. Dit doen ze door middel van het schrijven van een blog en het bijhouden van een Instagrampagina: acholiland.journal.
Gedurende het jaar zullen er updates verschijnen op onze website. Als zij terug zijn in Nederland, verzorgen Mariska en Bas een presentatie over hun ervaringen. Lees hier hun eerste twee blogs.
Nieuwsbrief 1: 05-03-2026
Inmiddels zijn we alweer een week in Oeganda. Na een paar daagjes acclimatiseren in Kampala zijn we naar het noorden gereden, de Nijl overgestoken en aangekomen in Awer, een dorpje bij Gulu, ons nieuwe thuis voor het komende jaar. Waar dit thuis precies uit bestaat zullen we een andere keer verder toelichten. Voor nu een kort verhaaltje over een babyboy.
Babyboy
Bas was woensdag 4 maart jarig! Die dag gingen we met onze companions uit de parochie mee naar een technische school, die is opgezet door het bisdom. Tegenwoordig werken er docenten vanuit de staat, maar ieder half jaar komt er een priester op bezoek om te kijken hoe het met de school gaat. Alle studenten en docenten waren voor het bezoek samengekomen op het grote veld voor de school. We gingen zitten op stoelen die onder grote tenten waren geplaatst om ons tegen de zon te beschermen. Rechts van ons was de entree van het terrein en de receptie, voor ons de schoolgebouwen en links hadden we een wijds uitzicht over de prachtige natuur die zo kenmerkend is voor Acholiland.
Nadat de priester een dienst had gegeven – gefocust op het belang van praktische beroepen en vakmanschap voor de samenleving – nam de schooldirecteur het woord.
Hij kondigde aan dat er een babyboy was geboren. Wat een toeval, dacht ik bij mezelf, op dezelfde dag als Bas zijn verjaardag! Ik begon snel in het rond te kijken, op zoek naar de kleine jongen. De directeur ging verder: “We moeten happy birthday voor hem zingen,” terwijl hij Bas aankeek. Hij is de Babyboy!
Terwijl de muziek luid begon te spelen, wenkten de docenten ons en de studenten om dichter bij elkaar te komen op het veld. Langzaam begon iedereen te dansen, steeds sneller en uitbundiger. We probeerden de studenten te imiteren, totdat uiteindelijk iedereen zich vrij bewoog.
Wanneer het nummer eindigde, mocht Babyboy een wens doen. Natuurlijk wenste Bas – als docent – dat alle studenten plezier zouden hebben op school en hun best zouden doen. Hij kreeg een lolly en ik – als babysitter – een handvol ‘voor als hij moet huilen’.
Nu hij stil en zoet was, werd Babyboy gedoucht met een fles water – een Oegandese traditie – wat een schone start en geluk voor het nieuwe jaar symboliseert.
Tot slot klonk “Lang zal hij leven”. Iedereen volgde ons: we klapten in onze handen en verplaatsten ons gewicht van links naar rechts. Iemand merkte lachend op:
“Ach ja… jullie Nederlanders, zelfs jullie muziek is gestructureerd.”
P.S. Een jarige wordt vaak ‘babyboy’ of ‘babygirl’ genoemd in Oeganda, dat was niet om Bas belachelijk te maken 😉
P.P.S. Het nummer waar we op gedanst hebben is van Romeo Odong - Pililili Yoo Leng
P.P.P.S. Volg ons nu ook op Instagram acholiland.journal voor meer sfeerimpressies!
(Mariska Bouterse)
Nieuwbrief 2: 17-03-2006
Inmiddels zijn we weer al 3 weekjes in Oeganda en wat is er veel gebeurd!
In Noord-Oeganda is 81% van de bevolking op de een of andere manier betrokken bij landbouw. De meeste boeren hier zijn vaardig in het werk door het simpelweg te doen. Boeren delen hier open en met trots hun ervaringen, uitdagingen en successen.
Bas is sinds afgelopen week druk bezig geweest op de boerderij van het bisdom van Gulu. Ooit was dit een bloeiend bedrijf dat veel inkomsten genereerde voor de gemeenschap. Het geld dat werd verdiend, werd gebruikt om de lokale gemeenschappen verder te ontwikkelen.
Toen Joseph Kony de regio verwoestte, werd ook de boerderij getroffen en raakte deze in verval. Van de ongeveer 360 acres is er nog maar 300 over, en alles was begroeid met dichte 'bush'. Twee jaar geleden kwam er een nieuw managementteam en inmiddels hebben zij alweer 70 acres vrijgemaakt!
De structuren van de boerderij zijn aan verandering toe en het management heeft veel werk om handen. Daarom is Bas gevraagd of hij kan meedenken aan duurzame oplossingen in hun service voor de gemeenschap. Tegelijkertijd heeft Bas de eer om de manier van boeren in Acholiland te mogen leren!
Mariska is gestart met het community landbouwproject voor vrouwen! Het bisdom heeft namelijk veel stukken ongebruikt land die ze nu ten goede willen doen komen ter ondersteuning van de financiële zelfstandigheid van de vrouwen in de kerk.
Hoe ziet dat eruit? Dit jaar zal er een pilot starten in 4 verschillende regio’s (zie het als gemeentes) waar groepen vrouwen het land weer in gebruik zullen nemen. Een deel van de winst zal teruggaan naar de vrouwen en een deel om het project uit te breiden.
Afgelopen week is Mariska op bezoek geweest bij de verschillende regio’s, samen met het team van de parochie, om een plan de campagne te maken. Wat gaan we waar verbouwen? Wat zal worden vergoed? Hoe zorgen we voor dezelfde kwaliteit? De mensen waren reuze enthousiast! Boeren kunnen ze namelijk als geen ander, maar het land en de middelen ontbreekt hen, super fijn dus dat we hier verandering in kunnen brengen!
Voor alle techfanaten, volgen jullie ons al op Instagram? Vraag anders de jongeren voor hulp tijdens het koffiemoment! @acholiland.journal.
Mariska Bouterse
